{"id":10049,"date":"2016-04-14T10:47:03","date_gmt":"2016-04-14T08:47:03","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10049"},"modified":"2016-04-14T11:23:46","modified_gmt":"2016-04-14T09:23:46","slug":"czarno-wszedzie-ale-niezbyt-glucho","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/04\/14\/czarno-wszedzie-ale-niezbyt-glucho\/","title":{"rendered":"Czarno wsz\u0119dzie, ale niezbyt g\u0142ucho"},"content":{"rendered":"

Obieca\u0142em kilka s\u0142\u00f3w o winylowych wydaniach serii Polish Jazz<\/strong>, kt\u00f3re formalnie wychodz\u0105 jutro, ale s\u0105 ju\u017c dost\u0119pne. Ch\u0119tnie bym jednak te ods\u0142uchy zamieni\u0142 na s\u0142uchanie po kolei ta\u015bm matek. Dawa\u0142em parokrotnie wyraz moim umiarkowanym pogl\u0105dom na audiofili\u0119, ale to, co us\u0142ysza\u0142em w Tr\u00f3jce 6 kwietnia na specjalnym ods\u0142uchu oryginalnej ta\u015bmy Astigmatic<\/em> ze stare\u0144kiego Studera, przesz\u0142o moje oczekiwania. Z jednej strony daje poj\u0119cie o stopniu degradacji no\u015bnika, z drugiej – musz\u0119 tu zacz\u0105\u0107 przemawia\u0107 jak forumowy audiofil: co za przestrze\u0144 i g\u0142\u0119bia! Co za scena (g\u0142o\u015bniki de facto sta\u0142y na scenie – w studiu im. Agnieszki Osieckiej, wygl\u0105da\u0142o to tak<\/a>)… itd. Nie lubi\u0119 tych powtarzaj\u0105cych si\u0119 okre\u015ble\u0144. Wbrew pozorom nie by\u0142 to wcale ods\u0142uch idealny – w chyba do\u015b\u0107 du\u017cej jak na ten zestaw sali, wype\u0142nionej po brzegi lud\u017ami, ale da\u0142 poj\u0119cie o tym, jak brzmi orygina\u0142 najs\u0142ynniejszej sesji Polish Jazz – zestawiony na miejscu z p\u0142yt\u0105 winylow\u0105. Nie wiem, jak by wysz\u0142o starcie z kompaktem, ale zwa\u017cywszy na to, \u017ce przestrzenno\u015b\u0107 d\u017awi\u0119ku si\u0119 we wracaj\u0105cych na dobre czarnych p\u0142ytach docenia – chyba jeszcze bardziej na korzy\u015b\u0107 ta\u015bmy. To jak z tymi winylami?<\/p>\n

\"IMG_20160404_201013_edit\"<\/a><\/p>\n

Komeda Quintet<\/strong> za ka\u017cdym razem brzmia\u0142 inaczej. W Tr\u00f3jce, z gramofonu za ok. 10 tys. z\u0142 – do\u015b\u0107 p\u0142asko i beznami\u0119tnie. Ale to mog\u0142y by\u0107 warunki albo kwestia niekorzystnego por\u00f3wnania (najpierw sz\u0142a ta\u015bma). Niestety, mimo ch\u0119ci, nie uda\u0142o mi si\u0119 wypo\u017cyczy\u0107 kt\u00f3rego\u015b ze starszych wyda\u0144, mog\u0119 si\u0119 wi\u0119c odnosi\u0107 do brzmienia ta\u015bmy i starych edycji kompaktowych. W ramach w\u0142asnych ograniczonych mo\u017cliwo\u015bci ods\u0142ucha\u0142em jednak materia\u0142 na dw\u00f3ch systemach. Pierwszy to Pro-Ject z Ortofonem Red i do\u015b\u0107 blisko rozstawionymi monitorami w niewielkim pomieszczeniu – wysz\u0142o zupe\u0142nie inaczej ni\u017c w Tr\u00f3jce, \u017cywio\u0142owo, krystalicznie, ale przy tym troch\u0119 natarczywie i m\u0119cz\u0105co. W tych warunkach wola\u0142em kompakt. System drugi – czyli Rega P3-24 + Exact, bardzo rozs\u0105dny (moim zdaniem) jako\u015bciowy standard powy\u017cej kt\u00f3rego trzeba by ju\u017c wyrzuca\u0107 mn\u00f3stwo pieni\u0119dzy, a do tego wi\u0119kszy pok\u00f3j i du\u017ce g\u0142o\u015bniki – wypad\u0142 najlepiej ze wszystkich trzech. Zn\u00f3w by\u0142o s\u0142ycha\u0107 – troch\u0119 jak z ta\u015bmy – plastyczno\u015b\u0107 nagrania, przestrze\u0144, \u015bwietne brzmienie perkusji – szczeg\u00f3lnie w dolnych rejestrach. Ale to mo\u017ce by\u0107 te\u017c kwestia mniejszego zm\u0119czenia, lepszego samopoczucia i innych drobnych czynnik\u00f3w.<\/p>\n

Autor na nowo zremasterowanej wersji Jacek Gaw\u0142owski (b\u0119d\u0119 cytowa\u0142 za materia\u0142em, kt\u00f3ry dosta\u0142em od wydawcy) pisze w kontek\u015bcie Astigmatic <\/em>tak: Czas zostawi\u0142 swoje pi\u0119tno na oryginalnych ta\u015bmach i nale\u017ca\u0142o usun\u0105\u0107 troch\u0119 zniekszta\u0142ce\u0144 i trzask\u00f3w. Ponadto bardzo g\u0142o\u015bny i zbyt jasny ride w prawym kanale wymaga\u0142 delikatnej interwencji – u\u017cycia korekcji barwy w taki spos\u00f3b, by nie wp\u0142yn\u0119\u0142o to na zaburzenie bazy stereo<\/em>. W \u017cadnej z wersji Gaw\u0142owskiego talerz zbytnio mi nie doskwiera\u0142, ale w Tr\u00f3jce s\u0142ysza\u0142em go rzeczywi\u015bcie nieco mocniej – tyle \u017ce przeszkadza\u0142 mi, o ile dobrze pami\u0119tam, tylko na pocz\u0105tku i na ko\u0144cu utworu tytu\u0142owego. Je\u015bli wi\u0119c chcecie koniecznie wyci\u0105gn\u0105\u0107 ode mnie informacj\u0119 o tym, jak brzmi ta wersja p\u0142yty Komedy, to wracam do poprzedniej odpowiedzi: za ka\u017cdym razem inaczej. I na pewno nie jest to z\u0142a odpowied\u017a dla tych, kt\u00f3rzy szukaj\u0105 wersji idealnej, bo to znaczy, \u017ce mo\u017cna stworzy\u0107 takie warunki, \u017ceby zbli\u017cy\u0142a si\u0119 do tego wzorca z archiwum Polskich Nagra\u0144 nagranej na dw\u00f3ch oryginalnych ta\u015bmach Emitape (takich<\/a>, je\u015bli kto\u015b si\u0119 zastanawia).<\/p>\n

Nie b\u0119d\u0119 – jak ju\u017c zapowiedzia\u0142em – zamienia\u0107 si\u0119 w przegl\u0105d audiofila i ch\u0119tnie pos\u0142ucham brzmieniowych ocen fachowc\u00f3w. Ale kr\u00f3ciutko o pozosta\u0142ych p\u0142ytach: Go Right<\/em> Andrzej Kurylewicz Quintet<\/strong> wed\u0142ug Gaw\u0142owskiego jest niedo\u015bcignionym wzorem nagrania. I co\u015b w tym mo\u017ce jest (cho\u0107 wol\u0119 stereofoniczn\u0105 przestrze\u0144 u Komedy), ale moim zdaniem lepiej s\u0142ycha\u0107 urok tego monofonicznego nagrania z winylu. TWET <\/em>Tomasza Sta\u0144ki<\/strong> okaza\u0142 si\u0119 – jak pisze Jacek Gaw\u0142owski – wyzwaniem z powodu nieokie\u0142znanej dynamiki i specyficznego brzmienia basu<\/em>. I te\u017c nie spos\u00f3b si\u0119 nie zgodzi\u0107 – pisa\u0142em ju\u017c, \u017ce jestem pod wra\u017ceniem tego, jak p\u0142yta zosta\u0142a brzmieniowo przygotowana na kompakcie. Ale na winylu dynamika sekcji rytmicznej momentami wymyka si\u0119 jednak spod kontroli – ciekaw jestem, jak by do tego nagrania podszed\u0142 jaki\u015b masteringowiec stale pracuj\u0105cy przy wsp\u00f3\u0142cze\u015bnie nagrywanych p\u0142ytach z mocn\u0105 muzyk\u0105 improwizowan\u0105 – ale tu trzeba by zapyta\u0107 w Rune Grammofon albo Bocian Records. <\/p>\n

Kolejny album: Ewa Bem with Swing Session<\/strong> Be a Man<\/em>. Autor remasteringu zwraca\u0142 uwag\u0119 na zastosowanie systemu Dolby, kt\u00f3re popsu\u0142o mu szyki i zastosowanie separacji instrument\u00f3w w big bandzie przy nagraniu. Niestety, s\u0142ycha\u0107 jedno i drugie – g\u0142\u00f3wnie w braku przestrzeni. Wokale brzmi\u0105 dobrze i oczywi\u015bcie ca\u0142o\u015b\u0107 dalej zapewne zabrzmi lepiej ni\u017c orygina\u0142, cho\u0107 zastrzegam, \u017ce nie mia\u0142em materia\u0142u do bezpo\u015bredniego por\u00f3wnania. Bossa Nova<\/em> grupy NOVI <\/strong>jest \u015bwietna tak\u017ce w tej winylowej wersji, cho\u0107 brzmienie, jak by to powiedzieli na forach, ciemniejsze ni\u017c na kompakcie. Za to prawie bez uwag ze strony Jacka Gaw\u0142owskiego (Drobne korekty barwy i dynamiki<\/em>). Co do Birthday <\/em>grupy Extra Ball<\/strong> – moim zdaniem w wersji winylowej najlepsza z ca\u0142ej sz\u00f3stki. Z bardzo g\u0142\u0119bokimi zej\u015bciami basu i \u0142adn\u0105 r\u00f3wnowag\u0105 tonaln\u0105, brzmieniem wr\u0119cz aksamitnym. To jest sk\u0105din\u0105d niez\u0142y wyb\u00f3r dla audiofila.<\/p>\n

Jako\u015b\u0107 t\u0142oczenia ca\u0142ej sz\u00f3stki jest wi\u0119cej ni\u017c dobra. Tylko Kurylewicz mia\u0142 lekkie przetarcie, bez wp\u0142ywu na d\u017awi\u0119k. 180-gramowego winylu nie traktuj\u0119 jako musu, ale trzeba przyzna\u0107, \u017ce p\u0142yty nie s\u0105 przynajmniej zwichrowane. Poza tym plus tej kolekcji jest taki, \u017ce b\u0119dzie j\u0105 mo\u017cna – przy odrobinie szcz\u0119\u015bcia – kupi\u0107 w jakim\u015b stacjonarnym sklepie, nie zdaj\u0105c si\u0119 na firmy kurierskie. Ale trzeba zauwa\u017cy\u0107, \u017ce cena (ok. 69 z\u0142 w sieci) do najni\u017cszych nie nale\u017cy, a gdybym by\u0142 wydawc\u0105, wrzuci\u0142bym do \u015brodka w bonusie te ksi\u0105\u017ceczki z nowymi tekstami o p\u0142ytach towarzysz\u0105ce wydaniom kompaktowym. By\u0107 mo\u017ce brak tych ostatnich jest nawet jedynym powa\u017cniejszym kiksem w kolekcji, dzi\u0119ki kt\u00f3rej pos\u0142ucha\u0142em na nowo Polish Jazzu w naprawd\u0119 dobrym stylu i praktycznie bez trzask\u00f3w. <\/p>\n

\"IMG_20160413_204927_edit\"<\/a><\/p>\n

Pisa\u0142em tu ju\u017c – cho\u0107by i skr\u00f3towo – o muzycznej zawarto\u015bci pierwszych p\u0142yt z kolekcji Polish Jazz<\/a>. Mog\u0119 zreszt\u0105 jeszcze obieca\u0107 tekst na \u0142amach POLITYKI. I powracaj\u0105cy temat na blogu przez najbli\u017csze dwa lata. Dobrym dodatkowym tematem na dzi\u015b – przed sobotnim Record Store Day<\/strong> – b\u0119dzie za to kompilacja You Need This: Eastern European Sounds (1970-1986)<\/em> wytw\u00f3rni If Music. Odciski palc\u00f3w na powy\u017cszym zdj\u0119ciu – w\u0142asne – \u015bwiadcz\u0105 o tym, \u017ce przynajmniej mia\u0142em j\u0105 w r\u0119kach. Ale przy okazji uda\u0142o mi si\u0119 pos\u0142ucha\u0107. <\/p>\n

Na sze\u015b\u0107 wybranych tu kompozycji z Europy Wschodniej po\u0142owa to utwory polskie. Poza tym jest s\u0142owacki Alojz Bouda z kosmiczn\u0105 syntezatorow\u0105 wariacj\u0105, niezbyt porywaj\u0105cy Rosjanin „Prince Igor” Yahilevich oraz w\u0119gierski Binder Quartet ze \u015bwietnym Johnem Tchicai na saksofonie. Dla mnie wa\u017cny jest tu jednak w pierwszej kolejno\u015bci utw\u00f3r Song for Ewa<\/em> zespo\u0142u Polski Jazz Ensemble kierowanego przez Leszka \u017b\u0105d\u0142o, saksofonist\u0119 id\u0105cego wyra\u017anie tropem Coltrane’a. W dodatku stylowe nawi\u0105zanie do Coltrane’a mamy w samej kompozycji Janusza Stefa\u0144skiego. Ten znakomity utw\u00f3r pochodzi z do\u015b\u0107 poszukiwanej p\u0142yty Poljazzu. Ciekawe, kto ma do tego licencj\u0119, bo mo\u017ce warto pomy\u015ble\u0107 o wznowieniu? Funkowo-dyskotekowy fragment \u015bcie\u017cki d\u017awi\u0119kowej Cz\u0142owieka z \u017celaza <\/em>autorstwa Andrzeja Korzy\u0144skiego b\u0119dzie niez\u0142ym uzupe\u0142nieniem niedawnych reedycji Finders Keepers. Bezwzgl\u0119dnie rarytasem jest Discopus Nr 1<\/em> Wojciecha Karolaka, zszyty z dw\u00f3ch po\u0142\u0105czonych ze sob\u0105 stron siedmiocalowego singla utrzymanego w stylu funkuj\u0105cego Herbiego Hancocka, z mocno graj\u0105c\u0105, „czarn\u0105” sekcj\u0105. Sam utw\u00f3r robi spore wra\u017cenie, cho\u0107 jako\u015b\u0107 pozostawia troch\u0119 do \u017cyczenia i mocny mastering Alchemy nie m\u00f3g\u0142 ukry\u0107 pewnych niedostatk\u00f3w orygina\u0142u (zgrywanego zapewne z winylu, a nie ta\u015bm matek – ale co do tego oczywi\u015bcie pewno\u015bci nie mam). Autorami kompilacji s\u0105 Jean-Claude Thompson i Adrian Magrys (za\u0142o\u017cyciel Lanquidity Records – Baaba, Contemporary Noise, Bogowie itd.), a ca\u0142o\u015b\u0107 zosta\u0142a wydana w \u0142adnie, klasycznie zrobionym gatefoldzie, z do\u015b\u0107 obszernymi opisami utwor\u00f3w. 180-gramowy winyl. <\/p>\n

Kompilacja If Music ma jedn\u0105 zasadnicz\u0105 wad\u0119: winyl jest „out of stock”<\/a> u wydawcy – egzemplarze znajdziecie wi\u0119c zapewne tylko w fizycznych sklepach. Ale mo\u017ce te\u017c o to chodzi. W ko\u0144cu zbli\u017ca si\u0119 Record Store Day. Nie dajcie si\u0119 wyprzedzi\u0107 w sobot\u0119.<\/p>\n

R\u00d3\u017bNI WYKONAWCY If Music Presents You Need This: Eastern European Sounds (1970-1986)<\/em><\/strong>, If Music 2016, 7\/10<\/strong><\/p>\n