{"id":7660,"date":"2019-06-06T13:02:13","date_gmt":"2019-06-06T12:02:13","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=7660"},"modified":"2019-06-06T13:02:13","modified_gmt":"2019-06-06T12:02:13","slug":"inny-rozbojnik","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2019\/06\/06\/inny-rozbojnik\/","title":{"rendered":"Inny rozb\u00f3jnik"},"content":{"rendered":"

Siergiej Kariakin, jeden z czo\u0142owych szachist\u00f3w rosyjskich (wcze\u015bniej ukrai\u0144skich) jest mistrzem \u015bwiata w trzech r\u00f3\u017cnych konkurencjach \u2013 w dru\u017cynie, w blitzu oraz w\u2026 antyszachach. W dru\u017cynie \u2013 wiadomo; blitz \u2013 mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce chodzi o szachy b\u0142yskawiczne (ka\u017cdy gracz ma 10 minut na parti\u0119); trudniej rozgry\u017a\u0107 antyszachy, cho\u0107 ju\u017c kiedy\u015b o nich wspomina\u0142em. Wyja\u015bnieniem mog\u0105 by\u0107 ich inne okre\u015blenia \u2013 wybijanka lub rozb\u00f3jnik. Zatem wygrywa ten, kogo armia zostanie wcze\u015bniej wybita do nogi. Kariakin uznaje t\u0119 gr\u0119 za bli\u017csz\u0105 demokracji, bo \u017cadna figura si\u0119 w niej nie wywy\u017csza. Nie ma szacha ani mata; kr\u00f3l mo\u017ce by\u0107 bity jak ka\u017cda inna bierka. Bicie jest obowi\u0105zkowe, a je\u017celi jest wi\u0119cej ni\u017c jedno, mo\u017cna wybra\u0107 dowolne. Nie ma roszady, ale zachowana jest promocja i pozosta\u0142e regu\u0142y gry. Kluczem do zwyci\u0119stwa jest wi\u0119c umiej\u0119tno\u015b\u0107 podstawiania si\u0119 do bicia, co dobrze oddaje rosyjska nazwa antyszach\u00f3w i paru innych \u201eodwr\u00f3conych\u201d gier \u2013 poddawki.
\nPrawd\u0119 m\u00f3wi\u0105c, mistrzowski tytu\u0142 Kariakina jest mocno naci\u0105gany, bo w turnieju zwanym szumnie mistrzostwami \u015bwiata w poddawki organizowanym w Moskwie od kilkunastu lat 1 kwietnia, ale nieregularnie (nie co roku) przez gazet\u0119 \u201eMoskiewski Komsomolec\u201d, \u015bwiat ogranicza si\u0119 do licznego grona sto\u0142ecznych VIP-\u00f3w i paru szachist\u00f3w. Mimo niezbyt powa\u017cnej daty gra traktowana jest ca\u0142kiem serio. Wiadomo te\u017c, \u017ce jest bardziej podatna na rozgryzanie przez komputery, dzi\u0119ki kt\u00f3rym ustalono, \u017ce niekt\u00f3re pocz\u0105tkowe ruchy prowadz\u0105 nieuchronnie i szybko do pora\u017cki, je\u015bli oczywi\u015bcie kolejne posuni\u0119cia b\u0119dzie wskazywa\u0142 komputer.
\nTrudniejszy do analizy jest wariant rozb\u00f3jnika bli\u017cszy szachom, w kt\u00f3rym zostaje zachowana kr\u00f3lewska \u201enie\u015bmiertelno\u015b\u0107\u201d, szach, mat i roszada, za\u015b bicie nie jest obowi\u0105zkowe tylko w\u00f3wczas, gdy r\u00f3wnocze\u015bnie szachowany jest kr\u00f3l \u2013 wtedy przede wszystkim trzeba go broni\u0107. Wygrywa ten, kto straci wszystkie bierki opr\u00f3cz kr\u00f3la albo jego kr\u00f3l zostanie zamatowany.
\nTakiej odmiany antyszach\u00f3w dotyczy poni\u017csze zadanie. Jaki pierwszy ruch powinny wykona\u0107 bia\u0142e, aby zapewni\u0107 sobie wygran\u0105?
\n\"\"<\/a>
\n\"\"<\/a><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Siergiej Kariakin, jeden z czo\u0142owych szachist\u00f3w rosyjskich (wcze\u015bniej ukrai\u0144skich) jest mistrzem \u015bwiata w trzech r\u00f3\u017cnych konkurencjach \u2013 w dru\u017cynie, w blitzu oraz w\u2026 antyszachach. W dru\u017cynie \u2013 wiadomo; blitz \u2013 mo\u017cna si\u0119 domy\u015bli\u0107, \u017ce chodzi o szachy b\u0142yskawiczne (ka\u017cdy gracz ma 10 minut na parti\u0119); trudniej rozgry\u017a\u0107 antyszachy, cho\u0107 ju\u017c kiedy\u015b o nich wspomina\u0142em. Wyja\u015bnieniem […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7660"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7660"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7660\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7663,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7660\/revisions\/7663"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7660"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7660"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7660"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}