
{"id":7288,"date":"2018-07-18T10:15:00","date_gmt":"2018-07-18T09:15:00","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=7288"},"modified":"2018-07-19T12:01:52","modified_gmt":"2018-07-19T11:01:52","slug":"dwa-ruchy-nabokowa","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2018\/07\/18\/dwa-ruchy-nabokowa\/","title":{"rendered":"Dwa ruchy Nabokowa"},"content":{"rendered":"<p>&nbsp;<\/p>\n<p>W\u0142adimir Nabokow mia\u0142 kilka s\u0142abo\u015bci. Najbardziej znanymi, obok predylekcji do m\u0142odych nastolatek (w kontek\u015bcie literackim), by\u0142y motyle i szachy. Dziewcz\u0119ta i motyle to nie moja broszka, ale szachy niestety tak. Napisa\u0142em \u201eniestety\u201d, bo to szczeg\u00f3lny rodzaj gimnastyki szarych kom\u00f3rek, kt\u00f3ry wielu amatorom \u0142amania g\u0142owy nie le\u017cy. Ale trudno, od czasu do czasu b\u0119d\u0119 do niego powraca\u0142 w lekkiej formie, cho\u0107by po to, by konik z logo \u0141amiblogu by\u0142 zadowolony.<\/p>\n<p>Nabokow ch\u0119tnie grywa\u0142 w szachy, ale ze szczeg\u00f3lnym upodobaniem uk\u0142ada\u0142 zadania szachowe. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 z nich powsta\u0142a w latach 60. i by\u0142a zamieszczana w angielskich gazetach i czasopismach (m. in.\u00a0<em>Sunday Times<\/em>, <em>Evening News<\/em>, <em>New Statesman<\/em>). Kilkana\u015bcie znalaz\u0142o si\u0119 w wydanej w 1969 r. ksi\u0105\u017cce \u201ePoems and Problems\u201d \u2013 osobliwej, bo zawieraj\u0105cej obok diagram\u00f3w 53 utwory poetyckie. Z tej publikacji pochodzi poni\u017csza dwuchod\u00f3wka.<\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-medium wp-image-7335\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis-295x300.jpg\" alt=\"\" width=\"295\" height=\"300\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis-295x300.jpg 295w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis-768x780.jpg 768w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis-1008x1024.jpg 1008w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2018\/07\/DrNbis.jpg 2000w\" sizes=\"(max-width: 295px) 100vw, 295px\" \/><\/a><\/p>\n<p>Przypominam: zaczynaj\u0105 bia\u0142e, potem ruch wykonuj\u0105 czarne, a nast\u0119pnie bia\u0142e matuj\u0105 czarnego kr\u00f3la.<br \/>\nRozwi\u0105zanie jest wielowariantowe, tzn. w\u0142a\u015bciwy pierwszy ruch bia\u0142ych jest jeden jedyny, ale czarne maj\u0105 kilka mo\u017cliwych odpowiedzi. Po ka\u017cdej z nich bia\u0142e mog\u0105 wykona\u0107 matuj\u0105ce posuni\u0119cie. Wskazanie wszystkich wariant\u00f3w to wy\u017csza szko\u0142a jazdy. Na ocen\u0119 dostateczn\u0105 wystarczy zrobi\u0107 jak nale\u017cy pierwszy ruch.<\/p>\n<p>A osobom, kt\u00f3rym \u0142ama\u0144ce szachowe nie podejd\u0105, proponuj\u0119 szkolne zadanie domowe.<\/p>\n<p>Zatelefonowa\u0142a do mnie znajoma pani matematyk (wyk\u0142adowczyni na wy\u017cszej uczelni) z pro\u015bb\u0105 o pomoc. Chodzi\u0142o o rozwi\u0105zanie zadania, z kt\u00f3rym zjawi\u0142 si\u0119 u niej wnuczek, ucze\u0144 trzeciej klasy podstaw\u00f3wki. Zadanie by\u0142o niby szkolne, ale nie dopyta\u0142em, czy z podr\u0119cznika, czy podane przez nauczyciela. Szkopu\u0142 w tym, \u017ce mia\u0142o form\u0119 Mensowej \u0142amig\u0142\u00f3wki, a w takich przypadkach wy\u017csza matematyka bywa bezradna. Podany jest ci\u0105g liczb ustawionych zgodnie z pewn\u0105 zasad\u0105. Jednej liczby w nim brakuje &#8211; zast\u0105piona jest wielokropkiem. Nale\u017cy uzupe\u0142ni\u0107 ten brak, odkrywaj\u0105c oczywi\u015bcie zasad\u0119 rz\u0105dz\u0105c\u0105 ci\u0105giem:<\/p>\n<p>12, 7, 9, 10, 6, 13, &#8230;, 16, 0, 19<\/p>\n<p>Upora\u0142em si\u0119 z t\u0105 \u0142amig\u0142\u00f3wk\u0105 do\u015b\u0107 szybko, ale tylko dzi\u0119ki temu, \u017ce pami\u0119ta\u0142em do kogo by\u0142a pierwotnie adresowana. A ile czasu zajmie to Pa\u0144stwu?<\/p>\n<p><strong>PS Poprawiony diagram (dodany pion na h3) 19.07, 13:00<\/strong><\/p>\n<p><a href=\"\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" class=\"alignnone size-full wp-image-4770\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg\" alt=\"\" width=\"1200\" height=\"32\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom.jpg 1200w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-300x8.jpg 300w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-1024x27.jpg 1024w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2013\/05\/Kom-e1574337004355-768x20.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1200px) 100vw, 1200px\" \/><\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>&nbsp; W\u0142adimir Nabokow mia\u0142 kilka s\u0142abo\u015bci. Najbardziej znanymi, obok predylekcji do m\u0142odych nastolatek (w kontek\u015bcie literackim), by\u0142y motyle i szachy. Dziewcz\u0119ta i motyle to nie moja broszka, ale szachy niestety tak. Napisa\u0142em \u201eniestety\u201d, bo to szczeg\u00f3lny rodzaj gimnastyki szarych kom\u00f3rek, kt\u00f3ry wielu amatorom \u0142amania g\u0142owy nie le\u017cy. Ale trudno, od czasu do czasu b\u0119d\u0119 do [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7288"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7288"}],"version-history":[{"count":7,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7288\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7337,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7288\/revisions\/7337"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7288"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7288"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7288"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}