{"id":145,"date":"2007-11-10T08:45:28","date_gmt":"2007-11-10T07:45:28","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=145"},"modified":"2008-08-14T20:11:39","modified_gmt":"2008-08-14T19:11:39","slug":"na-opak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2007\/11\/10\/na-opak\/","title":{"rendered":"Na opak"},"content":{"rendered":"

Sko\u0144czy\u0142em z krzy\u017c\u00f3wkowym przesileniem, wi\u0119c pora przej\u015b\u0107 od s\u0142\u00f3w do czyn\u00f3w, a konkretnie – powr\u00f3ci\u0107 do ruch\u00f3w na szachownicy. Na pocz\u0105tek informacja interesuj\u0105ca, jak s\u0105dz\u0119, nie tylko dla Andrzeja69, autora wnikliwego, obszernego komentarza pod wpisem<\/a> z 31 pa\u017adziernika, dotycz\u0105cego sposobu rozwi\u0105zywania dwuchod\u00f3wek z 31 Mistrzostw \u015awiata w Solwingu. Ot\u00f3\u017c arcymistrz Piotr Murdzia obieca\u0142 skomentowa\u0107 ten komentarz, gdy tylko znajdzie woln\u0105 chwil\u0119. Obecnie zaj\u0119ty jest organizacj\u0105\u00a06 Warszawskiego Grand Prix<\/a>.<\/p>\n

Wspomina\u0142em ju\u017c o nieco osobliwym fakcie: aktualny wicemistrz \u015bwiata w rozwi\u0105zywaniu zada\u0144 szachowych i lider rankingu Georgij Jewsiejew nie jest nigdzie notowany jako gracz w szachy. Okazuje si\u0119 natomiast, \u017ce jest bardzo dobrym… antyszachist\u0105.
\nAntyszachy, u nas zwane czasem rozb\u00f3jnikiem, to odpowiednik warcabowej wybijanki (wybitki). Jest kilka odmian tej gry. W najpopularniejszym wariancie „totalnym” zwyci\u0119\u017ca ten, kto jako pierwszy nie b\u0119dzie m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 ruchu, czyli albo straci wszystkie bierki,\u00a0albo te,\u00a0kt\u00f3rymi b\u0119dzie dysponowa\u0142, zostan\u0105 zablokowane. Nie ma szacha, mata, ani roszady\u00a0– kr\u00f3l pozbawiony jest wszelkich przywilej\u00f3w, ginie jak inne bierki i mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 na planszy w wyniku promocji; dozwolona jest nawet koregencja. Z bicia nie wolno oczywi\u015bcie zrezygnowa\u0107, a gdy\u00a0pojawia si\u0119\u00a0kilka, mo\u017cna wybra\u0107 dowolne.<\/p>\n

Cho\u0107 szachi\u015bci ortodoksyjni traktuj\u0105 wybijank\u0119 z przymru\u017ceniem oka, przyznaj\u0105, \u017ce jest ona niezwykle dynamiczna i wci\u0105gaj\u0105ca. Gra \u015brodkowa, a zw\u0142aszcza ko\u0144c\u00f3wki, obfituj\u0105 w bardzo ciekawe, zaskakuj\u0105co zawi\u0142e i zmienne sytuacje. Nic dziwnego, \u017ce od czasu, gdy pod koniec XIX wieku pojawili si\u0119 pierwsi antyszachi\u015bci, do dzi\u015b stanowi\u0105 oni\u00a0do\u015b\u0107 liczne grono. W po\u0142owie lat 90. ubieg\u0142ego wieku, dzi\u0119ki aktywno\u015bci kilku zapale\u0144c\u00f3w, gra ta, zwana strace\u0144cz\u0105 albo samob\u00f3jcz\u0105 (losing<\/em> lub suicide chess<\/em>),\u00a0 odrodzi\u0142a si\u0119 po raz kolejny. W 2001 roku w Utrechcie odby\u0142y si\u0119 nawet Mistrzostwa \u015awiata. Br\u0105zowy medal zdoby\u0142 Andrzej Nag\u00f3rko, obecnie doktor w Instytucie Matematyki UW.<\/p>\n

Michai\u0142 Tal wspomina\u0142, \u017ce za m\u0142odu z wielk\u0105 ochot\u0105 grywa\u0142 w poddawki<\/em>, zwykle z ojcem, kt\u00f3ry „by\u0142 bezkonkurencyjny, zw\u0142aszcza po wypiciu stu gram, mimo \u017ce uwa\u017ca\u0142 t\u0119 gr\u0119 za odpowiedni\u0105 na turnieje u czubk\u00f3w”.<\/p>\n

Bywa\u0142o, \u017ce\u00a0rozb\u00f3jnik pojawia\u0142 si\u0119 na zwyk\u0142ych turniejach szachowych w niezwyk\u0142ych okoliczno\u015bciach.\u00a0W meczu RFN-USA, na dru\u017cynowych mistrzostwach \u015bwiata student\u00f3w w 1972 roku, po wykonaniu zaledwie jednego ruchu przysz\u0142y niemiecki arcymistrz Robert H\u00fcbner zaproponowa\u0142 remis, kt\u00f3ry przyj\u0105\u0142 przeciwnik Kenneth Rogoff (obecnie znany ekonomista, profesor Harvardu). Obaj zdecydowanie nie byli w formie po minionym „ci\u0119\u017ckim” wieczorze kawalerskim. S\u0119dzia nakaza\u0142 jednak dalsz\u0105 gr\u0119, na co niesforni studenci zareagowali rozpoczynaj\u0105c wybitk\u0119 (wariant z zachowaniem kr\u00f3la, szacha i mata). Dosz\u0142o do skandalu –\u00a0komisja s\u0119dziowska zarz\u0105dzi\u0142a powt\u00f3rzenie partii nast\u0119pnego dnia,\u00a0ale H\u00fcbner nie zjawi\u0142 si\u0119 i zosta\u0142 uznany za pokonanego.<\/p>\n

Prawdopodobnie najwi\u0119kszy turniej wybitki szachowej, zwany szumnie i \u017cartobliwie mistrzostwami \u015bwiata, organizowany jest co roku w Moskwie 1 kwietnia przez redakcj\u0119 popularnej gazety Moskiewski komsomolec<\/em>. Na imprez\u0119, przygotowywan\u0105 z du\u017cym rozmachem, zapraszane s\u0105 przede wszystkim znane osobisto\u015bci\u00a0– arty\u015bci, ludzie biznesu, uczeni, sportowcy, a nawet politycy. W tym roku mistrzostwa \u015bwiata odby\u0142y si\u0119 po raz trzynasty. Zwyci\u0119\u017cy\u0142 VIP z kr\u0119gu ekonomist\u00f3w, by\u0142y wiceprezydent Rosyjskiej Akademii Nauk i jeden z dyrektor\u00f3w Rosneftu, Aleksandr Niekipe\u0142ow.<\/p>\n

Zabawowy charakter moskiewskiego turnieju nie zmienia faktu, \u017ce teori\u0119 antyszach\u00f3w, zw\u0142aszcza dotycz\u0105c\u0105 debiut\u00f3w i ko\u0144c\u00f3wek, od dawna traktuje si\u0119 ca\u0142kiem serio. Ocena konkretnej pozycji jest z regu\u0142y znacznie trudniejsza ni\u017c w szachach, bo przewaga materialna nie musi o niczym rozstrzyga\u0107. Ze wzgl\u0119du na dynamik\u0119 rozgrywki i kategoryczno\u015b\u0107 regu\u0142 (obowi\u0105zkowe bicie), bardziej efektywna ni\u017c w szachach okazuje si\u0119 analiza komputerowa. Ustalono nawet, \u017ce niekt\u00f3re pierwsze ruchy s\u0105 grubym\u00a0b\u0142\u0119dem, rozstrzygaj\u0105cym o pora\u017cce. Konkretnie, je\u017celi bia\u0142e zaczn\u0105 przesuwaj\u0105c pionek na b4, d3, d4, e4, f4, h3, h4 albo skoczka na f3 lub c3, to od razu mog\u0105 si\u0119 podda\u0107. Czarne na pewno zwyci\u0119\u017c\u0105, je\u015bli w dalszej grze nie pope\u0142ni\u0105 b\u0142\u0119du, cho\u0107 w wi\u0119kszo\u015bci przypadk\u00f3w trzeba by\u0107 komputerem, aby tego dokona\u0107. Sprawa jest prosta tylko dla d3 i d4\u00a0– w\u00a0siedemnastym ruchu bia\u0142ych zbijana jest ostatnia czarna bierka, a ci\u0105g posuni\u0119\u0107 \u0142atwo zapami\u0119ta\u0107.<\/p>\n

Znakomity przyk\u0142ad zawi\u0142o\u015bci rozgrywki\u00a0stanowi klasyczne zadanie Pehra T\u00f6rngrena z 1929 roku, w kt\u00f3rym na placu boju wyst\u0119puj\u0105 tylko dwa pionki.<\/p>\n

\"los_1.JPG\"\u00a0<\/p>\n

W szachach pozycja by\u0142aby o tyle jasna, \u017ce z regu\u0142y wygrywa ten, kto pierwszy dotrze do pola przemiany. W wybitce wi\u0119cej zale\u017cy od konkretnej sytuacji i dopiero po wnikliwej analizie mo\u017cna w tym przypadku ustali\u0107, \u017ce:
\n– bia\u0142ym op\u0142aca si\u0119 utraci\u0107 tempo (pierwszy ruch na h3), czyli pozwoli\u0107 czarnym na wcze\u015bniejsz\u0105 promocj\u0119;
\n– zamiana pionka na go\u0144ca zapewnia bia\u0142ym zwyci\u0119stwo po dowolnej promocji czarnych – poza jedn\u0105: pojawieniem si\u0119 na a1 kr\u00f3la. Na jak\u0105 figur\u0119 w\u00f3wczas bia\u0142e powinny promowa\u0107 pionka?\u00a0<\/p>\n

A jaki ruch bia\u0142ych w pozycji na diagramie poni\u017cej doprowadza do ich zwyci\u0119stwa po sz\u00f3stym posuni\u0119ciu, a \u015bci\u015blej\u00a0– po sz\u00f3stym biciu czarnym go\u0144cem?<\/p>\n

\"los_2.jpg\"<\/p>\n

PS Nadsy\u0142ane rozwi\u0105zania uwolni\u0119 w najbli\u017csz\u0105 \u015brod\u0119 lub czwartek<\/em>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Sko\u0144czy\u0142em z krzy\u017c\u00f3wkowym przesileniem, wi\u0119c pora przej\u015b\u0107 od s\u0142\u00f3w do czyn\u00f3w, a konkretnie – powr\u00f3ci\u0107 do ruch\u00f3w na szachownicy. Na pocz\u0105tek informacja interesuj\u0105ca, jak s\u0105dz\u0119, nie tylko dla Andrzeja69, autora wnikliwego, obszernego komentarza pod wpisem z 31 pa\u017adziernika, dotycz\u0105cego sposobu rozwi\u0105zywania dwuchod\u00f3wek z 31 Mistrzostw \u015awiata w Solwingu. Ot\u00f3\u017c arcymistrz Piotr Murdzia obieca\u0142 skomentowa\u0107 ten […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/145"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=145"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/145\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=145"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=145"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=145"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}