Zdarza mi si\u0119 g\u0142\u00f3wkowa\u0107 nad w\u0142asnymi zadaniami z dawnych \u201eOmnibus\u00f3w\u201d i bywa, \u017ce nie udaje mi si\u0119 ich rozwi\u0105za\u0107. Ostatnio trafi\u0142em na \u0142amig\u0142\u00f3wk\u0119 arytmetyczn\u0105 \u201eCzteropak\u201d. To seria dzia\u0142a\u0144, polegaj\u0105cych na wstawianiu mi\u0119dzy cztery czw\u00f3rki trzech znak\u00f3w dzia\u0142a\u0144 tak, aby rezultatem by\u0142a poprawna r\u00f3wno\u015b\u0107 z podanym wynikiem. Zabawa liczbowa jest formalnie prosta, bo wolno korzysta\u0107 tylko z czterech podstawowych znak\u00f3w, a dzia\u0142ania nale\u017cy wykonywa\u0107 po kolei, czyli bez uwzgl\u0119dniania pierwsze\u0144stwa mno\u017cenia i dzielenia; nawiasy s\u0105 wykluczone. Oto przyk\u0142ad z moj\u0105 ulubion\u0105 liczb\u0105 28:
4 4 4 4=28 > 4+4*4\u20134=28. \u0141amig\u0142\u00f3wk\u0119 mo\u017cna uzna\u0107 za wariant klasycznego zadania, polegaj\u0105cego na zapisaniu ka\u017cdej liczby czterema czw\u00f3rkami (\u015bci\u015blej: dzia\u0142aniem zawieraj\u0105cym tylko cztery czw\u00f3rki). Ograniczaj\u0105c zapis do warunk\u00f3w z \u201eCzteropaku\u201d nietrudno uzyska\u0107 1 (1=4\/4\/4*4), ale 2 ju\u017c si\u0119 nie uda baz z\u0142amania „Czteropakowych” regu\u0142. Dalej mo\u017cna obs\u0142u\u017cy\u0107 ka\u017cd\u0105 liczb\u0119 od 3 do 9 opr\u00f3cz 7, chyba \u017ce pozwolimy na \u0142\u0105czenie cyfr (7=44\/4\u20134).
Proponuj\u0119 zmierzy\u0107 si\u0119 z pokrewnym zestawem pi\u0119ciu pi\u0119ciocyfrowych r\u00f3wno\u015bci-kolejno\u015bci:
1 2 3 4=5
2 3 4 5=6
3 4 5 6=7
4 5 6 7=8
5 6 7 8=9
Warunki s\u0105 sparta\u0144skie \u2013 jak w \u201eCzteropaku\u201d. Ale uwaga: gdy rozwi\u0105zuj\u0105cy uzna, \u017ce przy tak ograniczonych mo\u017cliwo\u015bciach utworzenie poprawnej r\u00f3wno\u015bci jest niewykonalne, mo\u017ce dodatkowo skorzysta\u0107 z jednej, ale tylko z jednej z czterech nast\u0119puj\u0105cych operacji: wstawienia nawiasu (a w\u0142a\u015bciwie pary nawias\u00f3w, czyli znaku parzystego), pierwiastka kwadratowego (pasuje do czw\u00f3rki) lub znaku silni (wykrzyknika) albo po\u0142\u0105czenia cyfr w liczb\u0119 dwucyfrow\u0105. Oczywi\u015bcie pierwiastek, silnia i \u0142\u0105czenie cyfr \u2013 w przeciwie\u0144stwie do mno\u017cenia i dzielenia \u2013 s\u0105 trwale „sp\u00f3jne”, wi\u0119c maj\u0105 pierwsze\u0144stwo. Czy przy takich regu\u0142ach ka\u017cd\u0105 r\u00f3wno\u015b\u0107 uda si\u0119 oznakowa\u0107? A je\u015bli tak, to kt\u00f3r\u0105 na wi\u0119cej ni\u017c jeden spos\u00f3b?
Polecam rozwi\u0105zywanie r\u00f3wno\u015bci w g\u0142owie, np. podczas spaceru \u2013 to \u015bwietna metoda pomna\u017cania synaps.<\/p>\n\n\n\n
Komentarze z prawid\u0142owym rozwi\u0105zaniem ujawniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu (z b\u0142\u0119dnym zwykle od razu). Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 7 dni.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Zdarza mi si\u0119 g\u0142\u00f3wkowa\u0107 nad w\u0142asnymi zadaniami z dawnych \u201eOmnibus\u00f3w\u201d i bywa, \u017ce nie udaje mi si\u0119 ich rozwi\u0105za\u0107. Ostatnio trafi\u0142em na \u0142amig\u0142\u00f3wk\u0119 arytmetyczn\u0105 \u201eCzteropak\u201d. To seria dzia\u0142a\u0144, polegaj\u0105cych na wstawianiu mi\u0119dzy cztery czw\u00f3rki trzech znak\u00f3w dzia\u0142a\u0144 tak, aby rezultatem by\u0142a poprawna r\u00f3wno\u015b\u0107 z podanym wynikiem. Zabawa liczbowa jest formalnie prosta, bo wolno korzysta\u0107 tylko […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":true,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10301"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10301"}],"version-history":[{"count":5,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10301\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10306,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10301\/revisions\/10306"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10301"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10301"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10301"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}