{"id":2265,"date":"2011-09-21T08:21:58","date_gmt":"2011-09-21T06:21:58","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2265"},"modified":"2011-09-21T08:21:58","modified_gmt":"2011-09-21T06:21:58","slug":"trudno-nierowno","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/09\/21\/trudno-nierowno\/","title":{"rendered":"Trudno nier\u00f3wno"},"content":{"rendered":"

Pierwszym zadaniem w tym wpisie s\u0105 skarby „1-2”<\/em>, czyli:
\nCyfra w danym polu oznacza, ile skarb\u00f3w znajduje si\u0119 w s\u0105siednich kratkach – stykaj\u0105cych si\u0119 z polem z cyfr\u0105 bokiem lub rogiem. W jednej kratce mog\u0105 znajdowa\u0107 si\u0119 jeden lub dwa skarby<\/strong>. W polach z cyframi skarb\u00f3w nie ma. Nale\u017cy oznaczy\u0107 wszystkie skarby.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Drugie zadanie to skarby „1”<\/em>, czyli klasyka. Instrukcja jest taka, jak wy\u017cej, poza jednym wyj\u0105tkiem: w jednej kratce zawsze jest tylko jeden skarb<\/strong>. I dodatkowa informacja, by rozwi\u0105zanie by\u0142o jedno: wszystkich skarb\u00f3w jest 20.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Przed zadaniami znajduj\u0105 si\u0119, gwoli jasno\u015bci, ma\u0142e przyk\u0142ady.<\/p>\n

Pierwsze zadanie jest najtrudniejszym tego rodzaju („1-2<\/em>„), jakie zosta\u0142o dot\u0105d opublikowane. \u0141atwo by\u0142o je odszuka\u0107, bo takie \u0142amig\u0142\u00f3wki zamieszczane s\u0105 regularnie tylko w tureckim pi\u015bmie Akil oyunlari<\/em>, a wszystkich ukaza\u0142o si\u0119 dot\u0105d oko\u0142o 20. Drugie to jedno z najtrudniejszych klasycznych skarb\u00f3w, jakie wyszpera\u0142em w archiwum. Pochodzi z dzia\u0142u eksperckiego japo\u0144skiego miesi\u0119cznika Puzzler<\/em>.<\/p>\n

Teza, kt\u00f3r\u0105 zamierza\u0142em udowodni\u0107, zamieszczaj\u0105c oba zadania razem, brzmi:
\nnajtrudniejsze skarby „1-2”<\/em> s\u0105 trudniejsze ni\u017c najtrudniejsze skarby „1”<\/em>.
\nNiestety, szybko zauwa\u017cy\u0142em, \u017ce to si\u0119 nie uda. Wr\u0119cz przeciwnie. Ci z Pa\u0144stwa, kt\u00f3rzy wezm\u0105 si\u0119 za rozgryzanie obu orzech\u00f3w, zauwa\u017c\u0105, \u017ce klasyka stawia wi\u0119kszy op\u00f3r. Podstawowa przyczyna tej r\u00f3\u017cnicy jest prosta: nic nie ujmuj\u0105c autorowi tureckiego zadania, skarby „1-2”<\/em> s\u0105 dzie\u0142em amatora, skarby „1”<\/em> wysz\u0142y spod r\u0119ki profesjonalisty, wspomagaj\u0105cego si\u0119 komputerem. Amator tworzy\u0142 niczym Matejko, po kawa\u0142eczku, bardzo uwa\u017caj\u0105c, aby zawsze da\u0142o si\u0119 wnioskowa\u0107 jak po sznurku. Profesjonalista panowa\u0142 r\u00f3wnocze\u015bnie i nad ca\u0142o\u015bci\u0105, i nad fragmentami, balansuj\u0105c na granicy logiki i metody pr\u00f3b i b\u0142\u0119d\u00f3w oraz dbaj\u0105c o form\u0119 (symetryczne rozmieszczenie cyfr). T\u0119 r\u00f3\u017cnic\u0119 mo\u017cna zauwa\u017cy\u0107 ju\u017c na pocz\u0105tku rozwi\u0105zywania. Tureckie zadanie da si\u0119 nadgry\u017a\u0107 na kilka sposob\u00f3w w r\u00f3\u017cnych miejscach, natomiast ze znalezieniem punktu zaczepienia w japo\u0144skim jest niez\u0142y zgryz. Taki punkt startu, w kt\u00f3rym wystarczy rozpatrzy\u0107 minimum alternatyw, nie uciekaj\u0105c si\u0119 do pr\u00f3bowania i b\u0142\u0105dzenia – jest jeden.<\/p>\n

W rozwi\u0105zaniu pierwszego zadania wystarczy poda\u0107, ile jest wszystkich skarb\u00f3w; w rozwi\u0105zaniu drugiego – liczb\u0119 skarb\u00f3w na przek\u0105tnych diagramu.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Pierwszym zadaniem w tym wpisie s\u0105 skarby „1-2”, czyli: Cyfra w danym polu oznacza, ile skarb\u00f3w znajduje si\u0119 w s\u0105siednich kratkach – stykaj\u0105cych si\u0119 z polem z cyfr\u0105 bokiem lub rogiem. W jednej kratce mog\u0105 znajdowa\u0107 si\u0119 jeden lub dwa skarby. W polach z cyframi skarb\u00f3w nie ma. Nale\u017cy oznaczy\u0107 wszystkie skarby. Drugie zadanie to […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2265"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2265"}],"version-history":[{"count":14,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2265\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2299,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2265\/revisions\/2299"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2265"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2265"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2265"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}