{"id":223,"date":"2008-07-27T10:49:21","date_gmt":"2008-07-27T09:49:21","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=223"},"modified":"2008-07-27T10:49:21","modified_gmt":"2008-07-27T09:49:21","slug":"danie-z-danii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2008\/07\/27\/danie-z-danii\/","title":{"rendered":"Danie z Danii"},"content":{"rendered":"

Jak wspomnia\u0142em w poprzednim wpisie, w Skandynawii wyj\u0105tkowo ciep\u0142o przyj\u0119ta zosta\u0142a japo\u0144ska \u0142amig\u0142\u00f3wka hiroimono. Zainteresowali si\u0119 ni\u0105 nawet du\u0144scy matematycy, czego efektem by\u0142a\u00a0po\u015bwi\u0119cona jej rozprawa naukowa.
\nA skoro\u00a0jeste\u015bmy w\u00a0Danii, warto wspomnie\u0107 o popularnej w tym kraju od niedawna rozrywce umys\u0142owej rodzimego chowu. Wprawdzie zainspirowanej sudoku, ale merytorycznie odmiennej. \u0141amig\u0142\u00f3wka nazywa si\u0119 logtes (od log<\/strong>ika<\/em> + tes<\/strong>t<\/em>) i go\u015bci na \u0142amach kilku du\u0144skich pism. Oto prosty przyk\u0142ad:<\/p>\n

\u00a0\"logt_1.JPG\"<\/p>\n

Do k\u00f3\u0142ek nale\u017cy wpisa\u0107 cyfry od 1 do 9, ale niekoniecznie r\u00f3\u017cne<\/strong>\u00a0– w bia\u0142ych powinny pojawi\u0107 si\u0119 parzyste, w \u017c\u00f3\u0142tych nieparzyste. Ka\u017cda liczba oznacza sum\u0119 cyfr w odpowiednim wierszu, kolumnie lub na przek\u0105tnej, a\u00a0ka\u017cd\u0105 sum\u0119\u00a0musz\u0105 tworzy\u0107 r\u00f3\u017cne<\/strong> cyfry<\/em>.<\/p>\n

Debiutem logtes by\u0142 ich zbiorek wydany w listopadzie ubieg\u0142ego roku. Autorem pomys\u0142u jest pochodz\u0105cy z Iranu Reza Mofidi Yazdi, od trzech lat zajmuj\u0105cy si\u0119 tak\u017ce projektowaniem gier planszowych (poprzednio w\u0142a\u015bciciel sklepu z dywanami). Poza diagramami 3×3 w zbiorku s\u0105 wi\u0119ksze, od 4×4 do 7×7, ale uznano je za zbyt \u017cmudne jak na propozycj\u0119 relaksu, wi\u0119c na \u0142amy prasy nie trafiaj\u0105.<\/p>\n

Podobnie jak sudoku nie by\u0142o nowo\u015bci\u0105, tak logtes niekt\u00f3rzy, zw\u0142aszcza Japo\u0144czycy, mogliby uzna\u0107 za „plagiat”\u00a0– w przeciwie\u0144stwie do sudoku zapewne przypadkowy. W cesarstwie pojawia si\u0119\u00a0sporo mniej lub bardziej podobnych zada\u0144. Oto jedno z nich (z prawej strony przyk\u0142ad z rozwi\u0105zaniem):<\/p>\n

\u00a0\"logt_2.jpg\"<\/p>\n

Od logtesa r\u00f3\u017cni si\u0119 kilkoma szczeg\u00f3\u0142ami:
\n– brak jest oznacze\u0144\u00a0p\u00f3l z cyframi nieparzystymi i parzystymi;
\n– ujawnione s\u0105 cyfry na jednej przek\u0105tnej, a suma cyfr na drugiej nie jest podana;
\n– niekt\u00f3re pola mog\u0105 pozosta\u0107 puste (P), ale nie\u00a0powinny si\u0119 ze sob\u0105 styka\u0107, nawet rogami.<\/p>\n

Kt\u00f3ry rodzaj zadania, „du\u0144czyk” czy „japo\u0144czyk”, jest Pa\u0144stwa zdaniem ciekawszy? Pierwszego mo\u017cna lepiej posmakowa\u0107 na stronie firmowej<\/a>\u00a0(wymagana Java).<\/p>\n

PS Tytu\u0142 tego wpisu nawi\u0105zuje do… homograf\u00f3w, czyli par wyraz\u00f3w tak samo pisanych (pomijaj\u0105c ewentualne r\u00f3\u017cnice wielko\u015bci liter), ale czytanych nieco inaczej. To unikaty w naszym j\u0119zyku, cho\u0107 poza duetem Dania (da\u0144ja<\/em>) i dania (da\u0144a<\/em>) mo\u017cna jeszcze to i owo wy\u0142uska\u0107.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Jak wspomnia\u0142em w poprzednim wpisie, w Skandynawii wyj\u0105tkowo ciep\u0142o przyj\u0119ta zosta\u0142a japo\u0144ska \u0142amig\u0142\u00f3wka hiroimono. Zainteresowali si\u0119 ni\u0105 nawet du\u0144scy matematycy, czego efektem by\u0142a\u00a0po\u015bwi\u0119cona jej rozprawa naukowa. A skoro\u00a0jeste\u015bmy w\u00a0Danii, warto wspomnie\u0107 o popularnej w tym kraju od niedawna rozrywce umys\u0142owej rodzimego chowu. Wprawdzie zainspirowanej sudoku, ale merytorycznie odmiennej. \u0141amig\u0142\u00f3wka nazywa si\u0119 logtes (od logika + […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/223"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=223"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/223\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=223"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=223"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=223"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}