24 grudnia 2018 r. umar\u0142 Ryszard Marek Gro\u0144ski. Pisarz, poeta, satyryk, kierownik literacki Teatru Syrena i Teatru \u017bydowskiego, felietonista, historyk polskiego kabaretu, jeden z wsp\u00f3\u0142tw\u00f3rc\u00f3w kabaretu Pod Egid\u0105. Cz\u0142owiek wielce utalentowany i prawy.
\n
\nJako historyk lekkiej Muzy w Polsce XX w. nie mia\u0142 sobie r\u00f3wnych, by\u0142 w tej dziedzinie niekwestionowanym autorytetem. Jako autor kabaretowy by\u0142 niezwykle wszechstronny \u2013 monolog, piosenka, skecz, blackout \u2013 wszystko to mia\u0142 w ma\u0142ym palcu. Pod Egid\u0105 wykonywa\u0142 tak\u017ce swoje teksty na scenie, dop\u00f3ki szef kabaretu nie zrezygnowa\u0142 z dalszej z nim wsp\u00f3\u0142pracy.<\/p>\n
Wsp\u00f3\u0142pracowa\u0142 z kabaretami Szpak, Dudek, Pod Egid\u0105. Pisa\u0142 dla dzieci i dla doros\u0142ych, opowiadania, powie\u015bci, utwory dramatyczne i estradowe, interesowa\u0142 si\u0119 histori\u0105 literatury polskiej i \u017cydowskiej, kt\u00f3rym po\u015bwi\u0119ci\u0142 kilka swoich ksi\u0105\u017cek. By\u0142 tak\u017ce znakomitym komentatorem bie\u017c\u0105cych wydarze\u0144 i felietonist\u0105. Obdarzony wielkim poczuciem humoru, potrafi\u0142 by\u0107 ciep\u0142y i sentymentalny, a jednocze\u015bnie mia\u0142 pi\u00f3ro ostre jak strza\u0142a.<\/p>\n
By\u0142 zbyt niezale\u017cny, \u017ceby zosta\u0107 czyimkolwiek pupilem, mimo \u017ce tkwi\u0142 w \u015brodowisku artystycznym i mediach, by\u0142 zbyt skromny, \u017ceby zosta\u0107 celebryt\u0105, kt\u00f3remu w\u0142adza przypina ordery. Nale\u017ca\u0142 do pokolenia \u201epancernych motyli\u201d – Jonasza Kofty, Agnieszki Osieckiej, Wojciecha M\u0142ynarskiego, Krzysztofa Teodora Toeplitza.<\/p>\n
Byli\u015bmy dobrymi kolegami z kabaretu, ze Szpilek, z POLITYKI, z kawiarni. Wielokrotnie do Niego telefonowa\u0142em, zawsze, \u017ceby o co\u015b zapyta\u0107 \u2013 i zawsze zna\u0142 odpowied\u017a. Kilka dni po odej\u015bciu Kazimierza Kutza to kolejna wyrwa w kulturze polskiej, kt\u00f3rej prawdziwa historia zostanie dopiero napisana.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jako historyk lekkiej Muzy w Polsce XX w. nie mia\u0142 sobie r\u00f3wnych.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5017"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5017"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5017\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5020,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5017\/revisions\/5020"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5017"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5017"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5017"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}