{"id":8405,"date":"2021-03-20T08:43:40","date_gmt":"2021-03-20T07:43:40","guid":{"rendered":"http:\/\/penszko.blog.polityka.pl\/?p=8405"},"modified":"2021-03-20T08:43:40","modified_gmt":"2021-03-20T07:43:40","slug":"pib-vs-ms","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/2021\/03\/20\/pib-vs-ms\/","title":{"rendered":"Pib vs ms"},"content":{"rendered":"\n

Poprzedni wpis i umieszczone pod nim niekt\u00f3re komentarze sk\u0142oni\u0142y mnie do kr\u00f3tkiej refleksji og\u00f3lnej na temat \u0142amig\u0142\u00f3wek. Nie jest ona zbyt odkrywcza, dotyczy bowiem pr\u00f3by odpowiedzi na pytanie, kiedy rozwi\u0105zywanie \u0142amig\u0142\u00f3wki jest rozrywk\u0105, a kiedy przestaje ni\u0105 by\u0107, czyli staje si\u0119 mniej lub bardziej \u017cmudnym zaj\u0119ciem albo \u2013 m\u00f3wi\u0105c ogl\u0119dniej \u2013 jest rozrywkowe inaczej?
Odpowied\u017a wydaje si\u0119 prosta: decyduje o tym udzia\u0142 w sposobie rozwi\u0105zywania metody p<\/strong>r\u00f3b i<\/strong> b<\/strong>\u0142\u0119d\u00f3w. Niekt\u00f3rych, zw\u0142aszcza pocz\u0105tkuj\u0105cych g\u0142\u00f3wko\u0142amaczy irytuje, gdy ju\u017c na starcie trafiaj\u0105 na pib<\/strong> \u2013 to sprawia, \u017ce cz\u0119sto po prostu rezygnuj\u0105 z zabawy. Innych korzystanie z tej metody nie zniech\u0119ca nawet, gdy jej udzia\u0142 jest dominuj\u0105cy. Pomijam okoliczno\u015bci zwi\u0105zane z jakim\u015b szczeg\u00f3lnym bod\u017acem, gdy np. nagrod\u0105 za rozwi\u0105zanie jest milion funt\u00f3w, jak w przypadku uk\u0142adanki Eternity<\/a> z roku 1999.
Przypominam zamieszczone w poprzednim wpisie zadanie:<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Do dziesi\u0119ciu p\u00f3l diagramu nale\u017cy wpisa\u0107 dziesi\u0119\u0107 r\u00f3\u017cnych liczb \u2013 od 1 do 10. W ka\u017cdym wierszu i w ka\u017cdej kolumnie powinny znale\u017a\u0107 si\u0119 dwie liczby \u2013 takie, aby ich suma lub iloczyn by\u0142(a) r\u00f3wny(a) warto\u015bci podanej przed wierszem lub nad kolumn\u0105 z dan\u0105 par\u0105 liczb (jeden wynik nie jest podany).
Zadanie by\u0142o z za\u0142o\u017cenia trudniejsze od jego prostszej wersji, w kt\u00f3rej wszystkie wyniki s\u0105 iloczynami, ale w komentarzach przewa\u017ca\u0142a opinia, \u017ce r\u00f3\u017cnica stopnia trudno\u015bci jest znikoma. W\u0142a\u015bciwie to mnie nie dziwi, bo przy odrobinie spostrzegawczo\u015bci i logiki rozwi\u0105zywanie idzie jak po sznurku. Kolejno wpisywane s\u0105 jako jedyne mo\u017cliwe cyfry i ich miejsca: 6\u2013aC, 7\u2013dC, 2\u2013cE (w wierszu E nie mo\u017ce by\u0107 pary (1, 5), bo wtedy 2 znalaz\u0142oby si\u0119 w dD i dla 9 nie by\u0142oby miejsca w kolumnie d), 3\u2013dE, 1\u2013eD. Teraz pozostaj\u0105 do rozlokowania liczby 4, 5, 8, 9, 10, ale w wierszu A dla obu cyfr pary (5, 8) pasuje tylko jedno pole (bA), wi\u0119c w tym wierszu musi si\u0119 znale\u017a\u0107 para (4, 10). Ci\u0105g dalszy to czysta formalno\u015b\u0107.
Za\u0142\u00f3\u017cmy jednak, \u017ce nie zauwa\u017cyliby\u015bmy powy\u017cszej prostej drogi do celu, uznaj\u0105c, \u017ce jedyn\u0105 mo\u017cliwo\u015bci\u0105 jest pib<\/strong>. Alternatyw\u0119 w takim przypadku stanowi odpowiednik komputerowej m<\/strong>etody s<\/strong>i\u0142owej (ms<\/strong>) \u2013 skuteczny i prosty, ale schematyczny, wr\u0119cz sztampowy, wi\u0119c jak na \u0142amig\u0142\u00f3wk\u0119 przynajmniej nieelegancki, no i do\u015b\u0107 \u017cmudny. Wyja\u015bni\u0119, na czym w tym przypadku ms<\/strong> polega, cho\u0107 zapewne wi\u0119kszo\u015bci \u0141amiblogowicz\u00f3w nie trzeba tego wyja\u015bnia\u0107.
Wypisujemy przy ka\u017cdym wierszu wszystkie mo\u017cliwe pary liczb, kt\u00f3re mog\u0105 si\u0119 w nim znale\u017a\u0107. Potem wybieramy pi\u0119\u0107 par \u2013 po jednej z ka\u017cdej porcji, odpowiadaj\u0105cej danemu wierszowi \u2013 ale tak, aby w tych pi\u0119ciu parach znalaz\u0142o si\u0119 dziesi\u0119\u0107 r\u00f3\u017cnych liczb. W ten spos\u00f3b otrzymujemy konkretne pary przyporz\u0105dkowane okre\u015blonym wierszom. Nast\u0119pnie robimy to samo dla kolumn, otrzymuj\u0105c pi\u0119\u0107 par liczb przynale\u017cnych kolumnom. Ustalone w ten spos\u00f3b \u201ewsp\u00f3\u0142rz\u0119dne\u201d jednoznacznie wyznaczaj\u0105 miejsce ka\u017cdej liczby na przeci\u0119ciu danego wiersza i kolumny.
OlaGM nades\u0142a\u0142a w komentarzu nast\u0119puj\u0105ce zadanie:<\/p>\n\n\n\n

\"\"<\/figure>\n\n\n\n

Mo\u017cna je oczywi\u015bcie rozwi\u0105za\u0107 metod\u0105 pib<\/strong>, ale to raczej masochistyczne. Mo\u017cna te\u017c skorzysta\u0107 z ms<\/strong>, ale to d\u0142ubacki schemat, kt\u00f3regom nie godzien. Czy jest na to zadanie jaki\u015b spos\u00f3b ps<\/strong> (p<\/strong>o s<\/strong>znurku)? Wydaje mi si\u0119, \u017ce takowego nie ma, ale mo\u017ce si\u0119 myl\u0119.<\/p>\n\n\n\n

Komentarze z prawid\u0142owym rozwi\u0105zaniem ujawniane s\u0105 wieczorem w przeddzie\u0144 kolejnego wpisu (z b\u0142\u0119dnym zwykle od razu). Wpisy pojawiaj\u0105 si\u0119 co 7 dni.<\/em><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Poprzedni wpis i umieszczone pod nim niekt\u00f3re komentarze sk\u0142oni\u0142y mnie do kr\u00f3tkiej refleksji og\u00f3lnej na temat \u0142amig\u0142\u00f3wek. Nie jest ona zbyt odkrywcza, dotyczy bowiem pr\u00f3by odpowiedzi na pytanie, kiedy rozwi\u0105zywanie \u0142amig\u0142\u00f3wki jest rozrywk\u0105, a kiedy przestaje ni\u0105 by\u0107, czyli staje si\u0119 mniej lub bardziej \u017cmudnym zaj\u0119ciem albo \u2013 m\u00f3wi\u0105c ogl\u0119dniej \u2013 jest rozrywkowe inaczej? Odpowied\u017a […]<\/p>\n","protected":false},"author":3,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":true,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[1],"tags":[],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8405"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/users\/3"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=8405"}],"version-history":[{"count":4,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8405\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":8412,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/8405\/revisions\/8412"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=8405"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=8405"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/penszko\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=8405"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}