{"id":2656,"date":"2011-12-01T00:54:34","date_gmt":"2011-11-30T23:54:34","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2656"},"modified":"2011-12-05T12:10:15","modified_gmt":"2011-12-05T11:10:15","slug":"trasa-z-rygorami","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/12\/01\/trasa-z-rygorami\/","title":{"rendered":"Trasa z rygorami"},"content":{"rendered":"

W\u0119drowanie kr\u00f3lem po szachownicy jest \u0142atwe i niezbyt ciekawe – w przeciwie\u0144stwie np. do obskakiwania jej konikiem. Trywialn\u0105 tras\u0119 kr\u00f3lewskiej w\u0119dr\u00f3wki mo\u017cna jednak przerobi\u0107 na „przyrz\u0105d” do gimnastyki szarych kom\u00f3rek. Jest nim \u0142amig\u0142\u00f3wka hidato z poprzedniego wpisu, polegaj\u0105ca na odtwarzaniu takiej trasy na podstawie ujawnionych numer\u00f3w niekt\u00f3rych kolejno zaliczanych p\u00f3l. Co prawda taka zabawa, jak wiele podobnych, mo\u017ce si\u0119 \u0142atwo przeje\u015b\u0107, ale je\u015bli kto\u015b lubi \u0142ama\u0107 g\u0142ow\u0119, a nie tylko zabija\u0107 czas, to zwykle z przyjemno\u015bci\u0105 zmaga si\u0119 z trudniejszymi lub niesztampowymi jej wariantami.<\/p>\n

Oficjalnie tw\u00f3rc\u0105 hidato jest izraelski informatyk Gyora Benedek, kt\u00f3ry zacz\u0105\u0142 lansowa\u0107 sw\u00f3j pomys\u0142 w 2007 roku. Bardzo podobne zadania pojawia\u0142y si\u0119 jednak znacznie wcze\u015bniej, wi\u0119c cho\u0107 „plagiat” by\u0142 zapewne przypadkowy, to w\u0105tpliwo\u015bci nie budzi tylko to, \u017ce pan Benedek wymy\u015bli\u0142 nazw\u0119, kt\u00f3r\u0105 zreszt\u0105 zastrzeg\u0142. Sytuacja prawna w tej dziedzinie jest dziwna, bo pomys\u0142u zastrzec nie mo\u017cna, wi\u0119c dwie inne przedsi\u0119biorcze osoby bez przeszk\u00f3d pr\u00f3buj\u0105 komercjalizowa\u0107 tak\u0105 sam\u0105 \u0142amig\u0142\u00f3wk\u0119, nazywaj\u0105c j\u0105 inaczej – hidoku i numbrix.<\/p>\n

Nie najstarsze, ale ciekawe i oryginalne „hidato” pojawi\u0142o si\u0119 na \u0142amach Scientific American<\/em> w kwietniu 1977 roku – oczywi\u015bcie w rubryce Mathematical Games<\/em> Martina Gardnera:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ujawniono numery tylko czterech p\u00f3l trasy. Diagram jest wprawdzie ma\u0142y, ale rozwi\u0105za\u0144 by\u0142oby mn\u00f3stwo, gdyby nie dwa dodatkowe warunki:
\n1) w ka\u017cdym kroku kierunek trasy powinien si\u0119 zmienia\u0107,
\n2) uko\u015bne fragmenty trasy powinny przecina\u0107 si\u0119 jak najmniej razy.<\/p>\n

Gwoli jasno\u015bci poni\u017cej znajduje si\u0119 rozwi\u0105zanie podobnego zadania na mniejszym diagramie; uko\u015bne odcinki przecinaj\u0105 si\u0119 trzykrotnie (mniej si\u0119 nie da):<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

W rozwi\u0105zaniu wystarczy poda\u0107, jakie liczby znajd\u0105 si\u0119 w rogach i w \u015brodku diagramu.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

W\u0119drowanie kr\u00f3lem po szachownicy jest \u0142atwe i niezbyt ciekawe – w przeciwie\u0144stwie np. do obskakiwania jej konikiem. Trywialn\u0105 tras\u0119 kr\u00f3lewskiej w\u0119dr\u00f3wki mo\u017cna jednak przerobi\u0107 na „przyrz\u0105d” do gimnastyki szarych kom\u00f3rek. Jest nim \u0142amig\u0142\u00f3wka hidato z poprzedniego wpisu, polegaj\u0105ca na odtwarzaniu takiej trasy na podstawie ujawnionych numer\u00f3w niekt\u00f3rych kolejno zaliczanych p\u00f3l. Co prawda taka zabawa, jak […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2656"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2656"}],"version-history":[{"count":15,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2656\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2723,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2656\/revisions\/2723"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2656"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2656"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2656"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}