Regulamin turniej\u00f3w sudoku jest okrutny. Podobnie zreszt\u0105 jak innych turniej\u00f3w, egzamin\u00f3w, sprawdzian\u00f3w itp., wymagaj\u0105cych skupienia, analizowania, logicznego my\u015blenia, wiedzy.\u00a0Rzadko jednak okrucie\u0144stwo bywa tak widoczne. Wi\u0105\u017ce si\u0119 to z tzw. g\u0142upimi b\u0142\u0119dami, wynikaj\u0105cymi z kr\u00f3tkiej chwili nieuwagi lub popuszczenia rozumowi cugli w niew\u0142a\u015bciwym momencie.<\/p>\n
Takie b\u0142\u0119dy, zw\u0142aszcza gdy ich skutki by\u0142y „owocne”, pami\u0119ta si\u0119 bardzo d\u0142ugo. Zdarzy\u0142o mi si\u0119 na pewnym egzaminie zastosowa\u0107 system dziesi\u0119tny przy liczeniu czasu. Kr\u00f3tko m\u00f3wi\u0105c, podzieli\u0142em godzin\u0119 na sto minut. To nawet zabawne, cho\u0107 niekoniecznie dla egzaminowanego w dniu egzaminu. Troch\u0119 jak kiks przy strzale na bramk\u0119\u00a0– najkr\u00f3tsza tragikomedia.<\/p>\n
Nic zabawnego nie ma natomiast w jednej b\u0142\u0119dnej cyfrze w\u015br\u00f3d 81 w diagramie rozwi\u0105zanego\u00a0sudoku. To chyba niewiele mniejszy cios dla wra\u017cliwego jurora w momencie zauwa\u017cenia takiej cyfry, ni\u017c dla delikwenta, kt\u00f3ry t\u0119 gaf\u0119 pope\u0142ni\u0142. Troch\u0119 \u017cal, \u017ce si\u0119 zauwa\u017cy\u0142o albo korci, by poprawi\u0107. Jest niemal pewne, \u017ce to jak przest\u0119pstwo pope\u0142nione w afekcie. Umys\u0142 si\u0119 na chwil\u0119 wy\u0142\u0105czy\u0142 po wpisaniu przedostatniej cyfry, albo oko czego\u015b nie dostrzeg\u0142o, albo r\u0119ka wpisa\u0142a sama to, co chcia\u0142a.
\nSudoku to jednak tak\u017ce sprawdzian umiej\u0119tno\u015bci koncentracji. B\u0142\u0119dna cyfra, jako nast\u0119pstwo chwili rozlu\u017anienia, mo\u017ce pojawi\u0107 si\u0119 w po\u0142owie rozwi\u0105zywania, wtedy wcze\u015bniej czy p\u00f3\u017aniej co\u015b si\u0119 posypie,\u00a0lub pod koniec, wtedy efektem jest tylko jeden ma\u0142y, ale ra\u017c\u0105cy zgrzyt. Nie ma powodu, aby\u00a0skutek jednej nieuwagi traktowa\u0107 inaczej ni\u017c innej.<\/p>\n
Pod koniec 2005 roku, w finale 1. Mistrzostw Polski w Sudoku niew\u0142a\u015bciwa cyfra pozbawi\u0142a Janka Mrozowskiego tytu\u0142u wicemistrza, spychaj\u0105c go na dalsze miejsce. W finale 2. Mistrzostw Polski, kt\u00f3ry odby\u0142 si\u0119 wczoraj, jedna sz\u00f3stka zamiast si\u00f3demki w rozwi\u0105zaniu Killera (nomen omen) pozbawi\u0142a miejsca w czo\u0142\u00f3wce i nagrody pani\u0105 Magdalen\u0119 W\u00f3jtowicz. Gdyby nie ten drobiazg,\u00a0pani Magdalena by\u0142aby jedyn\u0105 przedstawicielk\u0105 p\u0142ci pi\u0119knej w\u015br\u00f3d pi\u0119ciu os\u00f3b, kt\u00f3re podczas fina\u0142u rozwi\u0105za\u0142y poprawnie wszystkie zadania.<\/p>\n
Janek Mrozowski tym razem uwa\u017ca\u0142, p\u0119dz\u0105c do mety w zawrotnym tempie (52 minuty, 7 minut z haczykiem na jedno zadanie!)\u00a0po tytu\u0142 Mistrza Polski oraz czek na 2000 z\u0142otych. Tu\u017c za nim pod\u0105\u017cali inni faworyci, wi\u0119c zabrak\u0142o, niestety:), niespodzianek.<\/p>\n
Zaskakuj\u0105ce by\u0142y natomiast, przynajmniej dla mnie, wyniki ankiety przeprowadzonej w\u015br\u00f3d finalist\u00f3w. Nikt nie zna\u0142 zaawansowanych technik rozwi\u0105zywania sudoku! Inaczej m\u00f3wi\u0105c, gdyby kt\u00f3re\u015b z zada\u0144 wymaga\u0142o skorzystania np. ze sposobu „swordfish” (na szcz\u0119\u015bcie nie wymaga\u0142o, ale na imprezie tej rangi\u00a0nie powinno dziwi\u0107), zosta\u0142oby uznane za nie do rozgryzienia bez stosowania metody pr\u00f3b i b\u0142\u0119d\u00f3w, czyli za zagrywk\u0119 nie fair.
\nI drugi troch\u0119 nieoczekiwany wynik ankiety. Finali\u015bci mieli do wyboru udzia\u0142 w jednym z trzech r\u00f3wnocze\u015bnie odbywaj\u0105cych si\u0119 turniej\u00f3w z jednakowymi, wysokimi nagrodami: tradycyjnego sudoku, znanych odmian ma\u0142o odbiegaj\u0105cych od klasyki oraz wszelkich wariacji na temat sudoku. Okaza\u0142o si\u0119, \u017ce drugi i trzeci turniej wybra\u0142yby mniej wi\u0119cej r\u00f3wne grupy os\u00f3b, a na klasyk\u0119 zdecydowa\u0142yby si\u0119… trzy osoby. Mimo wszystko chyba jednak troch\u0119 szkoda, \u017ce w\u015br\u00f3d zestawu zada\u0144 fina\u0142owych zabrak\u0142o zwyk\u0142ego, starego, poczciwego sudoku.<\/p>\n
Fina\u0142 trwa\u0142 dwie godziny. Startowa\u0142o 35 os\u00f3b. Po zako\u0144czeniu wszyscy otrzymali pi\u0119kne i pi\u0119knie oprawione dyplomy uczestnictwa, za\u015b pi\u0105tka najlepszych, opr\u00f3cz specjalnych dyplom\u00f3w, tak\u017ce za\u0142\u0105czniki w postaci czek\u00f3w od sponsora\u00a0– firmy Altkom Akademia\u00a0S.A.<\/p>\n
I ja tam by\u0142em, soki owocowe i inne napoje (bezalkoholowe) pi\u0142em, wi\u0119c potwierdzam, \u017ce by\u0142o\u00a0ca\u0142kiem przyjemnie, zadania si\u0119 podoba\u0142y, wszyscy sobie gratulowali, dzi\u0119kowali i umawiali si\u0119 za rok. A wyniki fina\u0142u i zadania do pobrania\u00a0– ju\u017c jutro na stronie Sudoku<\/a>.<\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":" Regulamin turniej\u00f3w sudoku jest okrutny. Podobnie zreszt\u0105 jak innych turniej\u00f3w, egzamin\u00f3w, sprawdzian\u00f3w itp., wymagaj\u0105cych skupienia, analizowania, logicznego my\u015blenia, wiedzy.\u00a0Rzadko jednak okrucie\u0144stwo bywa tak widoczne. Wi\u0105\u017ce si\u0119 to z tzw. g\u0142upimi b\u0142\u0119dami, wynikaj\u0105cymi z kr\u00f3tkiej chwili nieuwagi lub popuszczenia rozumowi cugli w niew\u0142a\u015bciwym momencie. Takie b\u0142\u0119dy, zw\u0142aszcza gdy ich skutki by\u0142y „owocne”, pami\u0119ta si\u0119 bardzo d\u0142ugo. […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=77"}],"version-history":[{"count":0,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/77\/revisions"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=77"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=77"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=77"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}