Trudno si\u0119 dziwi\u0107, \u017ce daleka b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a Wenezuela przykuwa nasz\u0105 uwag\u0119.
\n
\nWiem, wiem \u2013 ka\u017cde por\u00f3wnanie jest u\u0142omne, a ju\u017c zw\u0142aszcza analogie z krajem bardzo odleg\u0142ym w ka\u017cdym znaczeniu tego s\u0142owa: bajecznie bogate, jedne z najwi\u0119kszych na \u015bwiecie zasoby ropy naftowej, ogromne r\u00f3\u017cnice maj\u0105tkowe, bardzo bliskie zwi\u0105zki gospodarcze z USA (dok\u0105d p\u0142ynie 40 proc. wenezuelskiej ropy), kraj od lat stoj\u0105cy nierz\u0105dem, prze\u017carty najpierw przez korupcj\u0119 oligarchii i nieudolno\u015b\u0107 partii prawicowych oraz rz\u0105d\u00f3w liberalnych, a nast\u0119pnie przez rewolucj\u0119 boliwaria\u0144sk\u0105, czyli dominacj\u0119 socjalizmu \u00e0 la Castro i nacjonalizmu \u00e0 la Bolivar, o ambicjach kontynentalnych.<\/p>\n
Rezultat: kraj na kraw\u0119dzi wojny domowej, n\u0119dza, przemoc, szalej\u0105ca inflacja, ucieczka ludno\u015bci i kapita\u0142\u00f3w, sytuacja alarmuj\u0105ca. Kraj nie od dzi\u015b, ba, mo\u017ce od stu lat podzielony na dwa obozy: konserwatywno-liberalny, prozachodni, kosmopolityczny, wolnorynkowy oraz nurt plebejski, patriotyczno-socjalistyczny, g\u0142osz\u0105cy obecnie has\u0142a socjalizmu XXI wieku, wsp\u00f3lnoty latynoskiej, powstawania z kolan przeciwko niesprawiedliwo\u015bci oraz odwiecznej dominacji Stan\u00f3w Zjednoczonych.<\/p>\n
Teoretycznie u w\u0142adzy znajduj\u0105 si\u0119 ci drudzy, narodowa lewica, prezydent Nicolas Maduro i inni spadkobiercy Simona Bolivara (ojca niepodleg\u0142o\u015bci i jedno\u015bci Ameryki \u0141aci\u0144skiej) oraz Fidela Castro i Hugo Chaveza, kt\u00f3rych przedstawia\u0107 nie trzeba. Jeszcze maj\u0105 wojsko (kt\u00f3re jest wa\u017cn\u0105 si\u0142\u0105 polityczn\u0105 i nie raz wychodzi\u0142o z koszar) i administracj\u0119, ale opozycja ma ju\u017c ulice i \u2013 w du\u017cym stopniu \u2013 zagranic\u0119. Na pewno Stany Zjednoczone, kt\u00f3re maj\u0105 jednak zwi\u0105zane r\u0119ce, gdy\u017c zbyt surowe sankcje przeciwko Wenezueli wzmacnia\u0142yby nastroje antyameryka\u0144skie, a w przypadku embarga na rop\u0119 mog\u0142yby prowadzi\u0107 do chaosu w kraju i regionie.<\/p>\n
Nastroje w Ameryce \u0141aci\u0144skiej s\u0105 zr\u00f3\u017cnicowane, Organizacja Pa\u0144stw Ameryka\u0144skich jest podzielona i nie jest w stanie uzgodni\u0107 rezolucji. Niekt\u00f3re pa\u0144stwa (przede wszystkim Kuba, ale nie tylko, tak\u017ce Boliwia, Nikaragua, kraje Ameryki \u015arodkowej) popieraj\u0105 rz\u0105d Maduro. Inne, jak Brazylia, s\u0105 pow\u015bci\u0105gliwe, boj\u0105 si\u0119 nap\u0142ywu uchod\u017ac\u00f3w. W Wenezueli pracuje 30 tys. Kuba\u0144czyk\u00f3w i Kubanek \u2013 od szkolnictwa i ochrony zdrowia, po wojsko i s\u0142u\u017cby specjalne. Kuba ma tam du\u017ce wp\u0142ywy. W wielkich i wa\u017cnych krajach, jak Meksyk, opinia jest podzielona.<\/p>\n
No dobrze, ale co nas to obchodzi? Ano, obie strony konfliktu dzieli przepa\u015b\u0107, prezydent chce zmieni\u0107 konstytucj\u0119, \u017ceby wpisa\u0107 podstawowe zasady socjalizmu boliwaria\u0144skiego, ale jest w stanie wojny z parlamentem, w kt\u00f3rym wi\u0119kszo\u015b\u0107 ma opozycja. Co robi Maduro? Og\u0142asza wybory do Zgromadzenia Konstytucyjnego, \u017ceby omin\u0105\u0107 parlament. Prokurator generalna kwestionuje wynik wybor\u00f3w, zarzuca fa\u0142szerstwo wyborcze. Obie strony oskar\u017caj\u0105 si\u0119 wzajemnie o \u0142amanie prawa. Po latach g\u0142\u0119bokich podzia\u0142\u00f3w i destabilizacji ludzie wyszli na ulice, rozruchy s\u0105 gwa\u0142towne, ka\u017cdego dnia przybywa zabitych i rannych. Ro\u015bnie prawdopodobie\u0144stwo wojskowego zamachu stanu, maleje szansa na rozwi\u0105zanie pokojowe i demokratyczne. Wenezuela to przestroga. <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Trudno si\u0119 dziwi\u0107, \u017ce daleka b\u0105d\u017a co b\u0105d\u017a Wenezuela przykuwa nasz\u0105 uwag\u0119.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":4039,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4035"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=4035"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4035\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":4038,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/4035\/revisions\/4038"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media\/4039"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=4035"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=4035"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=4035"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}