{"id":7869,"date":"2020-01-25T07:28:16","date_gmt":"2020-01-25T06:28:16","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=7869"},"modified":"2020-01-28T11:49:01","modified_gmt":"2020-01-28T10:49:01","slug":"jak-keres","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2020\/01\/25\/jak-keres\/","title":{"rendered":"Jak Keres"},"content":{"rendered":"\n<p> Esto\u0144ski szachista Paul Keres (1916-75) jest czczony w swoim kraju \u2013 zw\u0142aszcza po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci w 1991 roku \u2013 niemal jak bohater narodowy.  Pomniki, wizerunki na banknotach, monetach, znaczkach pocztowych, nazwy ulic, plac\u00f3w, nawet dzielnica miasta, a wreszcie tytu\u0142 najlepszego esto\u0144skiego sportowca XX wieku. Nikomu nie przeszkadza, \u017ce Keres by\u0142 traktowany przez niemieckich okupant\u00f3w jak sw\u00f3j (uczestniczy\u0142 w turniejach w III Rzeszy podczas wojny i udziela\u0142 lekcji \u017co\u0142nierzom Wehrmachtu), a p\u00f3\u017aniej mimo antyradzieckiego nastawienia zdecydowa\u0142 si\u0119 reprezentowa\u0107 ZSRR. Wprawdzie nie zosta\u0142 mistrzem \u015bwiata, ale by\u0142 przez ponad 20 lat g\u0142\u00f3wnym pretendentem (\u201ewiecznie drugim\u201d) i mia\u0142 &#8222;na rozk\u0142adzie&#8221; dziewi\u0119ciu mistrz\u00f3w \u015bwiata, wsp\u00f3\u0142czesnych mu oraz by\u0142ych i przysz\u0142ych \u2013 od Capablanki po Fischera \u2013 z kt\u00f3rymi zdarzy\u0142o mu si\u0119 rywalizowa\u0107 w turniejach. Ceniony jest i podziwiany g\u0142\u00f3wnie za zr\u00f3\u017cnicowany, nieszablonowy styl gry, a tak\u017ce za mistrzostwo w grze  ko\u0144cowej.<br> Szachy rzadko goszcz\u0105 w \u0141amiblogu. Zwykle w postaci prostych dwu- lub trzychod\u00f3wek. Tym razem postanowi\u0142em zaryzykowa\u0107 i zaproponowa\u0107 rozegranie ko\u0144c\u00f3wki partii, kt\u00f3ra mia\u0142a miejsce na turnieju w Leningradzie w 1939 roku. Bia\u0142ymi gra\u0142 przysz\u0142y rosyjski arcymistrz Aleksander To\u0142usz, czarnymi Keres. W sytuacji przedstawionej na diagramie bia\u0142e gro\u017c\u0105 matem Hc7-g7X, ale ruch przypada na czarne.<\/p>\n\n\n\n<figure class=\"wp-block-image\"><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"295\" height=\"300\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/JaKe-295x300.jpg\" alt=\"\" class=\"wp-image-7870\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/JaKe-295x300.jpg 295w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/JaKe-768x780.jpg 768w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/JaKe-1008x1024.jpg 1008w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2019\/12\/JaKe.jpg 2000w\" sizes=\"(max-width: 295px) 100vw, 295px\" \/><\/figure>\n\n\n\n<p> Jak zagra\u0142 Keres, je\u015bli po odpowiedzi bia\u0142ych i nast\u0119pnym posuni\u0119ciu Keresa bia\u0142e podda\u0142y si\u0119?<\/p>\n\n\n\n<ul class=\"wp-block-gallery columns-1 is-cropped wp-block-gallery-1 is-layout-flex wp-block-gallery-is-layout-flex\"><li class=\"blocks-gallery-item\"><figure><img loading=\"lazy\" decoding=\"async\" width=\"1024\" height=\"27\" src=\"\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Inf-1024x27.jpg\" alt=\"\" data-id=\"7918\" data-link=\"https:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/2020\/01\/25\/jak-keres\/inf\/\" class=\"wp-image-7918\" srcset=\"\/penszko\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Inf.jpg 1024w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Inf-300x8.jpg 300w, \/penszko\/wp-content\/uploads\/2020\/01\/Inf-768x20.jpg 768w\" sizes=\"(max-width: 1024px) 100vw, 1024px\" \/><\/figure><\/li><\/ul>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Esto\u0144ski szachista Paul Keres (1916-75) jest czczony w swoim kraju \u2013 zw\u0142aszcza po odzyskaniu niepodleg\u0142o\u015bci w 1991 roku \u2013 niemal jak bohater narodowy. Pomniki, wizerunki na banknotach, monetach, znaczkach pocztowych, nazwy ulic, plac\u00f3w, nawet dzielnica miasta, a wreszcie tytu\u0142 najlepszego esto\u0144skiego sportowca XX wieku. Nikomu nie przeszkadza, \u017ce Keres by\u0142 traktowany przez niemieckich okupant\u00f3w jak [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":true,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7869"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=7869"}],"version-history":[{"count":9,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7869\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":7921,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/7869\/revisions\/7921"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=7869"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=7869"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=7869"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}