{"id":2282,"date":"2011-09-24T07:47:21","date_gmt":"2011-09-24T05:47:21","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2282"},"modified":"2011-09-27T10:35:55","modified_gmt":"2011-09-27T08:35:55","slug":"h-kwadrat","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/09\/24\/h-kwadrat\/","title":{"rendered":"H – kwadrat"},"content":{"rendered":"

Przed trzema laty w \u0141amiblogu go\u015bci\u0142a \u017cyrafa,<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

kt\u00f3r\u0105 nale\u017ca\u0142o przerobi\u0107 na kwadrat. Inaczej m\u00f3wi\u0105c, chodzi\u0142o o przekszta\u0142cenie figury u\u0142o\u017conej z 9 ma\u0142ych kwadratowych p\u0142ytek w jeden du\u017cy kwadrat 3 x 3. Zmiany nale\u017ca\u0142o dokona\u0107 w dw\u00f3ch ruchach. Ka\u017cdy ruch polega\u0142 na przesuni\u0119ciu trzech s\u0105siednich p\u0142ytek, czyli tworz\u0105cych jeden z dw\u00f3ch kamieni triomina<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

– tak, jakby by\u0142y ze sob\u0105 po\u0142\u0105czone – w nowe miejsce. Po ruchu wszystkie p\u0142ytki powinny tworzy\u0107 sp\u00f3jny wielok\u0105t.
\nOto rozwi\u0105zanie w dw\u00f3ch ruchach:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

– i jego zapis:
\n1<\/strong>. 679(90)45, 2<\/strong>. 568(180)1379.
\nKolejno podane s\u0105: oznaczenia p\u0142ytek przesuwanych, w nawiasie k\u0105t ich obrotu (przeciwnie do ruchu wskaz\u00f3wek zegara) i na ko\u0144cu oznaczenia p\u0142ytek, do kt\u00f3rych po ruchu dotykaj\u0105 bokami przesuni\u0119te.<\/p>\n

Po trzech latach treningu proponuj\u0119 co\u015b znacznie trudniejszego, mimo \u017ce format pozostaje ten sam. Opuszczamy zoo i zanurzamy si\u0119 abstrakcji. Do przerobienia na kwadrat – w taki sam spos\u00f3b jak w przypadku \u017cyrafy, czyli „triominowo” – jest litera H:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ale tym razem mamy dodatkowy warunek: w utworzonym kwadracie liczby na p\u0142ytkach powinny by\u0107 ustawione w kolejno\u015bci rosn\u0105cej – rz\u0119dami od g\u00f3ry do do\u0142u, czyli efekt ko\u0144cowy b\u0119dzie taki:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Orientacja cyfr mo\u017ce by\u0107 jednak dowolna, jak w przypadku rozwi\u0105zania \u017cyrafy, czyli kwadrat mo\u017ce wygl\u0105da\u0107 np. tak:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Czy dodatkowy warunek u\u0142atwia spraw\u0119? I tak, i nie. Jak by nie by\u0142o, zadanie jest karko\u0142omne. Bez rekwizyt\u00f3w chyba nie do rozwi\u0105zania, ale nawet z nimi bardzo trudne – wymagaj\u0105ce nieprzeci\u0119tnej wyobra\u017ani lub \u017cmudnego analizowania uk\u0142adu.
\nNie mam pewno\u015bci, ile ruch\u00f3w potrzeba. Uda\u0142o mi si\u0119 w pi\u0119ciu, ale by\u0107 mo\u017ce wystarczy mniej.<\/p>\n

Komentarze z <\/sub><\/em>prawid\u0142owymi<\/sub><\/em><\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Przed trzema laty w \u0141amiblogu go\u015bci\u0142a \u017cyrafa, kt\u00f3r\u0105 nale\u017ca\u0142o przerobi\u0107 na kwadrat. Inaczej m\u00f3wi\u0105c, chodzi\u0142o o przekszta\u0142cenie figury u\u0142o\u017conej z 9 ma\u0142ych kwadratowych p\u0142ytek w jeden du\u017cy kwadrat 3 x 3. Zmiany nale\u017ca\u0142o dokona\u0107 w dw\u00f3ch ruchach. Ka\u017cdy ruch polega\u0142 na przesuni\u0119ciu trzech s\u0105siednich p\u0142ytek, czyli tworz\u0105cych jeden z dw\u00f3ch kamieni triomina – tak, jakby […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2282"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2282"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2282\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2317,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2282\/revisions\/2317"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2282"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2282"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2282"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}