{"id":10007,"date":"2016-04-13T09:18:55","date_gmt":"2016-04-13T07:18:55","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10007"},"modified":"2016-04-13T14:46:11","modified_gmt":"2016-04-13T12:46:11","slug":"ramie-w-ramie-na-gramofony","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/04\/13\/ramie-w-ramie-na-gramofony\/","title":{"rendered":"Rami\u0119 w rami\u0119 na gramofony!"},"content":{"rendered":"

Blogi umieraj\u0105. W szczeg\u00f3lno\u015bci blog\u00f3w muzycznych, kt\u00f3re rozwija\u0142y si\u0119 bujnie jeszcze kilka lat temu, ubywa w szybkim tempie. Rzuci\u0142em okiem na moje linki z chacinski.wordpress.com<\/a> (od 2007 roku) i zblad\u0142em. To ju\u017c prawdziwa zag\u0142ada. Trzy czwarte linkowanych blog\u00f3w trzeba by\u0142o wyrzuci\u0107. Przy po\u0142owie wy\u015bwietla\u0142 si\u0119 b\u0142\u0105d 404. W\u0142a\u015bciciele kolejnych kilku wykupili sobie domeny, po czym przestali za nie p\u0142aci\u0107, wi\u0119c nie ma ich w og\u00f3le. Powymiera\u0142y ca\u0142e platformy blogowe, jak Musicspot. Kilku bloger\u00f3w zd\u0105\u017cy\u0142o si\u0119 po\u017cegna\u0107, na smutno lub na weso\u0142o. Wi\u0119kszo\u015b\u0107 urwa\u0142a w p\u00f3\u0142 zdania. Trzech sko\u0144czy\u0142o na podsumowaniach roku (wyczerpuj\u0105ce – wiem co\u015b o tym), jeden za\u0142o\u017cy\u0142 klub, jeden wytw\u00f3rni\u0119 p\u0142ytow\u0105, jeden przesta\u0142 chyba robi\u0107 mixtape’y, inny – najwyra\u017aniej przesta\u0142 nagrywa\u0107 koncerty. Kto\u015b t\u0142umaczy\u0142, \u017ce nie ma czasu. Cz\u0119\u015b\u0107 za\u0142o\u017cy\u0142a rodziny, maj\u0105 dzieci. Dzieci i blogi po\u0142\u0105czy\u0107 trudno. Autorzy cz\u0119sto uciekaj\u0105 z pisaniem w parozdaniowe formy na Facebooku – w zamian za lajki i \u0142atwiejsze dotarcie do w miar\u0119 szerokiej publiki. W ka\u017cdym razie po usuni\u0119ciu martwych link\u00f3w wysz\u0142o mi na to, \u017ce \u015brednio \u017cycie takiego muzycznego bloga w Polsce przebiega\u0142o mi\u0119dzy 2008 a 2013 rokiem. A \u017ce nowych p\u0142yt nie ubywa, postanowi\u0142em pom\u00f3c ich wydawcom i poleci\u0107 innych odbiorc\u00f3w. I przy okazji zarekomendowa\u0107 dwie \u015bwietne p\u0142yty.<\/strong><\/p>\n

Na Twitterze maj\u0105 pi\u0105tkowy rytua\u0142 #FF (Follow Friday), gdy jedni polecaj\u0105 drugich, \u017ceby by\u0142 jaki\u015b ruch w interesie. Na blogach tradycja przekierowa\u0144 do innych ulubionych bloger\u00f3w troch\u0119 zanika, ale warto j\u0105 podtrzyma\u0107 ze wzgl\u0119du na dziesi\u0105tki, albo i setki wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy szukaj\u0105 pierwszej oceny swoich umiej\u0119tno\u015bci. A czasem jedynej oceny. Tego tradycyjne media im nie zapewni\u0105 – wiem to w\u0142a\u015bnie jako (jednocze\u015bnie) pracownik tradycyjnych medi\u00f3w, pr\u00f3buj\u0105cy godzi\u0107 na ich \u0142amach to, co popularne, z tym, co popularne nie jest w najmniejszym stopniu, za to du\u017co ciekawsze. Do redakcji dociera r\u00f3\u017cnymi drogami – w postaci fizycznej lub elektronicznej – coraz wi\u0119cej album\u00f3w, a nawet dem\u00f3wek, kt\u00f3rych autorzy sami sugeruj\u0105 w\u0142a\u015bnie not\u0119 blogow\u0105, albo nawet wzmiank\u0119 na FB. Mimo sporych ambicji i niema\u0142ych ch\u0119ci nie jestem w stanie przes\u0142ucha\u0107 wszystkich, ani ods\u0142ucha\u0107 po\u0142owy. A blog tworzony w coraz wi\u0119kszym stopniu z kronikarskiego obowi\u0105zku by\u0142by coraz wi\u0119kszym utrapieniem. Zajrza\u0142em wi\u0119c do starych link\u00f3w w poszukiwaniu autor\u00f3w, kt\u00f3rych m\u00f3g\u0142bym poleci\u0107.<\/p>\n

Sko\u0144czy\u0142o si\u0119 w\u0142a\u015bnie na tym, \u017ce z przera\u017ceniem liczy\u0142em wczoraj zamkni\u0119te od lat lub zawieszone przez ostatnie miesi\u0105ce blogi muzyczne. Tych dzia\u0142aj\u0105cych mam na jeden d\u0142ugi akapit. Rozwija si\u0119 – wbrew tym ponurym tendencjom – 1 uchem \/ 1 okiem<\/a> Bartosza Nowickiego z najregularniej chyba publikowanymi wnikliwymi recenzjami p\u0142yt z polskiej sceny alternatywnej. Drugim miejscem, do kt\u00f3rego przynajmniej raz w tygodniu zagl\u0105dam, jest Ziemia Niczyja<\/a> mojego redakcyjnego kolegi Mariusza Hermy. Przetrwa\u0142 istniej\u0105cy od 8 lat blog Fight Suzan!<\/a>, kt\u00f3ry publikuje teksty Filipa Sza\u0142aska. Jest atrakcyjnie redagowany soul-jazz.blogspot.com<\/a> z tematyk\u0105, kt\u00f3r\u0105 dobrze okre\u015bla nazwa bloga. Warte uwagi Na obrze\u017cach<\/a> Micha\u0142a Wieczorka regularnie opisuje przede wszystkim muzyk\u0119 niezachodni\u0105, tak\u0105 jak ta poni\u017cej. Przyjemny jest te\u017c The Colours of Music<\/a>, kt\u00f3ry przeskakuje z w\u0105tku na w\u0105tek w spos\u00f3b bardzo eklektyczny, no ale tu jest bardziej o utworach ni\u017c p\u0142ytach – a tym bardziej NOWYCH p\u0142ytach. Zosta\u0142a jeszcze niezbyt regularnie aktualizowana Plac\u00f3wka Post\u0119pu<\/a> z mieszank\u0105 muzyki \u015bwiata, powa\u017cnej i rozrywkowej. Impropozycja<\/a>, g\u0142\u00f3wnie o muzyce improwizowanej i jazzie, aktualizowana jest jeszcze rzadziej. Z jazzowych blog\u00f3w dzia\u0142a te\u017c Z d\u017cezem l\u017cej<\/a>. W \u015bwiecie jazzu i impro trzyma si\u0119 mocno Instytut Improwizacji<\/a>, ale ten opisuje raczej koncerty. Po p\u0142yty si\u0119ga cz\u0119\u015bciej polish-jazz.blogspot.com<\/a>. Recenzje s\u0105 te\u017c na blogu Tomasza Bielickiego<\/a> (to ju\u017c update). Niezbyt cz\u0119sto, ale r\u00f3\u017cnorodnie tematycznie pisuje autor bloga Nausznie<\/a>. Ledwie tli si\u0119 ostatnio Muzyczny Esflores<\/a>. A w ca\u0142kowitym u\u015bpieniu pozostaje blog Jarka Szubrychta<\/a>, cho\u0107 gdyby dzia\u0142a\u0142, to pewnie by\u0142oby miejsce, gdzie nowe polskie p\u0142yty znalaz\u0142yby pilnego s\u0142uchacza i dobrze pisz\u0105cego recenzenta. Nie wliczam oczywi\u015bcie autor\u00f3w stale pisuj\u0105cych na wi\u0119kszych muzycznych stronach. Na pewno zapomnia\u0142em o kim\u015b bardzo wa\u017cnym i na pewno nie znam wszystkich blog\u00f3w regularnie publikuj\u0105cych recenzje. Linki do blog\u00f3w, kt\u00f3re si\u0119 tym zajmuj\u0105, bardzo mile widziane – mo\u017cna je zamieszcza\u0107 w komentarzach. Mam pierwszy update: Kultura Staroci<\/a>, drugi: Winylowe Trzaski<\/a>, trzeci: Donos Kulturalny<\/a>, czwarty: blog Mateusza Osiaka<\/a>, pi\u0105ty: Goodkid<\/a> o rapie i nie tylko – jak mog\u0142em nie odnotowa\u0107… Weed Temple<\/a> – jak mog\u0142em. Istota Ss\u0105ca<\/a> – podcasty. I jeszcze Purpurowe Rejsy<\/a> oraz blog o metalu<\/a> o bardzo malowniczym tytule. I blog o najlepszym szablonie w bran\u017cy i r\u00f3wnie dobrym tytule, czyli Kto\u015b Rusza\u0142 Moje P\u0142yty<\/a>. Wstyd, \u017ce zapomnia\u0142em o Canti Illuminati<\/a>, ale dobrzy ludzie przypomnieli. To dzia\u0142a.
\nNa gramofony, ludu roboczy!<\/p>\n

Dwie p\u0142yty z zagranicy – nie po to, \u017ceby okaza\u0107 brak zainteresowania polskim tw\u00f3rcom, ale raczej w nawi\u0105zaniu do niedawnej tezy na temat niezachu<\/a>, a raczej po to, \u017ceby raz jeszcze zamanifestowa\u0107 konkurencyjno\u015b\u0107 takiej na przyk\u0142ad Afryki z czymkolwiek, co si\u0119 dzieje na Starym Kontynencie. We\u017amy docenionych ju\u017c kongijskich Konono No. 1<\/strong>. Wydali w\u0142a\u015bnie pierwsz\u0105 p\u0142yt\u0119 od \u015bmierci za\u0142o\u017cyciela grupy Mingiediego Mawangu. Z jednej strony – pozostawia podobny obraz zespo\u0142u, kt\u00f3ry wprowadza w trans jednostajn\u0105, g\u0119st\u0105 i utrzyman\u0105 w do\u015b\u0107 szybkim tempie (okolice 135 bpm) rytmik\u0105 od pocz\u0105tku p\u0142yty i nie daje wyj\u015b\u0107 z tego stanu do ko\u0144ca. To jedni z lepszych tanecznych wykonawc\u00f3w na scenie muzyki rozrywkowej w og\u00f3le. A elektryczne likembe o brudnym, ale \u015bwietnie rozpoznawalnym brzmieniu, wszywaj\u0105 melodie w serce sekcji rytmicznej, wokale mog\u0105 wi\u0119c pozosta\u0107 momentami pokrzykiwaniem, form\u0105 zagrzewania do ta\u0144ca. <\/p>\n

W samej muzyce Konono nie ma wi\u0119c nic szczeg\u00f3lnie nowego, ale pojawia si\u0119 go\u015b\u0107 – Batida, czyli Pedro Coquen\u00e3o z Angoli, kt\u00f3ry jako Batida (co kojarzy mi si\u0119 z warszawsk\u0105 kawiarni\u0105) wnosi tu elementy muzyki z s\u0105siaduj\u0105cego z Demokratyczn\u0105 Republik\u0105 Konga kraju. To z kolei przywodzi na my\u015bl fuzj\u0119 granego w Kinszasie congotronics i samby. Faktura rytm\u00f3w staje si\u0119 jeszcze bardziej g\u0119sta. Mi\u0142o\u015bnicy zachodniej muzyki klubowej te\u017c powinni znale\u017a\u0107 tu dla siebie bardziej oczywisty punkt zaczepienia. A przy tym pozostajemy w klimacie r\u00f3wnikowym. Ciekawie jest \u015bledzi\u0107, jak naturalnie r\u00f3\u017cne tradycje tej strefy si\u0119 ze sob\u0105 \u0142\u0105cz\u0105. Powiem wi\u0119cej – do\u0142\u0105czenie do Batidy i Konono jakiej\u015b grupy gamelanowej z Indonezji (w obr\u0119bie tej samej strefy klimatycznej) nie wprowadzi\u0142oby tu ju\u017c dalszej rewolucji. Klimat kszta\u0142tuje muzyk\u0119. <\/p>\n

KONONO NO. 1 MEETS BATIDA Konono No. 1 Meets Batida<\/em><\/strong>, Crammed Discs 2016, 7\/10<\/strong> <\/p>\n