{"id":1024,"date":"2011-06-29T18:45:36","date_gmt":"2011-06-29T16:45:36","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1024"},"modified":"2011-06-29T18:45:36","modified_gmt":"2011-06-29T16:45:36","slug":"co-nowego-w-psychodelii","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/06\/29\/co-nowego-w-psychodelii\/","title":{"rendered":"Co nowego w psychodelii?"},"content":{"rendered":"

Oczywi\u015bcie nic. I tym (optymistycznym w rzeczywisto\u015bci) stwierdzeniem m\u00f3g\u0142bym zako\u0144czy\u0107, czyni\u0105c z tego najkr\u00f3tszy esej blogosfery. Ale co\u015b mi jednak m\u00f3wi, \u017ce napisanie jeszcze paru s\u0142\u00f3w b\u0119dzie bardziej fair. <\/p>\n

Na nowej p\u0142ycie Oneidy<\/strong> z Brooklynu (doszli\u015bmy do czas\u00f3w, kiedy wi\u0119kszo\u015b\u0107 licz\u0105cych si\u0119 zespo\u0142\u00f3w pochodzi ju\u017c nie z jednego kraju, ani nawet z jednego miasta, tylko wr\u0119cz z jednego rejonu tego miasta) trudno mi znale\u017a\u0107 to wszystko, co w tej grupie uwielbia\u0142em. Po prawdzie trudno w tej minimalistycznej formule opartej na miarowych basowych dronach, d\u017awi\u0119kach syntezator\u00f3w i sprz\u0119\u017ceniach odnale\u017a\u0107 w og\u00f3le cokolwiek poza atmosfer\u0105 schy\u0142ku i ob\u0142\u0119du, kt\u00f3ra narasta w kolejnych utworach nast\u0119puj\u0105co:
\n1. „Pre-Human” – hipnoza.
\n2. „Horizon” – stupor.
\n3. „Gray Area” – horror (nadchodz\u0105ce znienacka pojedyncze akordy, sprz\u0119\u017cenia i burczenie jakiego\u015b generatora) i nastroje samob\u00f3jcze.
\n4. „Absolute II” – gr\u00f3b.<\/p>\n

Nieco \u0142atwiejsza w odbiorze jest muzyka White Hills<\/strong> (te\u017c z Brooklynu, p\u0142yta nagrywana zreszt\u0105 pod okiem Shakina Motii, gitarzysty grupy Oneida). Nie znam zbyt dobrze poprzednich dokona\u0144 tego tria, ale wydawca twierdzi, \u017ce – cytuj\u0119 – „odchodz\u0105 tu od czysto spacerockowych korzeni”. W tym kontek\u015bcie troch\u0119 g\u0142upio mi stwierdzi\u0107, \u017ce graj\u0105 czysty space rock, ale mo\u017cecie tylko uwierzy\u0107 mi lub nie. Przy „No Other Way” zmaterializowa\u0142 si\u0119 przede mn\u0105 zesp\u00f3\u0142 Hawkwind za najlepszych czas\u00f3w i obraz ten ju\u017c mnie nie opu\u015bci\u0142 do ko\u0144ca, zyskuj\u0105c nawet na intensywno\u015bci w ko\u0144cowym „H-p1”. No dobra – niech b\u0119dzie, \u017ce odchodz\u0105, ale (jak \u015bpiewa\u0142 Hawkwind) space is deep, a oni oddalili si\u0119 od wzorca o najwy\u017cej kilka parsek\u00f3w. Gdy wchodz\u0105 na ni\u017csze rejestry, pobrz\u0119kuje w tym nuta poszukuj\u0105cego metalu i ha\u0142asu spod znaku Sunn O))) czy Boris, ale Dave W. i jego kompani wydaj\u0105 si\u0119 po \u0142adnych paru latach grania na tyle skoncentrowani na gatunkowej muzyce i niezainteresowani nowo\u015bci\u0105, \u017ce fan\u00f3w znajd\u0105 wy\u0142\u0105cznie po stronie mi\u0142o\u015bnik\u00f3w psychodelii i psychodelik\u00f3w.<\/p>\n

Na koniec Moon Duo<\/strong> – duet Erika Johnsona (z Wooden Shjips) i Sanae Yamady. Tym razem z San Francisco, kolebki hipis\u00f3w, co w tym kontek\u015bcie pozwala snu\u0107 domys\u0142y, \u017ce mo\u017ce tamtejsza woda, do kt\u00f3rej na pewno starzy hipisi pr\u00f3bowali wsypa\u0107 worki kwasu, nie odzyska\u0142a do tej pory ca\u0142kowitej czysto\u015bci. Je\u015bli White Hills byli od space rocka o kilka, to ci uciekli na kilkaset parsek\u00f3w. Zachowali hipnotyczno\u015b\u0107, trans i koncentracj\u0119 na solidnych, dwu- albo trzyakordowych podstawach (prosz\u0119 zauwa\u017cy\u0107, \u017ce to wci\u0105\u017c wi\u0119cej ni\u017c oferuje Oneida). Chwilami uciekaj\u0105 w stron\u0119 psychodelii lat 80., z grup\u0105 Spacemen 3 na czele (charakterystyczne, ch\u0142odne wokale), tu i \u00f3wdzie b\u0142ysn\u0105 gitarow\u0105 sol\u00f3wk\u0105, bardzo archaizuj\u0105c przy tym brzmienie, fajnie wprowadzaj\u0105c na przyk\u0142ad organowe motywy. Nie s\u0142ycha\u0107, \u017ce to wszystko studyjne nak\u0142adki, cho\u0107 brzmienie domowego studia mo\u017ce i przebija si\u0119 momentami. Ogromnie podoba mi si\u0119 ten megaskomplikowany labirynt we wk\u0142adce do p\u0142yty (nie myli\u0107 z pro\u015bciutkim na ok\u0142adce), kt\u00f3ry zdaje si\u0119 m\u00f3wi\u0107: My\u015blicie, \u017ce przyj\u0119li\u015bcie zbyt du\u017co u\u017cywek? To spr\u00f3bujcie rozwi\u0105za\u0107 to. Mo\u017ce gdyby tak porozwi\u0105zywa\u0107 i pos\u0142ucha\u0107 odpowiednio d\u0142ugo, to wysz\u0142aby z tego i \u00f3semka?<\/p>\n

\"\"<\/a>ONEIDA „Absolute II”<\/strong>
\nJagjaguwar 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Horizon”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> Oneida -Horizon(edit) from Absolute II<\/a> by evradio<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>WHITE HILLS „H-p1”<\/strong>
\nThrill Jockey 2011
\n6\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„No Other Way”<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> White Hills – The Condition of Nothing<\/a> by PIAS UK Sales<\/a><\/span> <\/p>\n

\"\"<\/a>MOON DUO „Mazes”<\/strong>
\nSouterrain Transmissions 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„Mazes”, „Seer”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> MOON DUO – Mazes<\/a> by Pias France<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Oczywi\u015bcie nic. I tym (optymistycznym w rzeczywisto\u015bci) stwierdzeniem m\u00f3g\u0142bym zako\u0144czy\u0107, czyni\u0105c z tego najkr\u00f3tszy esej blogosfery. Ale co\u015b mi jednak m\u00f3wi, \u017ce napisanie jeszcze paru s\u0142\u00f3w b\u0119dzie bardziej fair. Na nowej p\u0142ycie Oneidy z Brooklynu (doszli\u015bmy do czas\u00f3w, kiedy wi\u0119kszo\u015b\u0107 licz\u0105cych si\u0119 zespo\u0142\u00f3w pochodzi ju\u017c nie z jednego kraju, ani nawet z jednego miasta, tylko […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,18,582,3,312,120,1,7,435],"tags":[627,363,626],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1024"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1024"}],"version-history":[{"count":2,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1024\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1029,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1024\/revisions\/1029"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1024"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1024"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1024"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}