{"id":158,"date":"2007-12-28T12:05:03","date_gmt":"2007-12-28T11:05:03","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=158"},"modified":"2007-12-29T18:51:21","modified_gmt":"2007-12-29T17:51:21","slug":"qubic","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2007\/12\/28\/qubic\/","title":{"rendered":"Qubic"},"content":{"rendered":"

Zaczn\u0119 od ujawnienia niespodzianki, o kt\u00f3r\u0105 sz\u0142a gra w konkursie \u015bwi\u0105tecznym. Wnioskuj\u0105c z tematu\u00a0nietrudno by\u0142o si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce nagrod\u0119 stanowi\u0142a:<\/p>\n

\"Bit_mor.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Nie wiem, ile lat maj\u0105 nadsy\u0142aj\u0105cy rozwi\u0105zania, ale podejrzewam, \u017ce ten nieco sp\u00f3\u017aniony prezent gwiazdkowy sprawi frajd\u0119 przede wszystkim jakiej\u015b bardzo m\u0142odej osobie z rodziny laureata, kt\u00f3rym jest\u00a0Piotr44<\/strong> (prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, sam, mimo s\u0119dziwego, jak na marynarza,\u00a0wieku, te\u017c bym si\u0119 ch\u0119tnie tym cackiem pobawi\u0142).
\nNagrod\u0119 ufundowa\u0142a firma Hasbro Poland.
\nLaureata prosz\u0119 o kontakt pod adresem m.penszko@polityka.com.pl<\/a> w celu ustalenia sposobu przekazania Bitwy<\/em>.
\nPoprawne rozwi\u0105zanie \u0142amig\u0142\u00f3wki to oczywi\u015bcie 1.Se4-g3. Szczeg\u00f3\u0142y mo\u017cna znale\u017a\u0107 mi\u0119dzy innymi w komentarzu jak zwykle niezawodnego Andrzeja69.<\/p>\n

Connect Four, kt\u00f3re go\u015bci\u0142o w \u0141amiblogu przed dwoma tygodniami, nie by\u0142o pierwsz\u0105 gr\u0105 na nietypowej planszy, w kt\u00f3rej wygrywa\u0142a „czw\u00f3rka”. Znacznie wcze\u015bniej debiutowa\u0142a przestrzenna wersja k\u00f3\u0142ka i krzy\u017cyka<\/em>. Jej opis zamieszczony zosta\u0142 ju\u017c w latach 40. w jednym z ameryka\u0144skich czasopism matematycznych, a na p\u00f3\u0142ki sklep\u00f3w z zabawkami gra trafi\u0142a w\u00a0latach 50.; by\u0142a\u00a0wydawana jako Qubic, mi\u0119dzy innymi przez znan\u0105 ameryka\u0144sk\u0105 firm\u0119 Parker Brothers (t\u0119 od Monopoly, Ryzyka<\/em> i mn\u00f3stwa innych gier).<\/p>\n

\"Qubic_2.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Plansz\u0105 jest czteropi\u0119trowy sze\u015bcian 4\u00d74×4 z 16 polami na ka\u017cdym pi\u0119trze. K\u00f3\u0142ka i krzy\u017cyki zast\u0105pione s\u0105\u00a0pionkami w dw\u00f3ch kolorach; zwyci\u0119\u017caj\u0105 cztery pionki takiego samego koloru ustawione na linii prostej. Taki rz\u0105d mo\u017ce powsta\u0107 w jednym z trzynastu kierunk\u00f3w – nie tylko w ka\u017cdej z dwunastu p\u0142aszczyzn r\u00f3wnoleg\u0142ych do bok\u00f3w sze\u015bciennej planszy, ale tak\u017ce w dowolnej z sze\u015bciu uko\u015bnych, wyznaczonych przez pary r\u00f3wnoleg\u0142ych przek\u0105tnych przeciwleg\u0142ych \u015bcian sze\u015bcianu. Gra toczy si\u0119 wi\u0119c\u00a0jakby r\u00f3wnocze\u015bnie na osiemnastu p\u0142aszczyznach; wi\u0119kszo\u015b\u0107 wygrywaj\u0105cych rz\u0119d\u00f3w le\u017cy na przeci\u0119ciu dw\u00f3ch p\u0142aszczyzn, pozosta\u0142e na przeci\u0119ciu trzech lub czterech. W k\u00f3\u0142ku i krzy\u017cyku wszystkich wygrywaj\u0105cych rz\u0119d\u00f3w jest 8, w Qubicu a\u017c… W\u0142a\u015bnie, ile?<\/p>\n

W latach 60. granie na sze\u015bcianie by\u0142o w niekt\u00f3rych krajach do\u015b\u0107 popularne, organizowano nawet turnieje. Potem zosta\u0142o przy\u0107mione przez atrakcyjniejsz\u0105 konkurencj\u0119, ale odradza si\u0119 co pewien czas pod r\u00f3\u017cnymi nazwami, w r\u00f3\u017cnych formach, czasem z drobnymi modyfikacjami (Space Lines, Quad, Q4).<\/p>\n

Tak ewidentnie matematyczna gra nie mog\u0142a uj\u015b\u0107 uwadze informatyk\u00f3w. Zosta\u0142a „ograna” w roku 1977. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce\u00a0– w przeciwie\u0144stwie do remisowego k\u00f3\u0142ka i krzy\u017cyka<\/em>\u00a0– rozpoczynaj\u0105cy ma przewag\u0119 gwarantuj\u0105c\u0105 mu zwyci\u0119stwo. Poniewa\u017c jednak prostej strategii nie znaleziono, wi\u0119c nie tylko nie zaszkodzi\u0142o to zmaganiom turniejowym, ale nawet programy graj\u0105ce w Qubic dwukrotnie stawa\u0142y w szranki na olimpiadach komputer\u00f3w (Londyn 1990, Maastricht 1991).<\/p>\n

Gra jest wprawdzie strategiczna, ale stanowi w nie mniejszym stopniu sprawdzian spostrzegawczo\u015bci. Nawet z logicznie prostymi \u0142amig\u0142\u00f3wkami na sze\u015bciennej planszy nie jest \u0142atwo si\u0119 upora\u0107, bo s\u0105 one r\u00f3wnocze\u015bnie trudnymi „\u0142amioczkami”, o czym \u015bwiadczy poni\u017cszy przyk\u0142ad.<\/p>\n

W sytuacji po sze\u015bciu posuni\u0119ciach, przedstawionej na rysunku, rozpocz\u0105\u0142 graj\u0105cy czerwonymi i przy najlepszej obronie czarnych zwyci\u0119\u017cy\u0142, tworz\u0105c czw\u00f3rk\u0119 w sz\u00f3stym ruchu.<\/p>\n

\u00a0\"Qubic_2.JPG\"<\/p>\n

Na kt\u00f3rym polu umieszczony zosta\u0142 sz\u00f3sty, a w sumie dwunasty czerwony pionek?
\nNa dziewi\u0119ciu ca\u0142kowicie zas\u0142oni\u0119tych polach pionk\u00f3w na razie nie ma, ale niewykluczone, \u017ce w trakcie rozgrywki jeden i tylko jeden mo\u017ce si\u0119 pojawi\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zaczn\u0119 od ujawnienia niespodzianki, o kt\u00f3r\u0105 sz\u0142a gra w konkursie \u015bwi\u0105tecznym. Wnioskuj\u0105c z tematu\u00a0nietrudno by\u0142o si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce nagrod\u0119 stanowi\u0142a: \u00a0 Nie wiem, ile lat maj\u0105 nadsy\u0142aj\u0105cy rozwi\u0105zania, ale podejrzewam, \u017ce ten nieco sp\u00f3\u017aniony prezent gwiazdkowy sprawi frajd\u0119 przede wszystkim jakiej\u015b bardzo m\u0142odej osobie z rodziny laureata, kt\u00f3rym jest\u00a0Piotr44 (prawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, sam, mimo s\u0119dziwego, jak […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/158"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=158"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/158\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=158"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=158"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=158"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}