{"id":523,"date":"2009-08-13T08:16:22","date_gmt":"2009-08-13T06:16:22","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=523"},"modified":"2009-10-06T09:16:40","modified_gmt":"2009-10-06T07:16:40","slug":"lece-w-kulki","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2009\/08\/13\/lece-w-kulki\/","title":{"rendered":"Lec\u0119 w kulki"},"content":{"rendered":"

Dwa lata temu wspomnia\u0142em o grze planszowej Ball and Chain<\/em><\/a>, wymy\u015blonej we W\u0142oszech, a wydanej przed 11 laty w Stanach Zjednoczonych, kt\u00f3ra b\u0142ysn\u0119\u0142a, przygas\u0142a i posz\u0142a w zapomnienie. Zwraca\u0142a uwag\u0119, bo by\u0142a oparta na oryginalnym pomy\u015ble, kt\u00f3ry jednak nie przek\u0142ada\u0142 si\u0119 na atrakcyjn\u0105 rozgrywk\u0119. Ogl\u0119dnie m\u00f3wi\u0105c, brakowa\u0142o dynamiki.
\nZapewne\u00a0Gigamic, francuski wydawca gier, mia\u0142 inne zdanie na ten temat, bo firma zdecydowa\u0142a si\u0119 wypu\u015bci\u0107 na rynek na pocz\u0105tku bie\u017c\u0105cego roku „remake” Ball and Chain<\/em> z niewielkimi zmianami i pod now\u0105 nazw\u0105 –\u00a0Eclipse<\/em>. Raczej nie wr\u00f3\u017c\u0119 sukcesu temu wznowieniu, cho\u0107 gra, jak\u00a0zwykle u Gigamica, wydana jest\u00a0bardzo starannie\u00a0i stylowo.<\/p>\n

\"\"<\/a>\u00a0\"\"<\/a><\/p>\n

Jedyn\u0105 istotn\u0105 r\u00f3\u017cnic\u0119 mi\u0119dzy\u00a0star\u0105 i now\u0105 wersj\u0105 \u0142atwo zauwa\u017cy\u0107 na zdj\u0119ciach\u00a0– plansza Eclipse<\/em> jest kr\u00f3tsza, \u017ceby gracze nie usn\u0119li zanim zacznie si\u0119 dzia\u0107 co\u015b ciekawego. Z nowego tytu\u0142u mo\u017cna si\u0119 te\u017c domy\u015bli\u0107 zmiany fabu\u0142ki: stra\u017cnik (du\u017ca kulka) przeobrazi\u0142 si\u0119 w komet\u0119, a spi\u0119ci \u0142a\u0144cuchami w pary wi\u0119\u017aniowie (ma\u0142e kulki) s\u0105 teraz satelitami. Ka\u017cdy gracz ma dwie pary po\u0142\u0105czone kr\u00f3tkimi wi\u0119zami\u00a0oraz trzy, w kt\u00f3rych\u00a0\u0142a\u0144cuszki sa\u00a0troch\u0119 d\u0142u\u017csze, wi\u0119c te trzy dwojaczki maj\u0105\u00a0nieco wi\u0119cej luzu.<\/p>\n

W ka\u017cdym ruchu jedn\u0105 swoj\u0105 kulk\u0119 nale\u017cy przemie\u015bci\u0107 do wolnego do\u0142ka: du\u017c\u0105 do s\u0105siedniego, ma\u0142\u0105\u00a0– na ile \u0142a\u0144cuszek pozwala. Wolno krzy\u017cowa\u0107 \u0142a\u0144cuszki, a je\u015bli do tego dojdzie, w\u00f3wczas ten, kogo wi\u0119zy biegn\u0105 do\u0142em, nie mo\u017ce rusza\u0107 \u017cadn\u0105 z po\u0142\u0105czonych nimi kulek. Wygrywa, kto otoczy du\u017c\u0105 kulk\u0119 przeciwnika tak, \u017ce wykonanie ni\u0105 ruchu nie b\u0119dzie mo\u017cliwe\u00a0–\u00a0do\u0142ki wok\u00f3\u0142 niej b\u0119d\u0105 zaj\u0119te,\u00a0ewentualnie dost\u0119p do niekt\u00f3rych b\u0119dzie\u00a0przegradza\u0142 \u0142a\u0144cuszek\u00a0(du\u017c\u0105 kulk\u0105 nie wolno przeskoczy\u0107 przez wrogi \u0142a\u0144cuszek, przez w\u0142asny mo\u017cna). Wychodzi na to, \u017ce satelity\u00a0powinny z\u0142owi\u0107 komet\u0119, aby nie waln\u0119\u0142a w Ziemi\u0119.<\/p>\n

Regu\u0142y gry s\u0105 pomys\u0142owe i ca\u0142kiem urokliwe\u00a0– bardziej ni\u017c sama rozgrywka, kt\u00f3ra wprawdzie wymaga g\u0142\u00f3wkowania i nie jest pozbawiona emocjonuj\u0105cych moment\u00f3w, ale nie ma takiej magii przyci\u0105gania jak na przyk\u0142ad Blokus<\/a>\u00a0czy Quoridor<\/a>. Od czeg\u00f3\u017c jednak wyobra\u017ania. Jeden z moich znajomych ch\u0119tnie grywa w Eclipse<\/em>, zmieniaj\u0105c na w\u0142asny u\u017cytek „bajk\u0119”: ma\u0142e kulki s\u0105 parami ma\u0142\u017ce\u0144skimi powi\u0105zanymi s\u0142abszymi lub mocniejszymi wi\u0119zami, a du\u017ca jest te\u015bciow\u0105, kt\u00f3r\u0105 nale\u017cy, jak kamienie w grze w go, pozbawi\u0107 „oddechu”.<\/p>\n

Do\u015b\u0107 jednak\u00a0g\u0142upich \u017cart\u00f3w, pora na powa\u017cne zadanie, kt\u00f3re skojarzy\u0142o mi si\u0119 z parami ma\u0142ych i du\u017cych kulek. To klasyka, ale czasem warto co\u015b ciekawego przypomnie\u0107. \u0141amig\u0142\u00f3wka liczy blisko 70 lat, wymy\u015bli\u0142 j\u0105 holenderski matematyk Frederik Schuh<\/a>,\u00a0wyk\u0142adowca akademicki, autor podr\u0119cznik\u00f3w, a tak\u017ce\u00a0ksi\u0105\u017cek po\u015bwi\u0119conych rozrywkom matematycznym.<\/p>\n

Z pi\u0119ciu kulek utworzony jest rz\u0105d –\u00a0„przeplatanka”:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Wykonuj\u0105c tylko cztery<\/strong> ruchy, kulki nale\u017cy uporz\u0105dkowa\u0107, aby rz\u0105dek wygl\u0105da\u0142 tak:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ka\u017cdy ruch powinien by\u0107 r\u00f3wnoczesnym przemieszczeniem pary s\u0105siednich, stykaj\u0105cych si\u0119 kulek\u00a0– du\u017cej i ma\u0142ej\u00a0– tak, jakby by\u0142y ze sob\u0105 sztywno po\u0142\u0105czone. I jeszcze jedno: w trakcie ruchu pary kulek nie wolno obraca\u0107, czyli przesuni\u0119cia\u00a0musz\u0105 by\u0107 r\u00f3wnoleg\u0142e.
\nDla nowicjuszy, kt\u00f3rzy mieli ma\u0142o do czynienie z podobnymi przesuwankami,\u00a0\u0142amig\u0142\u00f3wka mo\u017ce\u00a0by\u0107 twardym orzechem.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Dwa lata temu wspomnia\u0142em o grze planszowej Ball and Chain, wymy\u015blonej we W\u0142oszech, a wydanej przed 11 laty w Stanach Zjednoczonych, kt\u00f3ra b\u0142ysn\u0119\u0142a, przygas\u0142a i posz\u0142a w zapomnienie. Zwraca\u0142a uwag\u0119, bo by\u0142a oparta na oryginalnym pomy\u015ble, kt\u00f3ry jednak nie przek\u0142ada\u0142 si\u0119 na atrakcyjn\u0105 rozgrywk\u0119. Ogl\u0119dnie m\u00f3wi\u0105c, brakowa\u0142o dynamiki. Zapewne\u00a0Gigamic, francuski wydawca gier, mia\u0142 inne zdanie […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/523"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=523"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/523\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=523"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=523"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=523"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}