Nigdy i nigdzie gra w szachy nie mia\u0142a takiej rangi i nie by\u0142a tak ho\u0142ubiona przez pa\u0144stwo, jak w ZSRR od lat 50. ubieg\u0142ego wieku. Jej\u00a0masowo\u015b\u0107 stanowi\u0142a jeden z g\u0142\u00f3wnych wyznacznik\u00f3w\u00a0poziomu intelektualnego i kultury spo\u0142ecze\u0144stwa, a dominacja radzieckich szachist\u00f3w na \u015bwiecie mia\u0142a by\u0107 dowodem wy\u017cszo\u015bci komunizmu nad kapitalizmem. Mistrzowie i arcymistrzowie byli oczkiem w g\u0142owie w\u0142adz i czuli si\u0119 jak p\u0105czki w ma\u015ble, cho\u0107, prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, nie dzia\u0142o im si\u0119 a\u017c tak dobrze, aby niekt\u00f3rzy, jak Wikor Korcznoj czy Igor Iwanow, nie brykali na Zach\u00f3d. Ameryka\u0144ski arcymistrz Larry Evans cytowa\u0142 nieoficjalne wypowiedzi czo\u0142owych radzieckich szachist\u00f3w po swojej wizycie w ZSRR w drugiej po\u0142owie lat 50.: „kiedy mamy k\u0142opoty, to aby o nich zapomnie\u0107, gramy w szachy; gdy nie mamy k\u0142opot\u00f3w, to gramy w szachy, bo i tak nie mamy nic lepszego do roboty”. Nic dziwnego, \u017ce taka polityka zaowocowa\u0142a pasmem sukces\u00f3w na arenie mi\u0119dzynarodowej. Przerwa\u0142a je dopiero pora\u017cka Borysa Spasskiego w meczu o mistrzostwo \u015bwiata z Bobbym Fischerem w 1972 roku. To wydarzenie uznano za kl\u0119sk\u0119 narodow\u0105, a znakomity rosyjski szachista okry\u0142 si\u0119 nies\u0142aw\u0105, by\u0142 represjonowany i w ko\u0144cu\u00a0„skazany na wygnanie” do Francji.<\/p>\n
Wynosz\u0105c szachy na piedesta\u0142 i upolityczniaj\u0105c je w\u0142adza radziecka kontynuowa\u0142a carsk\u0105 tradycj\u0119, bo w\u015br\u00f3d w\u0142adc\u00f3w imperium rosyjskiego trudno znale\u017a\u0107 takich, kt\u00f3rzy nie byliby mi\u0142o\u015bnikami kr\u00f3lewskiej gry, nie wy\u0142\u0105czaj\u0105c mi\u0142o\u015bniczki Katarzyny II. Ale skoro pierwszym kontynuatorem tej tradycji by\u0142 tw\u00f3rca pa\u0144stwa radzieckiego. W Wielki Pi\u0105tek chcia\u0142em sprawdzi\u0107, czy potwierdzenie\u00a0informacji o s\u0142abo\u015bci Lenina do szach\u00f3w znajduje si\u0119 w jego biografii w rosyjskiej Wikipedii. D\u0142ugo nie mog\u0142em wej\u015b\u0107 na stron\u0119 z powodu przeci\u0105\u017conego serwera. Dopiero potem dotar\u0142o do mnie, \u017ce to dzie\u0144 urodzin przyw\u00f3dcy rewolucji, czyli przyczyna k\u0142opot\u00f3w oczywista\u00a0– Lenin wiecznie \u017cywy. Niestety, na rosyjskiej stronie nic nie znalaz\u0142em, natomiast jest wzmianka w angielskiej Wikipedii. Ciekawe, \u017ce bardzo dobrym szachist\u0105 by\u0142 m\u0142odszy brat Lenina Dymitr Uljanow, kt\u00f3ry uk\u0142ada\u0142 tak\u017ce zadania szachowe. Oto jedno z nich, ca\u0142kiem zgrabne, zamieszczone w roku 1909 w popularnym rosyjskim czasopi\u015bmie Niwa<\/em>.<\/p>\n
![\"\"](\"\/wp-content\/uploads\/2011\/04\/ZaD_1.jpg\" "\\"ZaD_1\\"")
<\/a><\/p>\n