{"id":232,"date":"2008-08-31T23:19:13","date_gmt":"2008-08-31T22:19:13","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=232"},"modified":"2008-08-31T23:19:13","modified_gmt":"2008-08-31T22:19:13","slug":"a-la-rybakow","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2008\/08\/31\/a-la-rybakow\/","title":{"rendered":"\u00c1 la Rybakow"},"content":{"rendered":"

W latach 80. minionego stulecia pojawi\u0142o si\u0119 w Stanach Zjednoczonych okre\u015blenie testmaker<\/em>, oznaczaj\u0105ce autora test\u00f3w inteligencji. Testmakerzy<\/em> uk\u0142adali modne w\u00f3wczas, zamieszczane w prasie testy o charakterze rozrywkowym. Te powa\u017cne (przynajmniej z za\u0142o\u017cenia)\u00a0powstaj\u0105\u00a0w pracowniach uczonych i maj\u0105 znacznie d\u0142u\u017csz\u0105 histori\u0119\u00a0– zajmowa\u0142a si\u0119 nimi psychologia eksperymentalna ju\u017c w XIX wieku. W\u0142a\u015bciwie testy\u00a0rozrywkowe udawa\u0142y, \u017ce s\u0105 serio i do dzi\u015b sil\u0105 si\u0119 na powag\u0119 mi\u0119dzy innymi pod szyldem Mensy. A wszystko za spraw\u0105 magicznego s\u0142\u00f3wka „inteligencja” oraz fetyszu, jakim\u00a0sta\u0142o si\u0119\u00a0IQ. Ostatnio iloraz inteligencji z r\u00f3\u017cnych powod\u00f3w, tak\u017ce ze wzgl\u0119du na poprawno\u015b\u0107 polityczn\u0105,\u00a0liczy si\u0119 coraz mniej.\u00a0M\u00f3wimy, \u017ce kto\u015b jest\u00a0inteligentny nie dlatego, \u017ce znamy jego IQ, tylko z ca\u0142kiem innych przyczyn\u00a0– ka\u017cdy z Pa\u0144stwa bez trudu i bez testu wymieni kilka cech znajomej osoby, kt\u00f3re sprawiaj\u0105, \u017ce uchodzi za inteligentn\u0105.\u00a0Z drugiej strony\u00a0uwa\u017cani za inteligentnych nierzadko wypadaj\u0105 w testach Mensy \u017ca\u0142o\u015bnie. Do stowarzyszenia Densa, zrzeszaj\u0105cego osoby z IQ poni\u017cej \u015bredniej (oszacowanego na podstawie wyniku mensowego testu), nale\u017cy wielu luminarzy nauki i kultury, a nawet polityk\u00f3w (nie polskich)\u00a0– oczywi\u015bcie takich z poczuciem humoru i raczej nie z pierwszych stron gazet.<\/p>\n

Rozrywkowe testy przypominaj\u0105 formalnie te serio, czyli rodzaje zada\u0144 s\u0105 podobne. Diabe\u0142 tkwi w szczeg\u00f3\u0142ach oraz w sprawach pozornie drugorz\u0119dnych, w efekcie czego testy powstaj\u0105ce w pracowniach psychologicznych mo\u017cna uzna\u0107 za miarodajne, a uk\u0142adane przez testmaker\u00f3w<\/em>, czyli psycholog\u00f3w-amator\u00f3w, nie. Bardzo istotny jest fakt, \u017ce te pierwsze s\u0105 z regu\u0142y wyspecjalizowane, s\u0142u\u017c\u0105 badaniu konkretnych uzdolnie\u0144 i stosowane s\u0105 w okre\u015blonych celach, zwykle w selekcji i doradztwie zawodowym. Te drugie stanowi\u0105 przede wszystkim rozrywk\u0119 dowarto\u015bciowan\u0105 rzekomym pomiarem tego, co mamy w g\u0142owie. Niew\u0105tpliwie jednak ten, kto skuteczniej sobie z nimi radzi, jest pod jakim\u015b wzgl\u0119dem lepszy, bo na przyk\u0142ad… nauczy\u0142 si\u0119 rozwi\u0105zywa\u0107 takie testy.<\/p>\n

Zadanie z poprzedniego wpisu mog\u0142oby si\u0119 znale\u017a\u0107 w powa\u017cnym te\u015bcie do pomiaru zdolno\u015bci wzrokowo-przestrzennych. Takie testy nale\u017c\u0105 do najmniej kontrowersyjnych, a wi\u0119c najbardziej miarodajnych. Wynika z nich wyra\u017anie, kto ma dryg do „wyobra\u017ceniowych przekszta\u0142ce\u0144 fizycznych”. Jednym z klasycznych jest tzw. „test kwadrat\u00f3w”, kt\u00f3ry pojawi\u0142 si\u0119 w Polsce w latach 70. adaptowany z brytyjskich \u017ar\u00f3de\u0142, ale opracowany po raz pierwszy w roku 1910 w Rosji i znany wcze\u015bniej jako „figury Rybakowa”. Sk\u0142ada si\u0119 zwykle z kilkunastu zada\u0144\u00a0– ka\u017cde polega na podzieleniu nieforemnego wielok\u0105ta lini\u0105 prost\u0105 na takie dwie cz\u0119\u015bci, z kt\u00f3rych po obr\u00f3ceniu da si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0107 kwadrat. Linia dziel\u0105ca powinna \u0142\u0105czy\u0107 odpowiednie dwa z ponumerowanych punkt\u00f3w na brzegu figury. Poni\u017cej podany jest przyk\u0142ad oraz zadanie.<\/p>\n

\u00a0\"Ryb_1.JPG\"<\/p>\n

\"Ryb_2.jpg\"<\/p>\n

Modyfikuj\u0105c pomys\u0142 rosyjskiego psychologa mo\u017cna uzupe\u0142ni\u0107 test wzrokowo-przestrzenny o elementy wymagaj\u0105ce tradycyjnego g\u0142\u00f3wkowania i kombinowania, czyli my\u015blenia abstrakcyjno-logicznego. Wystarczy wprowadzi\u0107 siatk\u0119 kwadratow\u0105, a prost\u0105 zast\u0105pi\u0107 \u0142aman\u0105.<\/p>\n

\"Ryb_3.jpg\"<\/p>\n

\"Ryb_4.jpg\"\u00a0<\/p>\n

Na g\u00f3rnym rysunku jest przyk\u0142ad z rozwi\u0105zaniem. Na dolnym – dwa zadania: ka\u017cd\u0105 figur\u0119 nale\u017cy podzieli\u0107 na dwie cz\u0119\u015bci wzd\u0142u\u017c linii przerywanych. Przy sk\u0142adaniu kwadratu\u00a0cz\u0119\u015bci mo\u017cna obraca\u0107, ale nie odwraca\u0107 „plecami” do g\u00f3ry. Cyfry i litery przy brzegu, czyli wsp\u00f3\u0142rz\u0119dne siatki, umo\u017cliwiaj\u0105 zapis podzia\u0142u. Zadania s\u0105 do\u015b\u0107 proste, cho\u0107 zapewne nie wszyscy to potwierdz\u0105 (uzdolnionym parcelantom oba podzia\u0142y zajmuj\u0105 w sumie dwie minuty). Je\u015bli si\u0119 spodobaj\u0105, w nast\u0119pnym wpisie zaproponuj\u0119 znacznie twardsze kwadratowe orzechy.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W latach 80. minionego stulecia pojawi\u0142o si\u0119 w Stanach Zjednoczonych okre\u015blenie testmaker, oznaczaj\u0105ce autora test\u00f3w inteligencji. Testmakerzy uk\u0142adali modne w\u00f3wczas, zamieszczane w prasie testy o charakterze rozrywkowym. Te powa\u017cne (przynajmniej z za\u0142o\u017cenia)\u00a0powstaj\u0105\u00a0w pracowniach uczonych i maj\u0105 znacznie d\u0142u\u017csz\u0105 histori\u0119\u00a0– zajmowa\u0142a si\u0119 nimi psychologia eksperymentalna ju\u017c w XIX wieku. W\u0142a\u015bciwie testy\u00a0rozrywkowe udawa\u0142y, \u017ce s\u0105 serio i […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/232"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=232"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/232\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=232"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=232"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=232"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}