{"id":2163,"date":"2011-09-06T00:12:51","date_gmt":"2011-09-05T22:12:51","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2163"},"modified":"2011-09-06T00:12:51","modified_gmt":"2011-09-05T22:12:51","slug":"skarby-parami","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/09\/06\/skarby-parami\/","title":{"rendered":"Skarby parami"},"content":{"rendered":"

Bardzo lubi\u0119 skarby<\/em>, czyli \u0142amig\u0142\u00f3wkow\u0105 wersj\u0119 komputerowego sapera<\/em>. To klasyka wysokiej pr\u00f3by – wzorcowy, wr\u0119cz szkolny przyk\u0142ad wnioskowania dedukcyjnego. Na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 oczywi\u015bcie sztampa, jak ka\u017cdy rodzaj \u0142amig\u0142\u00f3wki serwowany w nadmiarze, ale urokliwa i zara\u017aliwa. Mo\u017cna wpa\u015b\u0107 w na\u0142\u00f3g podobny do tego, kt\u00f3ry dopada\u0142 amator\u00f3w sudoku – znam przynajmniej kilka os\u00f3b, kt\u00f3re do dzi\u015b z na\u0142ogu si\u0119 nie wyleczy\u0142y i w wolnych chwilach „pok\u0105tnie” wpisuj\u0105 cyfry w kratki.
\nSaperowi<\/em> i skarbom<\/em> po\u015bwi\u0119ci\u0142em przed trzema laty seri\u0119 wpis\u00f3w zaczynaj\u0105c\u0105 si\u0119 tu<\/a>, ale nadarza si\u0119 okazja, by do tematu powr\u00f3ci\u0107. Tureccy g\u0142\u00f3wko\u0142amacze od roku serwuj\u0105 now\u0105 odmian\u0119 skarb\u00f3w<\/em>, formalnie nieznacznie r\u00f3\u017cni\u0105c\u0105 si\u0119 od wersji klasycznej, ale „nieznacznie” robi spor\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 w rozwi\u0105zywaniu. Sprawia, \u017ce wnioskowanie staje si\u0119 bardziej zawi\u0142e, wi\u0119c wymaga intensywniejszego ruszania g\u0142ow\u0105.<\/p>\n

Zaczn\u0119 od przypomnienia klasyki:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Cyfra w danym polu oznacza, w ilu s\u0105siednich kratkach – stykaj\u0105cych si\u0119 z polem z cyfr\u0105 bokiem lub rogiem – znajduje si\u0119 skarb. W polach z cyframi skarb\u00f3w nie ma. Nale\u017cy oznaczy\u0107 wszystkie skarby (jak w ma\u0142ym przyk\u0142adzie obok).
\nWnioskowanie jest proste i pi\u0119kne, rozwi\u0105zuje si\u0119 jak po sznurku – szybko i przyjemnie.<\/p>\n

Turecka nowo\u015b\u0107 sprowadza si\u0119 do kr\u00f3tkiego uzupe\u0142nienia regu\u0142:
\nw kratce mog\u0105 znajdowa\u0107 si\u0119 tak\u017ce dwa skarby<\/strong>.
\nNa przyk\u0142ad, skarby znajduj\u0105ce si\u0119 w polach otaczaj\u0105cych cyfr\u0119 2, mog\u0105 by\u0107 umieszczone w dwu r\u00f3\u017cnych kratkach lub w jednej. Zatem liczba mo\u017cliwo\u015bci ich rozmieszczenia wzrasta, co konkretnie i wyra\u017anie wida\u0107 na prostym przyk\u0142adzie, gdy cyfra jest w rogu diagramu:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Gdy A = 1, to mo\u017cliwo\u015bci jest tyle samo w klasyce (K) i nowo\u015bci (N) – po 3.
\nJe\u015bli A = 2, w\u00f3wczas K = 3, N = 6.
\nGdy A = 3, to K = 1, N = 7.
\nNietrudno zauwa\u017cy\u0107, \u017ce w zwi\u0105zku z tym wnioskowanie dla N staje si\u0119 bardziej „pokr\u0119tne” ni\u017c dla K. Zwi\u0119\u017ale i obrazowo, cho\u0107 niezbyt \u015bci\u015ble, mo\u017cna t\u0119 r\u00f3\u017cnic\u0119 przedstawi\u0107 tak:
\nW klasycznej wersji zwykle wnioskujemy:
\nA lub B; je\u015bli A to A1<\/em>, je\u015bli A1 to A2: nie A2, wi\u0119c nie A, czyli B.
\nW dwuskarbowym wariancie przeci\u0119tny ci\u0105g wniosk\u00f3w staje si\u0119 d\u0142u\u017cszy i szerszy, czyli np.:
\nA lub B lub C; je\u015bli A to A1 lub A2, je\u015bli A1 to A1’… itd.
\nKr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, na poszczeg\u00f3lnych etapach wnioskowania pojawia si\u0119 wi\u0119cej wariant\u00f3w alternatyw do rozpatrzenia.<\/p>\n

To, co napisa\u0142em wy\u017cej, mog\u0142oby znale\u017a\u0107 si\u0119 we wst\u0119pie do propedeutyki teorii z\u0142o\u017cono\u015bci zada\u0144 logicznych. Warto by przy okazji rozwa\u017cy\u0107, co by si\u0119 dzia\u0142o, gdyby p\u00f3j\u015b\u0107 krok dalej i tureck\u0105 regu\u0142\u0119 sformu\u0142owa\u0107 tak: w ka\u017cdej kratce mog\u0105 znajdowa\u0107 si\u0119 jeden, dwa lub trzy skarby<\/strong>. W\u0142a\u015bciwie nale\u017ca\u0142oby zapyta\u0107, czy to mia\u0142oby sens, tzn. czy efektem by\u0142aby jeszcze rozrywka, czy ju\u017c pokuta, bo wariant\u00f3w alternatyw pojawi\u0142oby si\u0119 tak wiele, a ci\u0105g wniosk\u00f3w by\u0142by tak d\u0142ugi i szeroki, \u017ce wnioskowanie logiczne zmieni\u0142oby si\u0119 w metod\u0119 pr\u00f3b i b\u0142\u0119d\u00f3w.<\/p>\n

Wracaj\u0105c do alternatywy „jeden skarb lub dwa”, proponuj\u0119 zmierzy\u0107 si\u0119 z konkretnym zadaniem:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Mili podawacze rozwi\u0105za\u0144 proszeni s\u0105 o wskazanie p\u00f3l z dubeltowymi skarbami (na przeci\u0119ciu kt\u00f3rych wierszy i kolumn s\u0105 one?); p\u00f3l do wskazania jest niewiele.<\/p>\n

Oba zadania w tym wpisie pochodz\u0105 z tureckiego pisma „Akil oyunlari” (Gry logiczne); ich autorem jest Mehmet Murat Sevim.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Bardzo lubi\u0119 skarby, czyli \u0142amig\u0142\u00f3wkow\u0105 wersj\u0119 komputerowego sapera. To klasyka wysokiej pr\u00f3by – wzorcowy, wr\u0119cz szkolny przyk\u0142ad wnioskowania dedukcyjnego. Na d\u0142u\u017csz\u0105 met\u0119 oczywi\u015bcie sztampa, jak ka\u017cdy rodzaj \u0142amig\u0142\u00f3wki serwowany w nadmiarze, ale urokliwa i zara\u017aliwa. Mo\u017cna wpa\u015b\u0107 w na\u0142\u00f3g podobny do tego, kt\u00f3ry dopada\u0142 amator\u00f3w sudoku – znam przynajmniej kilka os\u00f3b, kt\u00f3re do dzi\u015b z […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2163"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2163"}],"version-history":[{"count":21,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2163\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2216,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2163\/revisions\/2216"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2163"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2163"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2163"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}