M\u00f3j ostatni kontakt z telewizj\u0105 mia\u0142 miejsce kilka dni temu, podczas meczu pi\u0142karskiego Barcelona \u2013 Real Madryt (2:0). Potem nie ogl\u0105da\u0142em ju\u017c niczego, nie widzia\u0142em beatyfikacji, \u015blubu kr\u00f3lewskiego, pochod\u00f3w 1-majowych, ani \u017cadnych innych wydarze\u0144. Zamiast tego wyskoczy\u0142em\u00a0 na odnow\u0119 kulturaln\u0105 do Berlina. Na pocz\u0105tek wybra\u0142em Martin-Gropius-Bau, gdzie zawsze jest co\u015b do obejrzenia. Tym razem wystawa 250 rysunk\u00f3w z Museum of Modern Art w Nowym Jorku (s\u0142ynna MOMA). Wszystkie\u00a0 pochodz\u0105 z kolekcji 2500\u00a0 wsp\u00f3\u0142czesnych rysunk\u00f3w, gromadzonej i podarowanej Muzeum przez Fundacj\u0119 Rotschilda. Szkice, studia, monumentalne ryciny, druki, kola\u017ce, gwasze,\u00a0\u00a0 monta\u017ce, prace o\u0142\u00f3wkiem, w\u0119glem, akwarel\u0105 \u2013 czego dusza zapragnie. A nazwiska takie, \u017ce mog\u0142yby trafi\u0107 nawet do artyku\u0142u prezesa: Jasper Johns, Robert Rauschenberg, Beuys, Koons, Polke,\u00a0 Martin Kippenberger, a nawet jedna\u00a0 nasza rodaczka \u2013 Paulina Olowska. Mia\u0142em nadziej\u0119, \u017ce znajdzie si\u0119 w kolekcji Franciszek Starowieyski, ale niestety \u2013 nie tym razem.
\n(Kogo interesuje sztuka polska w Berlinie, mo\u017ce znale\u017a\u0107 fotografie i obrazy Romana Opa\u0142ki w Galerii Zak\/Branicka, na LindenStrasse. By\u0142a nawet ciep\u0142a recenzja w Der Tagesspiegel. Galeria, kt\u00f3ra istnieje od trzech lat, prosperuje \u015bwietnie, zd\u0105\u017cy\u0142a ju\u017c uczestniczy\u0107 w wydaniu poka\u017anego albumu wsp\u00f3\u0142czesnego malarstwa polskiego z komentarzem w j\u0119zyku niemieckim. Galeria, obok kilku innych, mie\u015bci si\u0119 w budynku, kt\u00f3ry w czasie mostu powietrznego s\u0142u\u017cy\u0142 aliantom za magazyn \u017cywno\u015bci, sale s\u0105 przestronne i wysokie. Poniewa\u017c w dniach 29.IV-1.V by\u0142 w Berlinie \u201eweekend galerii\u201d, zwiedzaj\u0105cych by\u0142o szczeg\u00f3lnie du\u017co. Wystawa sk\u0142ada si\u0119 z o\u015bmiu fotografii Opa\u0142ki, rozmieszczonych w kszta\u0142cie o\u015bmiok\u0105ta, oraz jednego obrazu. W wernisa\u017cu uczestniczy\u0142 sam artysta, kt\u00f3ry w tym roku nuko\u0144czy 80 lat. Jak si\u0119 dowiadujemy, ju\u017c dniu wernisa\u017cu sprzedano kilka fotografii.
\nMartin-Gropius-Bau zapowiada na wrzesie\u0144 wielk\u0105 wystaw\u0119 \u201ePolska \u2013 Niemcy. 1000 lat\u201d, kt\u00f3r\u0105 przygotowuje Anda Rottenberg, z okazji polskiej prezydencji w Unii. Na razie, obok wystawy rysunk\u00f3w z MOMA, je\u015bli komu\u015b starczy jeszcze si\u0142, warto obejrze\u0107 w tym samym budynku M-G-B wystaw\u0119 fotografii wykonanych przez aktork\u0119 niemieck\u0105, Margarit\u0119 Broich, pt. \u201eKiedy opadnie kurtyna\u201d. Z wykszta\u0142cenia aktorka i fotograficzka, Broich zacz\u0119\u0142a dziesi\u0119\u0107 lat temu\u00a0 robi\u0107 portrety innym aktorkom i aktorom po przedstawieniu, na og\u00f3\u0142 w garderobie, na scenie, na widowni, czasami w plenerze, cz\u0119sto jeszcze ucharakteryzowanych. Znakomite kolorowe portrety, niekt\u00f3re osoby jeszcze w kostiumach, inne w trakcie demakija\u017cu czy przebierania w garderobie. Wiele postaci\u00a0 znanych publiczno\u015bci niemieckiej i nie tylko (Klaus Maria Brandauer, Kate Winslet). Polecam, tym bardziej, \u017ce wst\u0119p na t\u0119 wystaw\u0119 jest wolny.
\nPo tym, jak ucieszy\u0142em oko, wybra\u0142em si\u0119 do Muzeum Aliant\u00f3w w Alei Gen. Claya, w dzielnicy Zehlendorf, blisko Dahlem. Chcia\u0142em od\u015bwie\u017cy\u0107 swoj\u0105 pami\u0119\u0107 z okresu powojennego, kiedy Niemcy by\u0142y okupowane, a Stalin og\u0142osi\u0142 blokad\u0119 Berlina Zachodniego, na co mocarstwa zachodnie odpowiedzia\u0142y mostem powietrznym, pami\u0119tnym Lufbrucke (1948\/49). Mieszka\u0142em wtedy w Berlinie. Samoloty mocarstw zachodnich zaopatrywa\u0142y Berlin Zachodni we wszystko, wykonuj\u0105c tysi\u0105ce start\u00f3w i l\u0105dowa\u0144 na trzech lotniskach, w tym na zbudowanym w rekordowym tempie lotnisku Tegel. \u0141\u0105cznie 277 tys. lot\u00f3w! Mo\u017cna te\u017c podziwia\u0107 w ca\u0142ej okaza\u0142o\u015bci samolot transportowy, jaki Brytyjczycy pozostawili dla muzeum.
\nDla urozmaicenia wybra\u0142em si\u0119 na imprez\u0119 zupe\u0142nie innego rodzaju. W miesi\u0119czniku \u201eBerlin.Program\u201d (polecam, cena 2 Euro), znalaz\u0142em zapowied\u017a wieczoru piosenek \u017cydowskich i rosyjskich w wykonaniu bli\u017cej mi nieznanej Swiet\u0142any Portnianskiej, w Domu Wsp\u00f3lnoty \u017bydowskiej, na FasanenStrasse, tu\u017c obok hotelu Kempinski. Kiedy w przeddzie\u0144 uda\u0142em si\u0119 do kasy biletowej, kasjerka od razu zacz\u0119\u0142a do mnie m\u00f3wi\u0107 po rosyjsku. Nazajutrz, na koncercie, w du\u017cej i pe\u0142nej sali, byli tylko \u017bydzi rosyjscy. Kiedy artystka (przyby\u0142a z Los Angeles, gdzie od 20 lat mieszka) zapyta\u0142a ze sceny, czy jest na sali kto\u015b, kto nie rozumie po rosyjsku, podnios\u0142a si\u0119 tylko jedna r\u0119ka. By\u0142o to wi\u0119c wydarzenie nie tyle\u00a0 artystyczne (\u015bpiewaczka okaza\u0142a si\u0119 raczej drugorz\u0119dn\u0105 piosenkark\u0105), co towarzyskie. W Niemczech s\u0142ycha\u0107 coraz wi\u0119cej rosyjskiego, nie tylko na Kurfurstendamm, ale nawet w niewielkiej miejscowo\u015bci Naumburg, gdzie mia\u0142em przesiadk\u0119 kolejow\u0105 w drodze do Weimaru, w miejscowej knajpie przy stacji wi\u0119cej by\u0142o Rosjan ni\u017c Niemc\u00f3w.
\nWeimar by\u0142 ostatnim etapem mojej ucieczki od telewizji. W domu Goethego t\u0142ok niemi\u0142osierny, ale nadal\u00a0 pi\u0119knie, gospodarz trzyma si\u0119 mocno,\u00a0 w Muzeum Bauhausu r\u00f3wnie\u017c (jedna du\u017ca sala plus pouczaj\u0105cy film). Schillera, Herdera i Liszta od\u0142o\u017cy\u0142em sobie na nast\u0119pny raz, kiedy b\u0119d\u0119 m\u0142odszy i silniejszy. W drodze na dworzec (b. \u0142adnie odnowiony, w odr\u00f3\u017cnieniu od wielu innych, rozpadaj\u0105cych si\u0119 stacji na terenie b. NRD), min\u0105\u0142em ulic\u0119 Karla Liebknechta oraz pomnik Ernsta Thaelmana \u2013 jako\u015b dziwnym trafem nadal tolerowane. Poci\u0105g do Berlina przyjecha\u0142 i odjecha\u0142 o czasie, co by\u0142o mi\u0142ym zaskoczeniem, poniewa\u017c kilka dni temu czyta\u0142em w gazecie (a wczoraj widzia\u0142em na w\u0142asne oczy), \u017ce co najmniej 1\/3 poci\u0105g\u00f3w ma op\u00f3\u017anienia. W Niemczech! Kanclerz podobno si\u0119 chwieje, ale Goethe,\u00a0 Schiller, Liszt i Herder trzymaj\u0105 si\u0119 mocno.
\nW poci\u0105gu doko\u0144czy\u0142em powie\u015b\u0107 znanego japo\u0144skiego pisarza, Haruki Murakami, pod dziwnym tytu\u0142em \u201e1Q84\u201d.\u00a0 Wydawca reklamuje autora, jako najbardziej znanego i najwybitniejszego pisarza japo\u0144skiego. Wiele jego ksi\u0105\u017cek ukaza\u0142o si\u0119 po polsku. Dla mnie by\u0142 to pierwszy kontakt z tym autorem. Lektura\u00a0 ciekawa, wr\u0119cz sensacyjna, ale czy to jest wielka literatura? Raczej czytad\u0142o, na pewno\u00a0 w sam raz do poci\u0105gu, aby szuka\u0107 ucieczki od wielkich wydarze\u0144, kt\u00f3re podobno mia\u0142y miejsce podczas minionego\u00a0 weekendu.\u00a0\u00a0
\nPS. Dzi\u0119kuj\u0119 Blogowisku za \u017cyczenia urodzinowe!<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"
M\u00f3j ostatni kontakt z telewizj\u0105 mia\u0142 miejsce kilka dni temu, podczas meczu pi\u0142karskiego Barcelona \u2013 Real Madryt (2:0). Potem nie ogl\u0105da\u0142em ju\u017c niczego, nie widzia\u0142em beatyfikacji, \u015blubu kr\u00f3lewskiego, pochod\u00f3w 1-majowych, ani \u017cadnych innych wydarze\u0144. Zamiast tego wyskoczy\u0142em\u00a0 na odnow\u0119 kulturaln\u0105 do Berlina. Na pocz\u0105tek wybra\u0142em Martin-Gropius-Bau, gdzie zawsze jest co\u015b do obejrzenia. Tym razem wystawa […]<\/p>\n","protected":false},"author":4,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/874"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/users\/4"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=874"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/874\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":877,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/874\/revisions\/877"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=874"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=874"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/passent\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=874"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}