{"id":1002,"date":"2010-12-20T00:13:56","date_gmt":"2010-12-19T23:13:56","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=1002"},"modified":"2010-12-22T13:43:38","modified_gmt":"2010-12-22T12:43:38","slug":"gramy-szekspira","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2010\/12\/20\/gramy-szekspira\/","title":{"rendered":"Gramy Szekspira"},"content":{"rendered":"

<\/a><\/a><\/p>\n

W\u015br\u00f3d planszowych gier umys\u0142owych jest jedna, kt\u00f3r\u0105 darz\u0119 szczeg\u00f3lnym sentymentem. Wracam do niej co pewien czas i polecam ka\u017cdemu, kto lubi relaksowe g\u0142\u00f3wkowanie. Jej droga do s\u0142awy przypomina perypetie sudoku. Wymy\u015blona w Anglii w 2. po\u0142owie XIX w. jako Annexation<\/em>, potem przemianowana na Reversi<\/em>, cieszy\u0142a umiarkowanym powodzeniem, a z czasem prawie posz\u0142a w zapomnienie. Dopiero w latach 70. XX w. reaktywowano j\u0105 w Japonii, „oszlifowano”, zadbano o marketing i pod now\u0105, nieco pretensjonaln\u0105 nazw\u0105 firmow\u0105 –\u00a0Othello –\u00a0podbi\u0142a \u015bwiat, cho\u0107 oczywi\u015bcie na znacznie mniejsz\u0105 skal\u0119 ni\u017c sudoku. Dzi\u015b nale\u017cy do sportowych gier umys\u0142owych z najwy\u017cszej p\u00f3\u0142ki. Istnieje \u015awiatowa Federacja Othello<\/a>, zrzeszaj\u0105ca 31 federacji krajowych, w tym tak\u017ce polsk\u0105<\/a>. Organizowane s\u0105 liczne turnieje oraz mistrzostwa \u015bwiata\u00a0– tegoroczne, ju\u017c 34., odby\u0142y si\u0119 w Rzymie. Na zawodach i listach rankingowych prym wiod\u0105 Japo\u0144czycy.
\nOthello ma dwie cechy, kt\u00f3rym trudno si\u0119 oprze\u0107. Pierwsz\u0105 jest kontrast mi\u0119dzy niezwykle prostymi regu\u0142ami, a zaskakuj\u0105co zawi\u0142\u0105, wielostopniow\u0105 i jakby przewrotn\u0105 strategi\u0105. Drug\u0105\u00a0– estetyka rozgrywki, obfituj\u0105cej w niespodzianki; przyjemnie obserwowa\u0107, jak zmieniaj\u0105 si\u0119 proporcje bieli i czerni na planszy, nierzadko w spos\u00f3b zaskakuj\u0105cy tak\u017ce dla graczy. Urokliwo\u015b\u0107 formy i zagadkowo\u015b\u0107 tre\u015bci sprawia, \u017ce w Othello przyjemnie jest nawet… przegrywa\u0107.<\/p>\n

Wspominam o tej grze teraz, bo wi\u0105\u017ce si\u0119 z ni\u0105 pewna \u0142amig\u0142\u00f3wka podobna do mata pomocniczego, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 w poprzednim wpisie. Trudno jednak rozwi\u0105zywa\u0107 zadanie bez znajomo\u015bci regu\u0142 gry. Wi\u0119c kr\u00f3tko o nich.<\/p>\n

Rekwizyty: plansza 8 x 8 plus 64 pionki-\u017cetony – z jednej strony czarne z drugiej bia\u0142e.
\nPozycja pocz\u0105tkowa: cztery pionki na \u015brodku planszy, jak na\u00a0diagramie poni\u017cej.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Podstawowe zasady:
\n1. Gracze na przemian umieszczaj\u0105 po jednym pionku na planszy; jeden gra czarnymi, czyli k\u0142adzie pionki czarn\u0105 stron\u0105 do g\u00f3ry, drugi bia\u0142ymi; zaczynaj\u0105 czarne.
\n2. Pionek nale\u017cy zawsze k\u0142a\u015b\u0107 na takim polu, aby wzi\u0105\u0107 w kleszcze przynajmniej jeden pionek przeciwnika; wzi\u0119cie w kleszcze oznacza, \u017ce wszystkie pola mi\u0119dzy dostawionym pionkiem, a innym w\u0142asnym pionkiem\u00a0– znajduj\u0105cym si\u0119 ju\u017c na planszy\u00a0w tym samym wierszu, kolumnie lub w tym samym uko\u015bnym rz\u0119dzie\u00a0– zaj\u0119te s\u0105 przez pionki przeciwnika. Wszystkie „zakleszczone” w nast\u0119pstwie ruchu<\/strong> pionki s\u0105 natychmiast odwracane.
\n3. Kto nie mo\u017ce wykona\u0107 ruchu, bo nie ma pola, na kt\u00f3rym mo\u017cna umie\u015bci\u0107 pionek zgodnie z zasad\u0105 2, ten pauzuje.
\n4. Gra ko\u0144czy si\u0119, gdy nikt nie mo\u017ce wykona\u0107 ruchu; wygrywa, kto ma wi\u0119cej pionk\u00f3w swojego koloru na planszy.
\nGwoli jasno\u015bci, pocz\u0105tek (7 ruch\u00f3w) przyk\u0142adowej partii; krzy\u017cykiem oznaczone s\u0105 pionki chwytane i odwracane.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/a><\/p>\n

A teraz powracamy do \u0142amig\u0142\u00f3wki i nieco zmieniamy og\u00f3lne regu\u0142y: czarne graj\u0105 po bo\u017cemu – by wygra\u0107, natomiast bia\u0142e na opak – by przegra\u0107. \u0141amig\u0142\u00f3wka polega wi\u0119c na rozegraniu najkr\u00f3tszej mo\u017cliwej partii. \u0141atwo odkry\u0107, \u017ce zako\u0144czy si\u0119 ona odwr\u00f3ceniem wszystkich bia\u0142ych pionk\u00f3w; pozostan\u0105 tylko czarne, a wi\u0119c \u017caden z graczy nie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 ruchu. Ile czarnych pionk\u00f3w pojawi si\u0119 w finale? Okazuje si\u0119, \u017ce 13, a zatem koniec nast\u0105pi po dziewi\u0119ciu ruchach. Oto przyk\u0142adowa rozgrywka\u00a0– na lewym rysunku osiem pocz\u0105tkowych ruch\u00f3w, na prawym\u00a0– sytuacja po nich i ruch dziewi\u0105ty:<\/p>\n

<\/a>\"\"<\/a><\/p>\n

W szachach najkr\u00f3tsza partia (g\u0142upi mat) jest jedna. W Othello r\u00f3\u017cnych partii zako\u0144czonych wynikiem 13:0 mo\u017cna rozegra\u0107 a\u017c 57. Znalezienie cho\u0107by jednej jest jednak nie\u0142atwe, to raczej zadanie dla komputera. Znakomitym \u0107wiczeniem\u00a0– przede wszystkim wyobra\u017ani, ale te\u017c logicznego my\u015blenia\u00a0– mo\u017ce by\u0107 natomiast doko\u0144czenie takiej mini-partii.<\/a><\/p>\n

<\/a><\/a><\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Jakie cztery ruchy (bia\u0142y, czarny, bia\u0142y, czarny) nale\u017cy wykona\u0107 w sytuacji na prawym rysunku, powsta\u0142ej po pi\u0119ciu ruchach oznaczonych z lewej strony, aby po nich stwierdzi\u0107: „czarno widz\u0119”. Prosz\u0119 spr\u00f3bowa\u0107 rozwi\u0105za\u0107 to zadanie w g\u0142owie, czyli bez rysowania, a tym bardziej bez korzystania z rekwizyt\u00f3w.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u015br\u00f3d planszowych gier umys\u0142owych jest jedna, kt\u00f3r\u0105 darz\u0119 szczeg\u00f3lnym sentymentem. Wracam do niej co pewien czas i polecam ka\u017cdemu, kto lubi relaksowe g\u0142\u00f3wkowanie. Jej droga do s\u0142awy przypomina perypetie sudoku. Wymy\u015blona w Anglii w 2. po\u0142owie XIX w. jako Annexation, potem przemianowana na Reversi, cieszy\u0142a umiarkowanym powodzeniem, a z czasem prawie posz\u0142a w zapomnienie. Dopiero […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1002"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1002"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1002\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1002"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1002"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1002"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}