{"id":2696,"date":"2011-12-13T09:40:08","date_gmt":"2011-12-13T08:40:08","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=2696"},"modified":"2011-12-13T09:45:36","modified_gmt":"2011-12-13T08:45:36","slug":"ibis","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2011\/12\/13\/ibis\/","title":{"rendered":"Ibis"},"content":{"rendered":"

Poprzednio przedstawi\u0142em gr\u0119 z pingwinami (przypominam o mini-konkursie, kt\u00f3ry jeszcze trwa), a nieco wcze\u015bniej pingwiny go\u015bci\u0142y w \u0142amig\u0142\u00f3wce<\/a>.<\/p>\n

Mniej znanych gier z tymi dostojno-\u015bmiesznymi ptakami naliczy\u0142em ponad 50. S\u0105 tak\u017ce… szachy pingwina. Nie \u017cartuj\u0119, tak nazwa\u0142 sw\u00f3j pomys\u0142 odmiany kr\u00f3lewskiej gry szwedzki szachista Anders Eberfelt. Podstawowa zmiana jest jedna: ruch (posuni\u0119cie) ka\u017cdej bierki, opr\u00f3cz kr\u00f3la, polega na przestawieniu jej na dowolne<\/strong> puste pole, go\u0144ca tak\u017ce z bia\u0142ego na czarne lub odwrotnie. Pionka nie wolno tylko przenie\u015b\u0107 na pierwsz\u0105 i ostatni\u0105 lini\u0119. Zbijanie, roszada i promocja pozostaj\u0105 bez zmian. Nasuwa si\u0119 pytanie, czy w to si\u0119 w og\u00f3le da gra\u0107? Okazuje si\u0119, \u017ce tak; gra by\u0142a nawet popularna przed kilku laty w ameryka\u0144skich klubach szachowych, cho\u0107 traktowano j\u0105 z przymru\u017ceniem oka. Pojawi\u0142a si\u0119 w pierwszym wydaniu (1994) Encyclopedia of Chess Variants<\/em> Davida Pritcharda. W nast\u0119pnych ju\u017c nie, bo autor uzna\u0142 j\u0105 za zbyt „dzik\u0105”. Istotnie, nietrudno zamatowa\u0107 czarnego kr\u00f3la, ale po drobnej modyfikacji si\u0142y si\u0119 wyr\u00f3wnuj\u0105 i rozgrywk\u0119 mo\u017cna traktowa\u0107 ca\u0142kiem serio. Wystarczy zastrzec, \u017ce szachowa\u0107 nale\u017cy ruszaj\u0105c bierk\u0119 po bo\u017cemu. Warto spr\u00f3bowa\u0107, jak to dzia\u0142a.<\/p>\n

Figury pingwina w szachach bajkowych, a w\u0142a\u015bciwie w problemistyce bajkowej, nie ma. W og\u00f3le szachowe ptaki s\u0105 tylko dwa – ibis i flaming. Oba „fruwaj\u0105” podobnie do skoczka (1,2), ale znacznie dalej: ibis – (1,5), flaming – (1,6). Ten drugi jest bezradny na 16 centralnych polach, z kt\u00f3rych ma wsz\u0119dzie za blisko, by m\u00f3g\u0142 wykona\u0107 ruch, wi\u0119c dzia\u0142a tylko poza nimi. Ten pierwszy porusza si\u0119 wy\u0142\u0105cznie, jak goniec, po polach jednego koloru, ale dla niego niedost\u0119pne s\u0105 cztery centralne pola.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ptasie zadania bywaj\u0105 kuriozalne. Oto dwuchod\u00f3wka z ibisem (obr\u00f3cony skoczek). Mo\u017ce kto\u015b z Pa\u0144stwa si\u0119 skusi i spr\u00f3buje j\u0105 rozwi\u0105za\u0107.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Nie jest to typowe zadanie, lecz tzw. pat pomocniczy, czyli zaczynaj\u0105 czarne i obie strony d\u0105\u017c\u0105 do zapatowania czarnego kr\u00f3la. Inaczej m\u00f3wi\u0105c, i bia\u0142e, i czarne wykonuj\u0105 takie posuni\u0119cia, aby po drugim ruchu bia\u0142ych czarne nie mia\u0142y si\u0119 gdzie ruszy\u0107.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3-4 dni.<\/sub><\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Poprzednio przedstawi\u0142em gr\u0119 z pingwinami (przypominam o mini-konkursie, kt\u00f3ry jeszcze trwa), a nieco wcze\u015bniej pingwiny go\u015bci\u0142y w \u0142amig\u0142\u00f3wce. Mniej znanych gier z tymi dostojno-\u015bmiesznymi ptakami naliczy\u0142em ponad 50. S\u0105 tak\u017ce… szachy pingwina. Nie \u017cartuj\u0119, tak nazwa\u0142 sw\u00f3j pomys\u0142 odmiany kr\u00f3lewskiej gry szwedzki szachista Anders Eberfelt. Podstawowa zmiana jest jedna: ruch (posuni\u0119cie) ka\u017cdej bierki, opr\u00f3cz kr\u00f3la, […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2696"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=2696"}],"version-history":[{"count":6,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2696\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":2790,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/2696\/revisions\/2790"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=2696"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=2696"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=2696"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}