![\"Help.jpg\"](\"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/wp-content\/uploads\/Help.jpg\" "\\"Help.jpg\\"")
<\/p>\nJako jednostka silnie apolityczna i umiarkowanie aspo\u0142eczna z przyjemno\u015bci\u0105 przeczyta\u0142em niespe\u0142na rok temu (wpis z 1 wrze\u015bnia) na blogu Daniela Passenta co\u015b w rodzaju pochwa\u0142y obu wspomnianych cech. Pan redaktor poda\u0142 w\u00f3wczas przyk\u0142ad kompozytora Seweryna Krajewskiego, kt\u00f3ry w latach 70., skupiony na swojej tw\u00f3rczo\u015bci, niezbyt orientowa\u0142 si\u0119 w jakim \u015bwiecie \u017cyje, a konkretnie nie wiedzia\u0142, kim jest Edward Gierek. Przyk\u0142ad skrajny, ale pozytywnie zakr\u0119conych profesjonalist\u00f3w i amator\u00f3w, robi\u0105cych swoje obok g\u0142\u00f3wnego nurtu wydarze\u0144 i stroni\u0105cych od tego nurtu, a zw\u0142aszcza od medialnego szumu – jest mn\u00f3stwo. Czy to naganna postawa? Trudno o jednoznaczn\u0105 odpowied\u017a.<\/p>\n
\u0106wier\u0107 wieku temu, pe\u0142nia stanu wojennego w Polsce, a tymczasem szef dzia\u0142u krzy\u017c\u00f3wek dwutygodnika „Rozrywka”, m\u0142ody (no, powiedzmy) i obiecuj\u0105cy (obiecanki cacanki) redaktor Penszko siedzi sobie od rana do wieczora z nosem w \u0142amig\u0142\u00f3wkach. To, co dzieje si\u0119 wok\u00f3\u0142, ma\u0142o go obchodzi, nie narzeka na niedogodno\u015bci wspomnianego stanu, a nawet dostrzega pewne jego zalety. Na przyk\u0142ad, par\u0119 miesi\u0119cy wcze\u015bniej, tu\u017c przed rozwi\u0105zaniem (oczywi\u015bcie nie \u0142amig\u0142\u00f3wki) nie musia\u0142 dr\u017c\u0105c\u0105 r\u0119k\u0105 wybiera\u0107 numeru telefonu, bo telefony nie dzia\u0142a\u0142y. Spokojnie uda\u0142 si\u0119 na pobliski posterunek, sk\u0105d sympatyczni mundurowi natychmiast zadzwonili po karetk\u0119, kt\u00f3ra po trzech minutach by\u0142a na miejscu, mili, cho\u0107 zmilitaryzowani, lekarz i sanitariusz szybko i sprawnie zaj\u0119li si\u0119 ma\u0142\u017conk\u0105 i kilka godzin p\u00f3\u017aniej pan redaktor zosta\u0142 ojcem po raz wt\u00f3ry.
\nJak tu narzeka\u0107, gdy wiosn\u0105 1982 roku w Stanach Zjednoczonych, w presti\u017cowym magazynie „Games” ukazuje si\u0119 moja pierwsza opublikowana za granic\u0105 \u0142amig\u0142\u00f3wka. Ma\u0142a rzecz, a cieszy\u0142a, nie tylko ze wzgl\u0119d\u00f3w ambicjonalnych – honorarium za ten drobiazg okaza\u0142o si\u0119 wi\u0119ksze ni\u017c moja \u00f3wczesna pensja. Takie to by\u0142y czasy.<\/p>\n
Wspomniana \u0142amig\u0142\u00f3wka by\u0142a w\u0142a\u015bciwie metazadaniem, czyli poniek\u0105d rozwi\u0105zywa\u0142o si\u0119 jej obja\u015bnienie.<\/p>\n
<\/p>\n
Mo\u017cesz mi pom\u00f3c, wpisuj\u0105c w puste pola litery E, H, L, M, P tak, aby \u017cadna nie powtarza\u0142a si\u0119 w \u017cadnym wierszu, kolumnie, ani na przek\u0105tnych<\/em>.<\/p>\n Nietrudno zauwa\u017cy\u0107 podobie\u0144stwo do sudoku – z matematycznego punktu widzenia to tzw. diagonalny kwadrat \u0142aci\u0144ski.<\/p>\n W roku 1977 brytyjski statystyk John Nelder wprowadzi\u0142 w odniesieniu do kwadrat\u00f3w \u0142aci\u0144skich poj\u0119cie zbioru krytycznego. Przek\u0142adaj\u0105c obja\u015bnienie tego poj\u0119cia na j\u0119zyk \u0142amig\u0142\u00f3wkowy: je\u015bli litery (jak wy\u017cej) lub cyfry (jak w sudoku) wpisane do diagramu umo\u017cliwiaj\u0105 znalezienie dok\u0142adnie jednego rozwi\u0105zania, a usuni\u0119cie kt\u00f3rejkolwiek z nich powoduje, \u017ce pojawia si\u0119 wi\u0119cej rozwi\u0105za\u0144, to taki zestaw cyfr lub liter tworzy zbi\u00f3r krytyczny. Zadania podobne do HELP ME, czyli oparte na diagonalnych kwadratach \u0142aci\u0144skich, pojawia\u0142y si\u0119 wcze\u015bniej i p\u00f3\u017aniej, zwykle z cyframi lub literami nie tworz\u0105cymi s\u0142\u00f3w. Kilkakrotnie go\u015bci\u0142y w programie \u0141amig\u0142\u00f3wkowych Mistrzostw \u015awiata. Oto przyk\u0142ad z drugiej edycji tej imprezy zorganizowanej w Brnie w 1993 roku.<\/p>\n Czy uk\u0142ad cyfr w diagramie jest zbiorem krytycznym? Gdyby tak by\u0142o, nie by\u0142oby poni\u017cszego konkursu.<\/p>\n Prosz\u0119 usun\u0105\u0107 z diagramu jak najwi\u0119cej cyfr tak, aby \u0142amig\u0142\u00f3wka nadal mia\u0142a tylko jedno rozwi\u0105zanie (osiem r\u00f3\u017cnych cyfr – od 1 do 8 – w ka\u017cdym wierszu, kolumnie i na ka\u017cdej przek\u0105tnej).<\/p>\n Kto zdymisjonuje najwi\u0119cej cyfr, otrzyma nagrod\u0119 niespodziank\u0119, oczywi\u015bcie jak zwykle z bran\u017cy rozrywkowo-umys\u0142owej. W przypadku remisu o przyznaniu nagrody rozstrzygnie losowanie. Wczoraj na blogu En passant z przyjemno\u015bci\u0105 przeczyta\u0142em rekomendacj\u0119 ksi\u0105\u017cki, kt\u00f3r\u0105 poleca\u0142em 1 lipca. Nie tylko wi\u0119c „ca\u0142a Polska czyta dzieciom”, ale tak\u017ce ca\u0142a Polska czyta Feynmana.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Jako jednostka silnie apolityczna i umiarkowanie aspo\u0142eczna z przyjemno\u015bci\u0105 przeczyta\u0142em niespe\u0142na rok temu (wpis z 1 wrze\u015bnia) na blogu Daniela Passenta co\u015b w rodzaju pochwa\u0142y obu wspomnianych cech. Pan redaktor poda\u0142 w\u00f3wczas przyk\u0142ad kompozytora Seweryna Krajewskiego, kt\u00f3ry w latach 70., skupiony na swojej tw\u00f3rczo\u015bci, niezbyt orientowa\u0142 si\u0119 w jakim \u015bwiecie \u017cyje, a konkretnie nie wiedzia\u0142, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/111"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=111"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/111\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=111"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=111"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=111"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}
\nHELP ME nie jest takim zbiorem, bo na przyk\u0142ad po usuni\u0119ciu g\u00f3rnego E rozwi\u0105za\u0144 nie przyb\u0119dzie, ale bez tej litery \u0142amig\u0142\u00f3wka straci\u0142aby urok. W wi\u0119kszo\u015bci zada\u0144 sudoku umieszczone na pocz\u0105tku cyfry tak\u017ce nie tworz\u0105 zbioru krytycznego, zw\u0142aszcza gdy ich uk\u0142ad jest symetryczny. Rozwi\u0105zuj\u0105cym to nie przeszkadza, a czasem pomaga, bo dzi\u0119ki temu droga do celu bywa mniej wyboista. Ambitni autorzy staraj\u0105 si\u0119 jednak, aby „wsad” by\u0142 zbiorem krytycznym.<\/p>\n![\"Kw_m.jpg\"](\"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/wp-content\/uploads\/Kw_m.jpg\" "\\"Kw_m.jpg\\"")
<\/p>\n
\nOdpowiedzi mo\u017cna przesy\u0142a\u0107 do poniedzia\u0142kowego (23 lipca) po\u0142udnia – przed up\u0142ywem tego terminu komentarze z rozwi\u0105zaniami nie b\u0119d\u0105 oczywi\u015bcie publikowane.<\/p>\n