Niez\u0142a i politycznie kosztowna przygoda omin\u0119\u0142a rzecznika praw obywatelskich dr. Adama Bodnara i jego zast\u0119pczyni\u0119 dr Hann\u0119 Machi\u0144sk\u0105.
\n
\nW poniedzia\u0142ek 21 pa\u017adziernika mieli odebra\u0107 w Berlinie Nagrod\u0119 Godno\u015bci przyznan\u0105 RPO przez zas\u0142u\u017con\u0105 niemieck\u0105 Fundacj\u0119 Rolanda Bergera. Rzecznik i zast\u0119pczyni mieli ju\u017c bilety do Berlina w gar\u015bci i pokoje w Hiltonie. Laudacj\u0119 mia\u0142 wyg\u0142osi\u0107 przewodnicz\u0105cy Bundestagu, by\u0142y minister spraw zagranicznych Wolfgang Scheuble. Nagroda uchodzi za presti\u017cow\u0105, jej laureatami byli m.in. prezydenci RFN Wulff i Koehler, Muzeum \u017bydowskie w Berlinie. (Po kilku latach Fundacja Bergera otrzyma\u0142a nagrod\u0119 Muzeum). W jury zasiadali m.in. by\u0142y sekretarz generalny ONZ Kofi Annan, by\u0142y minister Joschka Fischer i znany polityk w\u0142oski Romano Prodi.<\/p>\n
Firma Bergera (Berger Consultancy) jest najwi\u0119ksz\u0105 i najbardziej znan\u0105 firm\u0105 konsultingow\u0105 w Niemczech, uchodzi za wz\u00f3r sukcesu gospodarczego. Jej w\u0142a\u015bciciel cieszy(\u0142?) si\u0119 du\u017cym uznaniem, by\u0142 cz\u0142onkiem 20 komisji rz\u0105dowych, m.in. doradc\u0105 kanclerza Kohla do spraw prywatyzacji w by\u0142ej NRD. W ostatnich latach Roland Berger coraz cz\u0119\u015bciej wspomina\u0142 swojego ojca Georga jako ofiar\u0119 hitleryzmu. By\u0142 co prawda cz\u0142onkiem NSDAP, ale wyst\u0105pi\u0142 z powodu przekona\u0144 religijnych.<\/p>\n
Dr Bodnar i dr Machi\u0144ska \u201esiedzieli ju\u017c na walizkach\u201d, kiedy w pi\u0105tek 18 pa\u017adziernika wybuch\u0142a bomba – znana gazeta niemiecka \u201eHandelsblatt\u201d og\u0142osi\u0142a wyniki swojego wielomiesi\u0119cznego \u015bledztwa: Georg Berger nie by\u0142 \u017cadn\u0105 ofiar\u0105 hitleryzmu, tylko wr\u0119cz jego beneficjentem. W latach 1931-44 by\u0142 aktywnym cz\u0142onkiem NSDAP, ostatni\u0105 sk\u0142adk\u0119 zap\u0142aci\u0142 we wrze\u015bniu \u201944. Pracowa\u0142 jako dyrektor finansowy Hitlerjugend. W 1937 r. zosta\u0142 mianowany przez Hitlera radc\u0105 ministerialnym, a nast\u0119pnie dyrektorem generalnym w \u201earyanizowanym\u201d (od\u017cydzonym) przedsi\u0119biorstwie w Wiedniu, gdzie mieszka\u0142 w willi skonfiskowanej \u017bydom.<\/p>\n
Po wojnie wywin\u0105\u0142 si\u0119 prowadzonej przez Amerykan\u00f3w denazyfikacji i dzia\u0142a\u0142 na niwie gospodarczej. \u015aledztwo \u201eHandelsblatt\u201d jest imponuj\u0105ce i mo\u017ce stanowi\u0107 wz\u00f3r dziennikarstwa \u015bledczego. Artyku\u0142 opisuj\u0105cy ca\u0142\u0105 histori\u0119, dzieje rodziny, rozmowa z Rolandem Bergerem, artykulik o willi w Wiedniu, rozmowa Bergera z historykiem izraelskim, kt\u00f3ry specjalizuje si\u0119 w badaniu stosunk\u00f3w niemiecko-\u017cydowskich itd.<\/p>\n
Roland Berger si\u0119 broni, ale mniejsza o niego. Dla nas wa\u017cne jest, \u017ce Adam Bodnar, jak tylko gruchn\u0119\u0142a wiadomo\u015b\u0107 o k\u0142amstwach Bergera, natychmiast zrezygnowa\u0142 z przyj\u0119cia nagrody, zachowuj\u0105c si\u0119 m\u0105drze i zdecydowanie. Strach pomy\u015ble\u0107, co by by\u0142o, gdyby rewelacje \u201eHandelsblatt\u201d pojawi\u0142y si\u0119 kilka dni PO wr\u0119czeniu nagrody, a nie kilka dni PRZED jej odbiorem.<\/p>\n
Ju\u017c widz\u0119 ten hejt: \u201ePolski rzecznik praw obywatelskich nagrodzony przez hitlerowsk\u0105 fundacj\u0119\u201d; \u201eBodnar i Berger \u2013 dobrana para\u201d. Tym razem amatorzy hejtu musz\u0105 obej\u015b\u0107 si\u0119 smakiem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Amatorzy hejtu musz\u0105 obej\u015b\u0107 si\u0119 smakiem.<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":5695,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5688"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=5688"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5688\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":5694,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/5688\/revisions\/5694"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media\/5695"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=5688"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=5688"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=5688"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}