{"id":2562,"date":"2011-11-13T09:57:57","date_gmt":"2011-11-13T07:57:57","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2562"},"modified":"2011-12-05T12:13:54","modified_gmt":"2011-12-05T11:13:54","slug":"coraz-lzej","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/11\/13\/coraz-lzej\/","title":{"rendered":"Coraz l\u017cej"},"content":{"rendered":"

W roku 1987 odby\u0142y si\u0119 w Pary\u017cu pierwsze Mistrzostwa Francji w Grach Matematycznych i Logicznych. Zorganizowa\u0142a je grupa popularyzator\u00f3w nauki i dziennikarzy zwi\u0105zana z czasopismami Science et Vie<\/em> oraz Jeux et Strategie<\/em>.
\nNazwa tej imprezy by\u0142a i pozosta\u0142a do dzi\u015b nieco myl\u0105ca, bo jej uczestnicy nie graj\u0105, tylko rozwi\u0105zuj\u0105 zadania zaliczane do matematyki rekreacyjnej. Specyficzny jest w niej podzia\u0142 na kilka kategorii wiekowych, a w\u0142a\u015bciwie edukacyjnych – pocz\u0105tkowo kategorie by\u0142y trzy, potem coraz wi\u0119cej, dzi\u015b jest osiem. Dzi\u0119ki temu np. uczniowie m\u0142odszych klas szko\u0142y podstawowej rywalizuj\u0105 tylko mi\u0119dzy sob\u0105, a nie ze swoimi starszymi kolegami; z drugiej za\u015b strony spo\u015br\u00f3d doros\u0142ych uczestnik\u00f3w wyodr\u0119bnieni s\u0105 jako oddzielna kategoria osoby zwi\u0105zane zawodowo z matematyk\u0105. Trudno m\u00f3wi\u0107 o \u015bcis\u0142ych kryteriach podzia\u0142u, bo uzdolniony matematycznie 10-latek mo\u017ce bez trudu opanowa\u0107 materia\u0142 pierwszej klasy licealnej, a zdolny amator ze \u015brednim wykszta\u0142ceniem dor\u00f3wna, je\u015bli si\u0119 przy\u0142o\u017cy, absolwentowi uczelni. Teoretycznie mo\u017cliwa jest te\u017c sytuacja odwrotna, czyli „przekr\u0119t” – np. profesor matematyki wystartuje jako pierwszoklasista i zakosi z\u0142oty medal \ud83d\ude42 . A serio: g\u0142\u00f3wnym celem zawod\u00f3w jest popularyzacja matematyki, a nie kreowanie mistrz\u00f3w.<\/p>\n

Z czasem impreza zyska\u0142a ministerialny patronat i sponsor\u00f3w, sta\u0142a si\u0119 popularna i mi\u0119dzynarodowa. Od roku 1992 uczestnicz\u0105 w niej Polacy. Nad organizacj\u0105 eliminacji w naszym kraju czuwa grono pracownik\u00f3w naukowych Wydzia\u0142u Podstawowych Problem\u00f3w Techniki Politechniki Wroc\u0142awskiej. Od 10 lat eliminacje maj\u0105 status mistrzostw Polski. Pierwszym etapem jest \u0107wier\u0107fina\u0142, kt\u00f3ry polega na rozwi\u0105zaniu odpowiedniej – w zale\u017cno\u015bci od kategorii – porcji zada\u0144 wybranej z osiemnastu zaserwowanych. Tegoroczne mo\u017cna pobra\u0107 oraz zapozna\u0107 si\u0119 z regulaminem na stronie mistrzostw<\/a>.<\/p>\n

Niemal od zarania kibicuj\u0119 tej imprezie i odnosz\u0119 wra\u017cenie, \u017ce zadania pierwszego etapu s\u0105 coraz \u0142atwiejsze. Dotyczy to g\u0142\u00f3wnie tych z wy\u017cszych kategorii, z kt\u00f3rymi dawniej miewa\u0142em zgryz, a dzi\u015b idzie mi prawie jak z p\u0142atka. Jest bardzo ma\u0142o prawdopodobne, by to m\u00f3j poziom wzr\u00f3s\u0142 – raczej przeciwnie, bo lat przyby\u0142o. Wygl\u0105da wi\u0119c na to, \u017ce \u0107wier\u0107fina\u0142 ma charakter bardziej formalno-finansowy, ni\u017c merytoryczny, czyli stanowi przede wszystkim deklaracj\u0119 ch\u0119ci oraz gwarancj\u0119 uczestnictwa w drugim etapie – internetowym p\u00f3\u0142finale.
\nDo tegorocznych zada\u0144 \u0107wier\u0107fina\u0142owych, kt\u00f3re przygotowuj\u0105 Francuzi (w Polsce s\u0105 one t\u0142umaczone i ewentualnie nieznacznie modyfikowane) mam jeszcze przynajmniej jedn\u0105 uwag\u0119: wola\u0142bym, aby by\u0142y bardziej oryginalne. Wydaje mi si\u0119 nie fair, \u017ce przynajmniej kilka z nich ma „tak\u0105 brod\u0119” i mog\u0119 je bez trudu znale\u017a\u0107 wraz z rozwi\u0105zaniami w sieci. Ponadto podejrzewam, \u017ce studenci oraz matematycy i informatycy mog\u0105 poczu\u0107 si\u0119… obra\u017ceni zadaniami przeznaczonymi tylko dla nich (16-18) w\u0142a\u015bnie ze wzgl\u0119du na zaskakuj\u0105co nisko zawieszon\u0105 poprzeczk\u0119.<\/p>\n

Na koniec proponuj\u0119 co\u015b w stylu zada\u0144 z pierwszego etapu mistrzostw, czyli rzecz niezbyt oryginaln\u0105, do\u015b\u0107 \u0142atw\u0105 i lekko fabularyzowan\u0105.<\/p>\n

Maciek ma du\u017co \u017ceton\u00f3w, kt\u00f3rych awers jest bia\u0142y, a rewers niebieski. Ka\u017cdy \u017ceton oznaczony jest par\u0105 liczb pierwszych bli\u017aniaczych, czyli takich, mi\u0119dzy kt\u00f3rymi r\u00f3\u017cnica wynosi 2, a ka\u017cda z nich ma tylko dwa dzielniki – jedynk\u0119 i sam\u0105 siebie. Mniejsza liczba z pary widnieje zawsze na awersie, wi\u0119ksza na rewersie. Brak jest jednak \u017cetonu z najmniejsz\u0105 par\u0105 – 3_5.
\nMaciek bierze dwa \u017cetony i uk\u0142ada je obok siebie – jeden bia\u0142\u0105, drugi niebiesk\u0105 stron\u0105 do g\u00f3ry – po czym sumuje widoczne na nich liczby. Kt\u00f3rychkolwiek \u017ceton\u00f3w by nie wzi\u0105\u0142, otrzymana suma zawsze b\u0119dzie podzielna przez 6. Dlaczego?<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W roku 1987 odby\u0142y si\u0119 w Pary\u017cu pierwsze Mistrzostwa Francji w Grach Matematycznych i Logicznych. Zorganizowa\u0142a je grupa popularyzator\u00f3w nauki i dziennikarzy zwi\u0105zana z czasopismami Science et Vie oraz Jeux et Strategie. Nazwa tej imprezy by\u0142a i pozosta\u0142a do dzi\u015b nieco myl\u0105ca, bo jej uczestnicy nie graj\u0105, tylko rozwi\u0105zuj\u0105 zadania zaliczane do matematyki rekreacyjnej. Specyficzny […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2562"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2562"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2562\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2777,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2562\/revisions\/2777"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2562"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2562"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2562"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}