{"id":722,"date":"2010-02-14T08:18:49","date_gmt":"2010-02-14T07:18:49","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=722"},"modified":"2010-02-14T08:18:49","modified_gmt":"2010-02-14T07:18:49","slug":"taper","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2010\/02\/14\/taper\/","title":{"rendered":"Taper"},"content":{"rendered":"

<\/a>Zasady tapy, czyli\u00a0tureckiej \u0142amig\u0142\u00f3wki z poprzedniego wpisu, nie\u0142atwo jest przedstawi\u0107 zwi\u0119\u017ale, a\u00a0r\u00f3wnocze\u015bnie przejrzy\u015bcie. Pr\u00f3bowa\u0142em, ale efekt by\u0142 mierny, czyli by\u0142o bardziej zwi\u0119\u017ale ni\u017c przejrzy\u015bcie. W takich przypadkach chyba lepiej „\u0142opatologicznie” i z rysunkami, zw\u0142aszcza maj\u0105c na wzgl\u0119dzie nowicjuszy. To jednak nie sudoku, o kt\u00f3rym znajomy grafik-rytownik Piotr Naszarkowski<\/a> napisa\u0142 mi w mailu przed paroma miesi\u0105cami:
\n„W sudoku grywam dla relaksu. Najbardziej do mnie przemawia prostota tej gry, jest dla mnie r\u00f3wnoznaczna z elegancj\u0105<\/strong>. Zabawne, ale takie samo wra\u017cenie mam ogl\u0105daj\u0105c ryciny S\u0142ani<\/a>. S\u0105 eleganckie w swojej prostocie, zw\u0142aszcza portrety. Zawieraj\u0105 minimaln\u0105 ilo\u015b\u0107 kresek, \u017cadnego ba\u0142aganu. Wszystko klarowne i sprawia wra\u017cenie, \u017ce \u017cadnej kreski nie mo\u017cna zmieni\u0107, aby si\u0119 ca\u0142a konstrukcja nie zawali\u0142a.”<\/p>\n

Pozwoli\u0142em sobie przytoczy\u0107 wi\u0119kszy fragment maila, aby przy okazji zainteresowa\u0107 Pa\u0144stwa nieco zapomnian\u0105 tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 genialnego rytownika Czes\u0142awa S\u0142ani. Jego arcydzie\u0142ka s\u0105 uczt\u0105 dla oczu – warto obejrze\u0107 na stronie Piotra<\/a> galeri\u0119 prac mistrza i ucznia.<\/p>\n

Wracaj\u0105c do tapy, najciekawsze i oryginalne w jej regu\u0142ach jest uwzgl\u0119dnianie grup zaczernionych kratek, s\u0105siaduj\u0105cych z kluczowymi polami i umieszczanie w tych polach kilku cyfr, okre\u015blaj\u0105cych liczb\u0119 kratek w ka\u017cdej grupie. W innej \u0142amig\u0142\u00f3wce, zwanej saperem, kluczem tak\u017ce s\u0105 cyfry umieszczone w niekt\u00f3rych polach, oznaczaj\u0105ce liczb\u0119 otaczaj\u0105cych\u00a0te pola\u00a0wyr\u00f3\u017cnionych kratek (w tym przypadku zaminowanych), ale podzia\u0142u na grupy nie ma\u00a0– cyfra w kluczowym polu jest zawsze jedna i okre\u015bla \u0142\u0105czn\u0105 liczb\u0119 kratek z minami.
\nW zasadach tapy jest jeszcze drugi warunek, typowy dla \u0142amig\u0142\u00f3wki nurikabe<\/a>, cho\u0107 pojawiaj\u0105cy si\u0119 tak\u017ce w innych: wszystkie zaczernione kratki powinny tworzy\u0107 sp\u00f3jny obszar (jeden wielok\u0105t) i nigdzie nie mo\u017ce wyst\u0119powa\u0107 czarny kwadrat 2×2 kratki.<\/p>\n

Je\u015bli regu\u0142\u0119 podzia\u0142u zaczernianych kratek na grupy zastosujemy do zaminowanych kratek w saperze, to pojawi si\u0119… taper. Prze\u0107wiczymy t\u0119 modyfikacj\u0119 na przyk\u0142adzie:
\nOto saper i jego rozwi\u0105zanie:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/a><\/p>\n

Przypomn\u0119: cyfra w danym polu oznacza, w ilu pustych kratkach, stykaj\u0105cych si\u0119 z tym polem (cho\u0107by tylko rogiem),\u00a0ukryte s\u0105 miny; nale\u017cy oznaczy\u0107 wszystkie zaminowane kratki. Instrukcja idealna –\u00a0kr\u00f3tko, zwi\u0119\u017ale, elegancko.
\nI przer\u00f3bka sapera na tapera:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Dwie cyfry s\u0105 tam, gdzie w rozwi\u0105zaniu sapera zaminowane kratki\u00a0– s\u0105siaduj\u0105ce z polem z cyfr\u0105\u00a0– dziel\u0105 si\u0119 na dwie grupy; zgrupowane pola to te, kt\u00f3re tworz\u0105 jeden wielobok. Cyfry oznaczaj\u0105 liczby kratek w poszczeg\u00f3lnych grupach. Grup, a wi\u0119c i cyfr w jednej kratce, mo\u017ce by\u0107 tak\u017ce trzy lub cztery\u00a0– w tym drugim przypadku ka\u017cda „grupa” b\u0119dzie jedn\u0105 kratk\u0105 (1,1,1,1).<\/p>\n

Kilka cyfr w jednej kratce zamiast jednej cyfry –\u00a0to dodatkowa informacja. Warto wi\u0119c sprawdzi\u0107, czy informacji nie jest za wiele. Mo\u017ce si\u0119 tak zdarzy\u0107\u00a0– i jest bardzo prawdopodobne\u00a0– cho\u0107 nie musi. W tym przypadku okazuje si\u0119, \u017ce z czterech kratek cyfry mo\u017cna usun\u0105\u0107, a rozwi\u0105zanie nadal b\u0119dzie jedno:<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Prosz\u0119 sprawdzi\u0107, a potem upora\u0107 si\u0119 z wi\u0119kszym taperem.<\/p>\n

\"\"<\/a><\/p>\n

Ulokowanie wszystkich min to nie koniec zabawy, poniewa\u017c to nie b\u0119d\u0105… wszystkie miny. Teraz nale\u017cy umie\u015bci\u0107 dodatkowe w pustych kratkach (bez cyfr) tak, aby taper zmieni\u0142 si\u0119 w tap\u0119, czyli aby wszystkie zaminowane pola utworzy\u0142y jeden sp\u00f3jny obszar (wielobok) bez kwadratu 2×2.
\nLiczba dodatkowych min powinna by\u0107 minimalna<\/strong> i t\u0119 liczb\u0119 prosz\u0119 poda\u0107 jako ko\u0144cowe rozwi\u0105zanie.<\/p>\n

Komentarze z prawid\u0142owymi<\/strong> rozwi\u0105zaniami uwalniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu. Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 3 dni.<\/span><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Zasady tapy, czyli\u00a0tureckiej \u0142amig\u0142\u00f3wki z poprzedniego wpisu, nie\u0142atwo jest przedstawi\u0107 zwi\u0119\u017ale, a\u00a0r\u00f3wnocze\u015bnie przejrzy\u015bcie. Pr\u00f3bowa\u0142em, ale efekt by\u0142 mierny, czyli by\u0142o bardziej zwi\u0119\u017ale ni\u017c przejrzy\u015bcie. W takich przypadkach chyba lepiej „\u0142opatologicznie” i z rysunkami, zw\u0142aszcza maj\u0105c na wzgl\u0119dzie nowicjuszy. To jednak nie sudoku, o kt\u00f3rym znajomy grafik-rytownik Piotr Naszarkowski napisa\u0142 mi w mailu przed paroma miesi\u0105cami: […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/722"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=722"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/722\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=722"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=722"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=722"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}