{"id":6677,"date":"2016-10-25T09:22:51","date_gmt":"2016-10-25T08:22:51","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=6677"},"modified":"2016-10-25T09:22:51","modified_gmt":"2016-10-25T08:22:51","slug":"na-pomoc-amazonce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2016\/10\/25\/na-pomoc-amazonce\/","title":{"rendered":"Na pomoc amazonce"},"content":{"rendered":"<p>Jeszcze raz w roli g\u0142\u00f3wnej wyst\u0105pi amazonka (na diagramie odwr\u00f3cony hetman), czyli nietypowa figura szachowa \u2013 hetman, kt\u00f3ry mo\u017ce porusza\u0107 si\u0119 tak\u017ce jak skoczek. Zasi\u0119g oddzia\u0142ywania tej figury przedstawia rysunek w poprzednim wpisie.<br \/>\nTym razem nietypowe jest r\u00f3wnie\u017c zadanie. To tzw. mat pomocniczy, w kt\u00f3rym cel, czyli zamatowanie czarnego kr\u00f3la, jest wsp\u00f3lny dla obu stron. Inaczej m\u00f3wi\u0105c, nie tylko bia\u0142e d\u0105\u017c\u0105 do dania mata czarnemu kr\u00f3lowi, ale r\u00f3wnie\u017c czarne graj\u0105 tak, aby ich kr\u00f3l jak najszybciej dosta\u0142 mata. Warto doda\u0107 w zwi\u0105zku z poni\u017cszym zadaniem, \u017ce i sam czarny kr\u00f3l rusza si\u0119 tak, jakby otrzymanie ostatecznego ciosu by\u0142o jego najwi\u0119kszym marzeniem.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1.jpg\" rel=\"attachment wp-att-6678\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-medium wp-image-6678\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1-295x300.jpg\" alt=\"Npa_1\" width=\"295\" height=\"300\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1-295x300.jpg 295w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1-768x780.jpg 768w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1-1008x1024.jpg 1008w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2016\/10\/Npa_1.jpg 2000w\" sizes=\"(max-width: 295px) 100vw, 295px\" \/><\/a><\/p>\n<p>Zadanie jest dwuchod\u00f3wk\u0105, ale \u2013 w przeciwie\u0144stwie do zwyk\u0142ych zada\u0144 \u2013 w tym przypadku zaczynaj\u0105 czarne, a po ich drugim ruchu bia\u0142e wykonuj\u0105 posuni\u0119cie matuj\u0105ce. Jakie b\u0119d\u0105 cztery kolejne ruchy?<br \/>\nW rozwi\u0105zaniu tak\u017ce pojawia si\u0119 co\u015b nietypowego, ale nie napisz\u0119 co, bo w\u00f3wczas to proste zadanie sta\u0142oby si\u0119 niemal trywialne.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg\" rel=\"attachment wp-att-4770\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-full wp-image-4770\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg\" alt=\"Kom\" width=\"1200\" height=\"32\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg 1200w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-300x8.jpg 300w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-1024x27.jpg 1024w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-e1574337004355-768x20.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1200px) 100vw, 1200px\" \/><\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Jeszcze raz w roli g\u0142\u00f3wnej wyst\u0105pi amazonka (na diagramie odwr\u00f3cony hetman), czyli nietypowa figura szachowa \u2013 hetman, kt\u00f3ry mo\u017ce porusza\u0107 si\u0119 tak\u017ce jak skoczek. Zasi\u0119g oddzia\u0142ywania tej figury przedstawia rysunek w poprzednim wpisie. Tym razem nietypowe jest r\u00f3wnie\u017c zadanie. To tzw. mat pomocniczy, w kt\u00f3rym cel, czyli zamatowanie czarnego kr\u00f3la, jest wsp\u00f3lny dla obu stron. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6677"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=6677"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6677\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":6680,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/6677\/revisions\/6680"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=6677"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=6677"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=6677"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}