{"id":133,"date":"2007-09-28T10:59:55","date_gmt":"2007-09-28T09:59:55","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=133"},"modified":"2008-08-14T20:08:27","modified_gmt":"2008-08-14T19:08:27","slug":"jeszcze-jeden-podstep","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2007\/09\/28\/jeszcze-jeden-podstep\/","title":{"rendered":"Jeszcze jeden podst\u0119p"},"content":{"rendered":"

W mastermindowo-szachowym konkursie zadanie by\u0142o podw\u00f3jne i podst\u0119py tak\u017ce by\u0142y dwa, ale \u0142agodne, wi\u0119c ma\u0142o skuteczne, a niekt\u00f3rzy z Pa\u0144stwa nawet ich nie dostrzegli.
\nMastermind te\u017c mia\u0142 rozwi\u0105zania dwa:<\/p>\n

\"pods_1.JPG\"\u00a0,<\/p>\n

ale tylko pierwsze pasowa\u0142o jako „surowiec” na dwuchod\u00f3wk\u0119, w kt\u00f3rej czai\u0142 si\u0119 drugi podst\u0119p\u00a0– kusz\u0105cy ruch 1. Gc4 jako rozwi\u0105zanie.<\/p>\n

\"pods_2.jpg\"<\/p>\n

Po takim posuni\u0119ciu czarne mog\u0105 jednak ripostowa\u0107 1. … Wb6, uniemo\u017cliwiaj\u0105c bia\u0142ym natychmiastowe zadanie ostatecznego ciosu.
\nRozwi\u0105zaniem jest oczywi\u015bcie ruch 1. Gd7. Dalszy ci\u0105g fina\u0142u przedstawiony\u00a0zosta\u0142 elegancko i wyczerpuj\u0105co w kilku komentarzach, wi\u0119c nie b\u0119d\u0119 go powtarza\u0142.
\nNa drugi podst\u0119p da\u0142 si\u0119 nabra\u0107 pocz\u0105tkowo tylko Piotr44, ale szybko skorygowa\u0142 pomy\u0142k\u0119. Podejrzewam, \u017ce pierwszy podst\u0119p tak\u017ce troch\u0119 nabroi\u0142, bo ustawienie figur wynikaj\u0105ce z drugiego rozwi\u0105zania masterminda nie jest bezsensowne i trzeba si\u0119 cho\u0107 przez chwil\u0119 zastanowi\u0107, zanim si\u0119 je odrzuci.<\/p>\n

\"pods_3.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Dwie osoby okre\u015bli\u0142y efekty rozegrania tej sytuacji, oczywi\u015bcie przy za\u0142o\u017ceniu, \u017ce zaczynaj\u0105 bia\u0142e, a obie strony wykonuj\u0105 najlepsze posuni\u0119cia. Typy s\u0105 jednak r\u00f3\u017cne\u00a0– Andrzej69\u00a0stawia na\u00a0remis, Piotr44 na wygran\u0105 czarnych.\u00a0Zapewne jeden z komentator\u00f3w zatrudni\u0142\u00a0do rozegrania ko\u0144c\u00f3wki program szachowy. Poniewa\u017c aktualnie takowym nie dysponuj\u0119, prosz\u0119 Pan\u00f3w o jednoznaczne rozstrzygni\u0119cie.
\nWypada doda\u0107, \u017ce dwuchod\u00f3wka konkursowa pochodzi z roku 1959 z \u0142am\u00f3w lokalnego dziennika Haidelberger Tageblatt<\/em>, a jej autorem jest znany niemiecki problemista Karl Fabel<\/a>. Zosta\u0142 w niej wykorzystany motyw zwany przez kompozytor\u00f3w szachowych tematem Grimshaw<\/a>.<\/p>\n

Podst\u0119pne zadania to jakby odr\u0119bny dzia\u0142 szachowej problemistyki. Cz\u0119sto s\u0105 one p\u00f3\u0142\u017cartobliwe, wi\u0119c raczej primaaprili(wpi)sowe. Nie brak jednak i podst\u0119p\u00f3w serio\u00a0– na przyk\u0142ad takich, przy rozwi\u0105zywaniu kt\u00f3rych trzeba przypomnie\u0107 sobie niekt\u00f3re niuanse regu\u0142 gry w szachy, a nie tylko wiedzie\u0107, jak poruszaj\u0105 si\u0119 bierki.
\nOto przyk\u0142ad takiej podst\u0119pnej dwuchod\u00f3wki z roku 1859. Jej autorem jest „kr\u00f3l \u0142amig\u0142\u00f3wek” Samuel Loyd.<\/p>\n

\"pods_4.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Ruch 1. Ha1 wydaje si\u0119 jedynym, umo\u017cliwiaj\u0105cym zamatowanie czarnego kr\u00f3la w nast\u0119pnym posuni\u0119ciu\u00a0– 2. Hh8. Ale przecie\u017c czarne mog\u0105 zabezpieczy\u0107 si\u0119 przed tym, wykonuj\u0105c roszad\u0119. Czy rzeczywi\u015bcie? Okazuje si\u0119, \u017ce jednak nie, bo przedstawiona na diagramie sytuacja musia\u0142a powsta\u0107 po ruchu czarnych wie\u017c\u0105 lub kr\u00f3lem, a zgodnie z regu\u0142ami gry roszad\u0119 mo\u017cna wykona\u0107 tylko w\u00f3wczas, gdy \u017cadna z uczestnicz\u0105cych w niej figur nie by\u0142a przedtem przemieszczana. A zatem roszada\u00a0– nie, mat w drugim posuni\u0119ciu\u00a0– tak.<\/p>\n

Na podobnej zasadzie oparty jest podst\u0119p ukryty w poni\u017cszej dwuchod\u00f3wce, cho\u0107 dla szachist\u00f3w nienowicjuszy to zapewne \u017caden podst\u0119p.<\/p>\n

\"pods_5.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Prosz\u0119 wskaza\u0107 ruch bia\u0142ych prowadz\u0105cy do zamatowania czarnego kr\u00f3la w drugim posuni\u0119ciu. Zadanie jest tak\u017ce XIX-wieczne, ale autora na razie nie podaj\u0119, aby nie kusi\u0107 nikogo do\u00a0myszkowania w Internecie, zreszt\u0105 chyba bezowocnego.<\/p>\n

Zdobywc\u0105 nagrody w konkursie zosta\u0142(a) Anka, za\u015b nagrod\u0105 jest gra Blokus ufundowana przez Grann\u0119<\/a>, pod urokiem kt\u00f3rej (to znaczy gry, chocia\u017c oczywi\u015bcie Granna te\u017c ma\u00a0sw\u00f3j urok) jestem od niedawna. Na razie gram tylko w Internecie, bo nie sta\u0107 mnie na orygina\u0142, ale mo\u017ce si\u0119 dorobi\u0119, gdy zostan\u0119 ministrem edukacji\":)\".
\nLaureatk\u0119 (lub laureata, je\u015bli jest nim Paul Anka\":)\")\u00a0prosz\u0119 o mail (m.penszko@polityka.com.pl<\/a>) z adresem, pod kt\u00f3ry b\u0119dzie mo\u017cna przes\u0142a\u0107 nagrod\u0119.<\/p>\n

I jeszcze formalno\u015b\u0107: przypominam, \u017ce komentarze z rozwi\u0105zaniami uwalniam dopiero przy okazji nast\u0119pnego wpisu.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W mastermindowo-szachowym konkursie zadanie by\u0142o podw\u00f3jne i podst\u0119py tak\u017ce by\u0142y dwa, ale \u0142agodne, wi\u0119c ma\u0142o skuteczne, a niekt\u00f3rzy z Pa\u0144stwa nawet ich nie dostrzegli. Mastermind te\u017c mia\u0142 rozwi\u0105zania dwa: \u00a0, ale tylko pierwsze pasowa\u0142o jako „surowiec” na dwuchod\u00f3wk\u0119, w kt\u00f3rej czai\u0142 si\u0119 drugi podst\u0119p\u00a0– kusz\u0105cy ruch 1. Gc4 jako rozwi\u0105zanie. Po takim posuni\u0119ciu czarne mog\u0105 […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/133"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=133"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/133\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=133"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=133"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=133"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}