{"id":205,"date":"2008-06-03T07:30:43","date_gmt":"2008-06-03T06:30:43","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=205"},"modified":"2008-06-03T07:30:43","modified_gmt":"2008-06-03T06:30:43","slug":"meczenie-owiec","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2008\/06\/03\/meczenie-owiec\/","title":{"rendered":"M\u0119czenie owiec"},"content":{"rendered":"

Pisa\u0142em onegdaj o grze Wilki i owce<\/em><\/a>. No i doczeka\u0142em si\u0119 dalszego ci\u0105gu\u00a0– wydawnictwo Egmont podes\u0142a\u0142o do recenzji gr\u0119 Owczy p\u0119d<\/em>. Jak mi si\u0119 trafi jeszcze jedna barania gra, to awansuj\u0119 na bac\u0119. Szansa jest spora, bo\u00a0wymy\u015blacze gier lubi\u0105 m\u0119czy\u0107 owieczki. Na portalu BoardGameGeek<\/a> mo\u017cna znale\u017ac co\u015b ko\u0142o trzydziestu przyk\u0142ad\u00f3w z nahalnymi zwierz\u0105tkami, niekoniecznie w roli g\u0142\u00f3wnej. A skoro tak du\u017co, to tak\u017ce nachalnymi\":-D\". Zreszt\u0105 owce inspiruj\u0105 tw\u00f3rc\u00f3w r\u00f3\u017cnych specjalno\u015bci, a efekty bywaj\u0105 r\u00f3wnie urocze jak inspiracja. Przyk\u0142adem sodomistyczna nowelka o porzucaj\u0105cym \u017con\u0119 dla owcy lekarzu (Gene Wilder) w komedii Woody’ego Allena Wszystko co chcieliby\u015bcie wiedzie\u0107 o seksie, ale bali\u015bcie si\u0119 zapyta\u0107<\/em>.<\/p>\n

Otworzy\u0142em gr\u0119, a z pude\u0142ka wyskoczy\u0142y \u015bliczne owieczki i prosz\u0105, \u017ceby nimi zagra\u0107. Jak tu odm\u00f3wi\u0107. By\u0142 akurat Dzie\u0144 Dziecka, wi\u0119c postanowi\u0142em zrobi\u0107 frajd\u0119\u00a0tak\u017ce\u00a0s\u0105siadowi. Zaprosi\u0142em go, postawi\u0142em Sm\u00e4dn\u00e9ho Mnicha, zaserwowa\u0142em placuszki szparagowe z rydzami i piersi\u0105 z perliczki (a mo\u017ce kaszank\u0119, ju\u017c nie pami\u0119tam),\u00a0wyj\u0119li\u015bmy wszystkie rekwizyty, roz\u0142o\u017cyli\u015bmy plansz\u0119 i do dzie\u0142a.\u00a0Ale sprawa nieprosta\u00a0– trzeba przeczyta\u0107 instrukcj\u0119, a to bite siedem stron z obrazkami. Nie wiem dlaczego wydawnictwo nie przys\u0142a\u0142o zamiast instrukcji jakiej\u015b panienki, kt\u00f3ra by wszystko\u00a0kusz\u0105co obja\u015bni\u0142a, a potem popartnerowa\u0142a. No nic, grunt \u017ce gra jest od 10 lat, czyli mo\u017cemy. \u017beby nie by\u0142o nudno, czytamy i pr\u00f3bujemy gra\u0107 r\u00f3wnocze\u015bnie. Taka partia do\u015bwiadczalna. S\u0105siadowi spodoba\u0142y si\u0119 owieczki, wszystkie przysun\u0105\u0142 do siebie, ale w ko\u0144cu musia\u0142 si\u0119 podporz\u0105dkowa\u0107 regu\u0142om i ulokowa\u0107 je na \u015brodku planszy. Nie spodoba\u0142o mu si\u0119 natomiast, \u017ce gr\u0119 rozpoczyna osoba, kt\u00f3ra ma najd\u0142u\u017csze w\u0142osy<\/em> (gra\u0107 mog\u0105 2, 3 lub 4 osoby). Zacz\u0119li\u015bmy si\u0119 nawet zastanawia\u0107, czy to nie wystarczy, abym zwyci\u0119\u017cy\u0142.<\/p>\n

\"Owc_1.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Najpierw by\u0142y przepychanki\u00a0– jedne owce zachowywa\u0142y si\u0119 niegrzecznie, robi\u0105c ba\u0142agan w regularnym szyku pod dyktando kostki. Dalsze ruchy wykonywali\u015bmy wyk\u0142adaj\u0105c karty\u00a0– na ka\u017cdej by\u0142 obrazek pokazuj\u0105cy, jak nale\u017cy si\u0119 ruszy\u0107. Rodzaj\u00f3w ruch\u00f3w by\u0142o siedem, kart ka\u017cdy mia\u0142 tuzin (ka\u017cd\u0105 wyk\u0142ada si\u0119 raz, wi\u0119c po 12 kolejkach musi nast\u0105pi\u0107 koniec gry), a faz gry cztery. W pierwszej fazie trzeba by\u0142o do siebie lgn\u0105\u0107, to znaczy lgn\u0119\u0142y owieczki z tego samego teamu.\u00a0W drugiej pojawia\u0142 si\u0119 Atrakcyjny Roger, a w trzeciej ujawnia\u0142o si\u0119 magnetyczne oddzia\u0142ywanie Czarnej Inez. Owieczki ci\u0105gn\u0119\u0142o ku obojgu; kt\u00f3r\u0105 przyci\u0105gn\u0119\u0142o bli\u017cej, ta zdobywa\u0142a wi\u0119cej punkt\u00f3w.\u00a0Natomiast w czwartej fazie, o zgrozo, stadu zagra\u017ca\u0142 Szalony Bodzio z no\u017cycami do strzy\u017cenia i trzeba by\u0142o przed nim ucieka\u0107 jak najdalej, nawet na S\u0142owacj\u0119.\u00a0Po zako\u0144czeniu eksperymentu s\u0105siad powiedzia\u0142, \u017ce gra jest fiku\u015bna. Zgodzi\u0142em si\u0119 z nim i obaj poczuli\u015bmy si\u0119 jak dzieci, po czym baraszkuj\u0105c przyst\u0105pili\u015bmy do normalnej partii.<\/p>\n

To by\u0142o p\u00f3\u0142\u017cartem i og\u00f3lnie. A teraz bardziej serio i te\u017c og\u00f3lnie.
\nGr\u0119 Shear Panic<\/em> zaprezentowali na targach gier w Essen w 2005 roku dwaj Szkoci, bracia Gordon i Fraser Lamont. Rok wcze\u015bniej obaj za\u0142o\u017cyli wydawnictwo Fragor Games<\/a>. Owcza gra by\u0142a ich drugim dzieckiem, kt\u00f3re okaza\u0142o si\u0119 ca\u0142kiem udane. Po drobnych zmianach upraszczaj\u0105cych regu\u0142y zadebiutowa\u0142a na rynku niemieckim jako Haste Bock?<\/em>\u00a0– i chwyci\u0142a, a potem wyruszy\u0142a na podb\u00f3j \u015bwiata.\u00a0I nic dziwnego, bo jest przede wszystkim\u00a0 gr\u0105-zabawk\u0105 atrakcyjn\u0105, a poza tym oryginaln\u0105 (zmienny poniek\u0105d cel rozgrywki) i nie pozbawion\u0105 element\u00f3w strategicznych (decydowanie o kolejno\u015bci wyk\u0142adania kart z ruchami, wyb\u00f3r przesuwanej owcy i kierunku ruchu). Inna sprawa, co z tej strategii wynika, ale dokonywa\u0107 wybor\u00f3w i kombinowa\u0107 mo\u017cna i warto, bo to sprzyja tak\u017ce emocjom.<\/p>\n

\u0141amiblog bez \u0142amig\u0142\u00f3wki nie by\u0142by sob\u0105, ale z „owczop\u0119dn\u0105”, zw\u0142aszcza w miar\u0119 zwi\u0119z\u0142\u0105,\u00a0jest k\u0142opot. Owcz\u0105 mam jednak w zapasie, cho\u0107 uprzedzam, \u017ce nie jest taka prosta. Dla zach\u0119ty obiecuj\u0119 nagrod\u0119, \u0142atwo si\u0119 domy\u015bli\u0107 jak\u0105. Nagroda zostanie rozlosowana w\u015br\u00f3d os\u00f3b, kt\u00f3re do poniedzia\u0142kowego (9 czerwca) po\u0142udnia zamieszcz\u0105 w komentarzu poprawne rozwi\u0105zanie. Takich komentarzy nie b\u0119d\u0119 oczywi\u015bcie ujawnia\u0142\u00a0przed zako\u0144czeniem konkursu.<\/p>\n

Dawno, dawno temu\u00a0ilu\u015b g\u00f3rali um\u00f3wi\u0142o si\u0119 w ramach przeciwdzia\u0142ania ku\u0142actwu, \u017ce w sytuacji, gdyby jeden z nich mia\u0142 nie mniej, ni\u017c po\u0142ow\u0119 owiec, kt\u00f3re maj\u0105 wszyscy razem, to ka\u017cdy z pozosta\u0142ych zabierze mu tyle owiec, ile ma sam. A gdyby si\u0119 zdarzy\u0142o, \u017ce owce by\u0142yby tylko u dw\u00f3ch i u ka\u017cdego tyle samo, to jeden z nich rozku\u0142aczy drugiego. Kt\u00f3ry kt\u00f3rego, o tym mia\u0142 decydowa\u0107 rzut kostk\u0105 do gry <\/em>Owczy p\u0119d \";-)\".
\nWiosn\u0105 przyst\u0105piono do realizacji umowy. Stwierdzono, \u017ce u wszystkich g\u00f3rali\u00a0jest w sumie\u00a0128 owiec, po czym nast\u0105pi\u0142o siedem rozku\u0142acze\u0144. Prosz\u0119 udowodni\u0107 <\/strong>(a nie tylko poda\u0107 przyk\u0142ad lub przyk\u0142ady), \u017ce\u00a0po si\u00f3dmym\u00a0wszystkie owce znalaz\u0142y si\u0119 u… jednego ku\u0142aka<\/em>.<\/p>\n

Przyznam si\u0119 bez bicia, \u017ce celowo daj\u0119 nieproste zadanie, bo mo\u017ce nikomu nie uda si\u0119 go rozwi\u0105za\u0107, a wtedy moje stadko si\u0119 powi\u0119kszy, czyli owieczki z\u00a0nagrody trafi\u0105 do mojej zagrody \":-D\" .<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pisa\u0142em onegdaj o grze Wilki i owce. No i doczeka\u0142em si\u0119 dalszego ci\u0105gu\u00a0– wydawnictwo Egmont podes\u0142a\u0142o do recenzji gr\u0119 Owczy p\u0119d. Jak mi si\u0119 trafi jeszcze jedna barania gra, to awansuj\u0119 na bac\u0119. Szansa jest spora, bo\u00a0wymy\u015blacze gier lubi\u0105 m\u0119czy\u0107 owieczki. Na portalu BoardGameGeek mo\u017cna znale\u017ac co\u015b ko\u0142o trzydziestu przyk\u0142ad\u00f3w z nahalnymi zwierz\u0105tkami, niekoniecznie w […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=205"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/205\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=205"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=205"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=205"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}