Dyrektor Muzeum Narodowego prof. Jerzy Mizio\u0142ek zdj\u0105\u0142 z wystawy prace Katarzyny Kozyry i Natalii LL, co wywo\u0142a\u0142o lawin\u0119 oskar\u017ce\u0144 dyrektora \u201edobrej zmiany\u201d o zap\u0119dy cenzorskie. Dyrektor powo\u0142uje si\u0119 na list matki nastolatka, kt\u00f3ry mia\u0142 prze\u017cy\u0107 traum\u0119 po obejrzeniu wspomnianych prac. Ponadto m\u00f3wi si\u0119, \u017ce dyrektor podj\u0105\u0142 decyzj\u0119 pod wp\u0142ywem Ministerstwa Kultury, dok\u0105d zosta\u0142 wezwany na dywanik.
\n
\nOba t\u0142umaczenia s\u0105 g\u0142upie. Z tego powodu, \u017ce ten i \u00f3w widz (w dodatku m\u0142odociany, kt\u00f3ry ma\u0142o w \u017cyciu widzia\u0142) prze\u017cy\u0142 szok, mo\u017cna zamkn\u0105\u0107 ka\u017cd\u0105 wystaw\u0119, koncert, przedstawienie teatralne czy film. Ostatecznie jednym z zada\u0144 sztuki jest prowokowa\u0107, gorszy\u0107, obra\u017ca\u0107, rozsadza\u0107 przyj\u0119te normy. Je\u017celi m\u0142ody cz\u0142owiek jest wyj\u0105tkowo wra\u017cliwy, to mamusia, zamiast pisa\u0107 list do muzeum, powinna staranniej dobiera\u0107 wystawy, na kt\u00f3re jej syn chodzi.<\/p>\n
Powa\u017cniejsza jest kwestia Ministerstwo\u2013Muzeum. Ministerstwo kategorycznie odci\u0119\u0142o si\u0119 od pog\u0142osek, jakoby to ono za\u017c\u0105da\u0142o usuni\u0119cia prac obu znanych artystek. W wydanym o\u015bwiadczeniu resort stanowczo zaprzecza, jakoby interweniowa\u0142, a ca\u0142\u0105 odpowiedzialno\u015b\u0107 ponosi dyrektor plac\u00f3wki (czytaj: Mizio\u0142ek).<\/p>\n
Prawdopodobnie by\u0142o tak: prof. Mizio\u0142ek by\u0142 na dywaniku, zreszt\u0105 nie musia\u0142 chodzi\u0107, \u017ceby wiedzie\u0107, co w resorcie piszczy. Ostatecznie nie po to zosta\u0142 dyrektorem i nie po to zwolni\u0142 swojego poprzednika, \u017ceby kontynuowa\u0107 lini\u0119 wybitnych poprzednik\u00f3w, cho\u0107by prof. Agnieszki Morawi\u0144skiej, kt\u00f3ra odesz\u0142a ze stanowiska z w\u0142asnej woli.<\/p>\n
Dyrektor Mizio\u0142ek znalaz\u0142 si\u0119 w sytuacji typowej dla kraju autorytarnego, w kt\u00f3rym w\u0142adza reguluje wszystko, co chce. Jest rozdarty pomi\u0119dzy racj\u0105 a w\u0142adz\u0105. By\u0107 samodzielnym czy uleg\u0142ym? By\u0142o to cz\u0119ste zjawisko w Polsce Ludowej. Wydawca wiedzia\u0142, \u017ce Konwicki jest \u017ale widziany, ale nie mia\u0142 tego na pi\u015bmie \u2013 musia\u0142 sam podj\u0105\u0107 decyzj\u0119: narazi\u0107 si\u0119 czy po\u0142o\u017cy\u0107 uszy po sobie, straci\u0107 twarz. Dyrektor filharmonii, radia czy Warszawskiej Jesieni wiedzia\u0142, \u017ce Panufnik jest \u201ebe\u201d, i musia\u0142 decydowa\u0107 – wykona\u0107 czy nie wykona\u0107?<\/p>\n
Co zwyci\u0119\u017cy – strach czy odwaga? Ktokolwiek dzia\u0142a\u0142 w systemie autorytarnym, sta\u0142 wobec takiego dylematu. Kiedy rz\u0105dz\u0105 ciemniacy \u2013 by\u0142 to i jest wieczny problem. Jedni rezygnuj\u0105 i zachowuj\u0105 twarz, drudzy zostaj\u0105, \u201e\u017ceby robi\u0107 co\u015b dobrego dla dobra instytucji\u201d, a czasami po prostu dla ochrony w\u0142asnego ty\u0142ka.<\/p>\n
PS z ostatniej chwili: Jak si\u0119 dowiadujemy, dyrektor Mizio\u0142ek zmieni\u0142 swoj\u0105 decyzj\u0119. Presja opinii publicznej poskutkowa\u0142a. Oby tak dalej.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
By\u0142o to cz\u0119ste zjawisko w Polsce Ludowej.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":5338,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5334"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5334"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5334\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5341,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5334\/revisions\/5341"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5338"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5334"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5334"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5334"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}