Oburzaj\u0105ca wiadomo\u015b\u0107. We w\u0142oskim mie\u015bcie Bolonia, w ramach pi\u0142karskich mistrzostw Europy do lat 21, pad\u0142 wynik Hiszpania\u2013Polska 5:0. Wszystko sprzymierzy\u0142o si\u0119 przeciwko naszym ch\u0142opcom.
\n
\nNa widok tego, co robili Hiszpanie, n\u00f3\u017c otwiera\u0142 si\u0119 w kieszeni. Wystarczy\u0142 rzut oka na boisko, \u017ceby zobaczy\u0107 niegodne chwyty przeciwnik\u00f3w. Ju\u017c w czasie ceremonii otwarcia okaza\u0142o si\u0119, \u017ce Hiszpanie nie znaj\u0105 naszego hymnu narodowego. Z g\u0142o\u015bnik\u00f3w p\u0142yn\u0105\u0142 Mazurek D\u0105browskiego, a oni stali jak gamonie, ani be, ani me, ani kukuryku! „To mia\u0142o wyprowadzi\u0107 naszych ch\u0142opc\u00f3w z r\u00f3wnowagi, ale brali\u015bmy ten wariant pod uwag\u0119. Odpowiedzieli\u015bmy im pi\u0119knym za nadobne” \u2013 powiedzia\u0142 w przerwie meczu jeden z psycholog\u00f3w w polskiej szatni.<\/p>\n
Pierwsze, co rzuca\u0142o si\u0119 w oczy, to \u017ce ich pi\u0142karze byli ubrani jednakowo, wszyscy tak samo! (Z wyj\u0105tkiem bramkarza, kt\u00f3ry by\u0142 im niepotrzebny, bo nie mia\u0142 nic do roboty, wi\u0119c wyst\u0105pi\u0142 w garniturze, wiedz\u0105c, \u017ce go nie pogniecie). Jednolity str\u00f3j Hiszpan\u00f3w znacznie utrudnia\u0142 nam gr\u0119 w obronie.<\/p>\n
Zdezorientowani pi\u0142karze polscy musieli najpierw przeczyta\u0107 nazwiska na plecach Hiszpan\u00f3w. Je\u017celi np. czekali\u015bmy, a\u017c podejdzie do nas Jorge Mera, a podbiega\u0142 jaki\u015b bli\u017cej nam nieznany Hiszpan, to musieli\u015bmy obiec go dooko\u0142a, \u017ceby przeczyta\u0107 jego nazwisko \u2013 Dani Ceballos – czyli zobaczy\u0107 \u201ewho is who\u201d. Trudno gra\u0107 w ciemno. Trzeba powiedzie\u0107, \u017ce Hiszpanie cz\u0119sto szli naszym na r\u0119k\u0119 i pokazywali im plecy. Hiszpan z pi\u0142k\u0105 na og\u00f3\u0142 odwraca si\u0119 plecami, co utrudnia nawi\u0105zanie z nim kontaktu.<\/p>\n
Nie mogli\u015bmy dopu\u015bci\u0107, \u017ceby w nasz\u0105 obron\u0119 wkrad\u0142 si\u0119 chaos. I nie dopu\u015bcili\u015bmy. Od pierwszego do ostatniego gwizdka grali\u015bmy w defensywie konsekwentnie, nie zostawiaj\u0105c przeciwnikowi wyboru. \u201eNie mia\u0142em wyboru\u201d – t\u0142umaczyli si\u0119 po kolei hiszpa\u0144scy zdobywcy bramek. \u201ePolacy nie pozwolili nam gra\u0107 do ty\u0142u, nie pozostawili nam innej mo\u017cliwo\u015bci ni\u017c gra do przodu. A tam w bramce sta\u0142 Kamil Grabara i broni\u0142 \u015bwietnie, dzi\u0119ki czemu wygrali\u015bmy nieznacznie, zaledwie 5:0. Zas\u0142u\u017cyli\u015bmy na wi\u0119cej\u201d \u2013 powiedzia\u0142 Martin Aguirregabiria, schodz\u0105c ze zwieszon\u0105 g\u0142ow\u0105 z boiska. „To dla nas wielki zaszczyt wygra\u0107 z tak znakomitym przeciwnikiem” \u2013 m\u00f3wili zgodnie.<\/p>\n
Wracaj\u0105c do gry w defensywie. Kiedy ju\u017c uda\u0142o si\u0119 obejrze\u0107 Hiszpana od ty\u0142u, \u017ceby przeczyta\u0107, kogo kryjemy, okazywa\u0142o si\u0119, \u017ce przeciwko nam wystawiono futbolist\u00f3w o najtrudniejszych nazwiskach. Owszem, byli pi\u0142karze na cztery litery, tacy jak Ruiz czy Olmo, ale przewa\u017cali Oyarzabal i Aguirregabiria. Maj\u0105 nazwiska tak d\u0142ugie, \u017ce nie starcza\u0142o im plec\u00f3w.<\/p>\n
Jak z takimi gra\u0107? „Gdyby je mieli wypisane z przodu, by\u0142oby du\u017co \u0142atwiej ich zidentyfikowa\u0107” – powiedzia\u0142 asystent selekcjonera. We\u017amiemy to pod uwag\u0119. Nasi ch\u0142opcy s\u0105 w stanie nauczy\u0107 si\u0119 ka\u017cdego nazwiska, np. Schwarzenegger, ale to wymaga czasu.<\/p>\n
Hiszpanie grali i zachowywali si\u0119 na boisku niesportowo. Przede wszystkim przeszkadzali nam gra\u0107. Cz\u0142owiek jecha\u0142 tak daleko, \u017ceby sobie pogra\u0107, a oni na wszelkie sposoby utrudniali. Polski pi\u0142karz pozwala Hiszpanowi, kt\u00f3ry dosta\u0142 futbol\u00f3wk\u0119, rozejrze\u0107 si\u0119 po boisku, zastanowi\u0107 si\u0119, do kogo j\u0105 wys\u0142a\u0107, i tam j\u0105 kopn\u0105\u0107.<\/p>\n
Natomiast Hiszpanie s\u0105 g\u0142odni pi\u0142ki. „Kiedy tylko dostawa\u0142em pi\u0142k\u0119 lub j\u0105 wyrwa\u0142em Hiszpanowi, ju\u017c mia\u0142em ich dw\u00f3ch na karku. Nie pozwalali gra\u0107 futbol\u00f3wk\u0105, byli tak wyg\u0142odzeni, \u017ce nie spos\u00f3b by\u0142o im odm\u00f3wi\u0107. Wida\u0107, \u017ce od miesi\u0105ca nie mieli pi\u0142ki w r\u0119ku” \u2013 skar\u017cy\u0142 si\u0119 nasz futbolista. „Nasi ch\u0142opcy dobrze grali nogami, ale mieli ma\u0142o okazji, \u017ceby to pokaza\u0107. Pracowali\u015bmy nad tym, \u017ceby ka\u017cdy wiedzia\u0142, kt\u00f3ra jest jego noga wiod\u0105ca, niekt\u00f3rzy maj\u0105 jednak pod tym wzgl\u0119dem zaleg\u0142o\u015bci” \u2013 przyzna\u0142. K\u0142adli\u015bmy im do g\u0142owy, \u017ce najwa\u017cniejsza jest g\u0142owa, potem id\u0105 nogi, a nie odwrotnie.<\/p>\n
Chcia\u0142bym jeszcze co\u015b powiedzie\u0107 w temacie zm\u0119czenia. Sprawozdawca Dariusz Szpakowski kilkakrotnie powtarza\u0142, \u017ce polski zesp\u00f3\u0142 jest zm\u0119czony meczami z Belgi\u0105 i W\u0142ochami. Im wi\u0119cej Hiszpanie strzelali nam bramek, tym bardziej nasi byli zm\u0119czeni.<\/p>\n
Wynika z tego, \u017ce strzelanie goli jest mniej m\u0119cz\u0105ce ni\u017c ich puszczanie. Nasi ch\u0142opcy musz\u0105 zrozumie\u0107, \u017ce nic tak nie m\u0119czy jak przegrywanie. Na pocz\u0105tku meczu, kiedy Hiszpanie ruszyli na nas z impetem, sprawozdawcy TVP byli pewni, \u017ce nasi przeciwnicy wyzion\u0105 ducha lada minuta. „Ciekawe, jak d\u0142ugo wytrzymaj\u0105” \u2013 m\u00f3wili eksperci z TVP, kiedy Hiszpanie bawili si\u0119 z nami w kotka i myszk\u0119. Tamci stali, a nasi biegali, wi\u0119c kto zm\u0119czy\u0142 si\u0119 pierwszy? Hiszpanie lepiej \u201eweszli w mecz\u201d i pierwsi z niego wyszli.<\/p>\n
Gdyby zachowali si\u0119 sportowo, na pewno by\u015bmy wygrali. I jeszcze \u017ceby Grabara nauczy\u0142 si\u0119 strzela\u0107 bramki.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Na widok tego, co robili Hiszpanie, n\u00f3\u017c otwiera\u0142 si\u0119 w kieszeni.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5451"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5451"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5451\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5455,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5451\/revisions\/5455"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5451"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5451"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5451"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}