{"id":10261,"date":"2016-04-28T13:15:54","date_gmt":"2016-04-28T11:15:54","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10261"},"modified":"2016-04-28T13:15:54","modified_gmt":"2016-04-28T11:15:54","slug":"dylan-cohen-i-reed","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/04\/28\/dylan-cohen-i-reed\/","title":{"rendered":"Dylan, Cohen i Reed"},"content":{"rendered":"

Tytu\u0142owa \u015bwi\u0119ta tr\u00f3jca mo\u017ce nie jest ju\u017c dzi\u015b tak sexy <\/em>jak Beyonc\u00e9 (w 1\/3 nawet w og\u00f3le nie jest). Ale tego, kto wszed\u0142 tutaj dla g\u0142o\u015bnej p\u0142yty tej artystki, zach\u0119ca\u0142bym do pos\u0142uchania albumu wcale nie gorszego, cho\u0107 autora mo\u017cecie nie zna\u0107. Kevin Morby<\/strong> to nie jest dzi\u015b wielkie nazwisko, ale jutro b\u0119dzie bardzo du\u017ce, zapewniam. Jego trzecia p\u0142yta Singing Saw <\/em>to jeden z najlepszych piosenkowych album\u00f3w tego roku i by\u0142oby moim zdaniem pewnym frajerstwem w og\u00f3le go nie zauwa\u017cy\u0107 tylko dlatego, \u017ce wszyscy po\u015bwi\u0119caj\u0105 mu troch\u0119 mniej miejsca. A je\u015bli nie ze wzgl\u0119du na mnie, zr\u00f3bcie to dla Dylana, Cohena i Reeda.<\/p>\n

Wszystkich trzech \u0142\u0105czy\u0142o pewnie niejedno, ale mnie najbardziej interesuje pewna poci\u0105gaj\u0105ca nieobecno\u015b\u0107, dystans s\u0142yszalny w g\u0142osie, ca\u0142kowity brak umizgiwania si\u0119 do publiczno\u015bci. Oczywi\u015bcie nie tylko oni to mieli, ale 28-latek z Teksasu Kevin Morby te\u017c to ma. By\u0107 mo\u017ce ju\u017c nie tyle naturalne, co wyuczone, bo przynajmniej dwaj z wymienionych pan\u00f3w (pierwszy i ostatni) zgodnie z deklaracjami Morby’ego nale\u017c\u0105 do jego bohater\u00f3w. Trzeciego, tego na C, nie spos\u00f3b nie odkry\u0107 szczeg\u00f3lnie w finale p\u0142yty, w klasycznie balladowych Black Flowers <\/em>i Water<\/em>. Ten ostatni, z przeci\u0105ganymi z przek\u0105sem akcentami w tek\u015bcie, to w pewnym sensie wr\u0119cz idealny miks witamin D, C i R. <\/p>\n

O ile jednak znalaz\u0142oby si\u0119 dzi\u015b paru zdolnych songwriter\u00f3w potrafi\u0105cych szarpn\u0105\u0107 podobne struny, to rzadko kt\u00f3ry ma tak wyra\u017anie zaznaczone cechy indywidualne. Sygnalizuje je ju\u017c piosenka I Have Been to the Mountain<\/em>, kt\u00f3ra zmienia w tym nudnym na poz\u00f3r obrazku bardzo du\u017co. Morby by\u0142 basist\u0105 grupy Woods, wi\u0119c je\u015bli zwykle songwirter akompaniuje sobie na gitarze akustycznej, to ten m\u00f3g\u0142by sobie przygrywa\u0107 na czterech strunach – i s\u0142ycha\u0107, jak dobrze wyczuwa ten instrument w piosenkowej aran\u017cacji, cho\u0107 do nagra\u0144 partii basu zatrudni\u0142 Sama Cohena (to r\u00f3wnie\u017c przy okazji bardzo do\u015bwiadczony producent, z epizodem pracy z Nor\u0105 Jones). Linie basu I Have Been… <\/em>p\u0142yn\u0105 jak w utworach Air czy Beta Band, ewentualnie Serge’a Gainsbourga, co nadaje tej nieco ju\u017c zbanalizowanej folkowej piosenkowej formie troch\u0119 inny charakter. Ch\u00f3rek lekko wychodzi poza konwencj\u0119, solo gitarowe te\u017c si\u0119 w niej nie mie\u015bci, partia d\u0119ciak\u00f3w przypomina Beirut. Za moment w utworze tytu\u0142owym wejdzie automat perkusyjny, pojawi si\u0119 syntezator – wszystko z elegancj\u0105, bez kiksu, bez odrobiny taniego eklektyzmu. Zdolny autor spotka\u0142 producenta z pewnymi ambicjami do bycia odpowiednikiem Jean-Claude’a Vanniera (ten od Gainsbourga) – to po\u017cytki z czas\u00f3w, gdy w Teksasie znaj\u0105 dobrze histori\u0119 europejskiej piosenki. <\/p>\n

Motoryka sekcji rytmicznej przenosi Morby’ego w stron\u0119 Lou Reeda i The Velvet Underground – cho\u0107by w znakomitym Dorothy<\/em>, gdzie to rockowe tempo prze\u0142amuje na chwil\u0119 delikatny barowy jam z tr\u0105bk\u0105 w roli g\u0142\u00f3wnej. Takie dyskretne uniki te\u017c sprawiaj\u0105, \u017ce Singing Saw<\/em> wychodzi poza szablon. Wej\u015bcia saksofonowe Aleca Spiegelmana, szczeg\u00f3lnie to w Destroyer<\/em>, te\u017c pog\u0142\u0119biaj\u0105 t\u0119 muzyk\u0119 w niesamowitym stopniu. Morby – bior\u0105c pod uwag\u0119 jego zespo\u0142owy sta\u017c – to taki Father John Misty, jak dla mnie mniej nudziarski. Cho\u0107 ma i szczypt\u0119 tego, za co ludzie bij\u0105 brawo Tillmanowi. Leniwy, lecz przebojowy Drunk and on a Star<\/em> z niemal kiczowat\u0105 linijk\u0105 Have you heard my guitar singing? \/ As it rises from the earth<\/em> przypomina, \u017ce jeste\u015bmy w kr\u0119gu tradycji ameryka\u0144skiej prowincji, gdzie ci\u0105gle jeszcze \u015bwi\u0119ta tr\u00f3jca grzeje ludzi nie s\u0142abiej ni\u017c s\u0142o\u0144ce. <\/p>\n

KEVIN MORBY Singing Saw<\/em><\/strong>, Dead Oceans 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n