{"id":1054,"date":"2011-02-26T08:57:46","date_gmt":"2011-02-26T07:57:46","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=1054"},"modified":"2011-02-26T08:57:46","modified_gmt":"2011-02-26T07:57:46","slug":"czekajac-na-sluzbe","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/02\/26\/czekajac-na-sluzbe\/","title":{"rendered":"Czekaj\u0105c na s\u0142u\u017cb\u0119"},"content":{"rendered":"

Domino to 28 kamieni\u00a0– r\u00f3\u017cne pary liczb utworzonych z sze\u015bciu pocz\u0105tkowych – od dubletu 0-0 do 6-6. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby doda\u0107 si\u00f3demk\u0119, czyli zwi\u0119kszy\u0107 komplet o 8 kamieni: 0-7, 1-7, 2-7, 3-7, 4-7, 5-7, 6-7, 7-7. Potem mo\u017cna by\u00a0do\u0142o\u017cy\u0107 \u00f3semk\u0119\u00a0– przyb\u0119dzie 9 kamieni itd.\u00a0Mo\u017cna, ale po co? No, skoro w karty grywa si\u0119 dwiema taliami zamiast jednej, a szachownic\u0119 powi\u0119ksza z 8 x 8 do 10 x 10 (warcaby mi\u0119dzynarodowe).<\/p>\n

Na Karaibach, gdzie domino jest\u00a0popularne\u00a0niczym telenovelas<\/em>,\u00a0\u00a0cz\u0119sto korzysta si\u0119\u00a0z zestaw\u00f3w do dubletu 9-9 (55 kamieni) lub nawet 12-12 (91). Dystrybutor takiego megadomina w Polsce zaskoczy\u0142 mnie informacj\u0105, \u017ce sprzedaje co roku kilkaset komplet\u00f3w. Jako\u015b nie chce mi si\u0119 wierzy\u0107,\u00a0by tyle os\u00f3b grywa\u0142o u nas np. w odmian\u0119 Domino Cubano. Raczej podejrzewam, \u017ce kamienie s\u0142u\u017c\u0105 jako klocki do zabawy w efekt domina, bo wykonane s\u0105 bardzo solidnie (w przeciwie\u0144stwie do wielu zestaw\u00f3w produkowanych w Polsce, kt\u00f3re s\u0105 byle jakie, cienkie i nie chc\u0105 sta\u0107 na boku).\u00a0 Dzieci lubi\u0105 takie przewracanki, a Holendrzy zrobili z\u00a0nich g\u0142o\u015bn\u0105 imprez\u0119\u00a0– tzw. Domino Day. W ubieg\u0142ym roku\u00a0po raz pierwszy od 12 lat Dnia Domino nie by\u0142o. Kryzys, sponsorzy nie dopisali. Nie \u017ca\u0142uj\u0119, bo to nie moje widowisko\u00a0– jarmarczne i na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 nudnawe, cho\u0107 podobno kilkadziesi\u0105t milion\u00f3w \u015bledzi transmisje telewizyjne. By\u0142oby ciekawiej, gdyby co kt\u00f3ry\u015b kamie\u0144 padaj\u0105c naciska\u0142 na odpowiedni guziczek, powoduj\u0105c odpalenie jakiej\u015b rakiety ze stosown\u0105 g\u0142owic\u0105… Albo co\u015b w tym rodzaju.<\/p>\n

Tradycyjn\u0105 zabaw\u0105 jest tak\u017ce budowanie z kamieni „zamk\u00f3w” –\u00a0takich, jak na obrazie szwajcarskiego malarza Alberta Ankera (II po\u0142. XIX w.).<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Gdy zamki padaj\u0105, kamienie gubi\u0105 si\u0119 lubi\u0107, np. wpadaj\u0105c pod ludwiki i biedermeiery. Tym razem zgin\u0119\u0142y dwa i hrabianka posz\u0142a po s\u0142u\u017cb\u0119, aby ta zajrza\u0142a pod meble. Niestety, okaza\u0142o si\u0119, \u017ce s\u0142u\u017cba ma wychodne, wi\u0119c z poszukiwaniami trzeba poczeka\u0107 do nast\u0119pnego dnia.
\n26 niezgubionych\u00a0kamieni mo\u017cna podzieli\u0107 na takie dwie cz\u0119\u015bci, \u017ce z ka\u017cdej da si\u0119 u\u0142o\u017cy\u0107:
\n– sp\u00f3jny kwadrat (bez otworu)
\nlub
\n– ramk\u0119 (obw\u00f3d zamkni\u0119ty), w kt\u00f3rej kamienie b\u0119d\u0105 s\u0105siadowa\u0142y zgodnie z zasadami gry (takie same liczby na stykaj\u0105cych si\u0119 po\u0142\u00f3wkach), czyli np. kolejno: 5-3, 3-1, 1-1, 1-5.
\nPonadto wiadomo, \u017ce suma liczb (oczek) na kamieniach w ka\u017cdej cz\u0119\u015bci jest kwadratem.
\nKt\u00f3re dwa kamienie (z jakimi liczbami) wpad\u0142y pod meble?<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Domino to 28 kamieni\u00a0– r\u00f3\u017cne pary liczb utworzonych z sze\u015bciu pocz\u0105tkowych – od dubletu 0-0 do 6-6. Nic jednak nie stoi na przeszkodzie, aby doda\u0107 si\u00f3demk\u0119, czyli zwi\u0119kszy\u0107 komplet o 8 kamieni: 0-7, 1-7, 2-7, 3-7, 4-7, 5-7, 6-7, 7-7. Potem mo\u017cna by\u00a0do\u0142o\u017cy\u0107 \u00f3semk\u0119\u00a0– przyb\u0119dzie 9 kamieni itd.\u00a0Mo\u017cna, ale po co? No, skoro w karty […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1054"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1054"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1054\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1054"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1054"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1054"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}