Jako\u015b bez echa min\u0119\u0142a informacja \u201eRzeczpospolitej\u201d, \u017ce Klub Lewicy w Sejmie z\u0142o\u017cy w tych dniach wniosek,\u00a0 by patronem jednej z sal sejmowych zosta\u0142 Mieczys\u0142aw F. Rakowski, premier w latach 1988-1989, tu\u017c przed upadkiem \u201erealnego socjalizmu\u201d w Polsce i przed odrodzeniem demokracji. Wnioskodawcy zamierzaj\u0105\u00a0 powo\u0142a\u0107 si\u0119 na reformy, zw\u0142aszcza\u00a0 gospodarcze, rz\u0105du MFR, kt\u00f3re u\u0142atwi\u0142y dalsz\u0105 transformacj\u0119 rz\u0105dowi Mazowieckiego i Balcerowicza.. Nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby ta propozycja przesz\u0142a, w Sejmie zdecydowan\u0105 wi\u0119kszo\u015b\u0107 ma prawica.<\/p>\n
Rakowski nie kojarzy mi si\u0119 z demokratycznym Sejmem i pluralizmem politycznym. By\u0142 postaci\u0105 wybitn\u0105 i raczej nale\u017cy mu si\u0119 pomnik za \u201ePolityk\u0119\u201d, kt\u00f3r\u0105 stworzy\u0142 i redagowa\u0142 przez \u0107wier\u0107 wieku, czyni\u0105c z niej jedno z najbardziej popularnych i szanowanych czasopism, w trudnych warunkach cenzury i systemu jednopartyjnego. To by\u0142a wielka sztuka. Jego pismo zyska\u0142o sobie uznanie nawet takich wymagaj\u0105cych ludzi, jak Jerzy Giedroyc (ten sam, kt\u00f3ry znacznie wcze\u015bniej wydrukowa\u0142 \u201eFryzury Rakowskiego\u201d Leopolda Tyrmanda), a tak\u017ce\u00a0 Stefana Kisielewskiego. Potwierdzi\u0142 je Kreml, drukuj\u0105c w 1983 roku, w oficjalnym pi\u015bmie \u201eNowe Czasy\u201d, brutalny atak na \u201ePolityk\u0119\u201d, na jej ci\u0105goty do pluralizmu zamiast do socjalizmu. Atak z Moskwy bardzo \u201ePolityce\u201d w oczach czytelnik\u00f3w pom\u00f3g\u0142, w trudnym okresie stanu wojennego.<\/p>\n
Nie s\u0105dz\u0119, \u017ceby obecnie kto\u015b wystawi\u0142 Rakowskiemu pomnik, zaraz rzuci\u0142by si\u0119 na to IPN, jako na sprzeczn\u0105 z konstytucj\u0105 propagand\u0119 totalitaryzmu (chc\u0105 nawet zlikwidowa\u0107 nazw\u0119 ulicy Bruno Jasie\u0144skiego w Klimontowie, walcz\u0105 z Brzechw\u0105 i z Kaczk\u0105-dziwaczk\u0105 ), ale Rakowski zbudowa\u0142 sobie pomnik sam \u2013 tym pomnikiem jest \u201ePolityka\u201d oraz jego \u201eDzienniki polityczne\u201d, a tak\u017ce\u00a0 pami\u0119\u0107 czytelnik\u00f3w. Nale\u017c\u0119 do tych, kt\u00f3rzy s\u0105dz\u0105, \u017ce MFR nie powinien by\u0142 przechodzi\u0107 z \u201ePolityki\u201d do polityki, ale on by\u0142 sam sobie \u201esterem,\u00a0 \u017ceglarzem, okr\u0119tem\u201d i sterowa\u0142 ku prawdziwej polityce, ona\u00a0 by\u0142a jego prawdziw\u0105\u00a0 pasj\u0105 i ambicj\u0105, mimo \u017ce pod adresem tej polityki napisa\u0142 wiele gorzkich s\u0142\u00f3w, czu\u0142 do niej obrzydzenie, a jednocze\u015bnie by\u0142 ni\u0105 zafascynowany. S\u0142usznie pisa\u0142 Kisielewski, \u017ce Rakowski mia\u0142 dwie dusze. To si\u0119 w Sejmie nie spodoba, ale lewica dobrze czyni, \u017ce si\u0119 o niego upomina.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
Jako\u015b bez echa min\u0119\u0142a informacja \u201eRzeczpospolitej\u201d, \u017ce Klub Lewicy w Sejmie z\u0142o\u017cy w tych dniach wniosek,\u00a0 by patronem jednej z sal sejmowych zosta\u0142 Mieczys\u0142aw F. Rakowski, premier w latach 1988-1989, tu\u017c przed upadkiem \u201erealnego socjalizmu\u201d w Polsce i przed odrodzeniem demokracji. Wnioskodawcy zamierzaj\u0105\u00a0 powo\u0142a\u0107 si\u0119 na reformy, zw\u0142aszcza\u00a0 gospodarcze, rz\u0105du MFR, kt\u00f3re u\u0142atwi\u0142y dalsz\u0105 transformacj\u0119 […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/586"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=586"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/586\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=586"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=586"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=586"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}