{"id":10309,"date":"2016-05-06T09:03:13","date_gmt":"2016-05-06T07:03:13","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10309"},"modified":"2016-05-06T09:31:38","modified_gmt":"2016-05-06T07:31:38","slug":"przekroczyc-prog-beznadziei","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/06\/przekroczyc-prog-beznadziei\/","title":{"rendered":"Przekroczy\u0107 pr\u00f3g beznadziei"},"content":{"rendered":"

W\u0142adza dzieli si\u0119 na z\u0142\u0105 i jeszcze gorsz\u0105. Dlatego przemawia do mnie wyd\u017awi\u0119k tej p\u0142yty, kt\u00f3ra – cho\u0107 \u015bwietna – nie nale\u017cy do najweselszych. Ale przy tym wydaje si\u0119 najwa\u017cniejszym albumem, jak\u0105 Antony – od The Johnsons – nagra\u0142 od czasu pami\u0119tnego I Am a Bird Now<\/em>. Mo\u017ce dlatego, \u017ce z opowiadania o w\u0142asnej to\u017csamo\u015bci przeszed\u0142 do opowiadania o problemach zewn\u0119trznego \u015bwiata w spos\u00f3b, kt\u00f3rego nie spodziewa\u0142bym si\u0119 akurat po nim, czy raczej po niej, bo \u017ceby wyj\u015b\u0107 na zewn\u0105trz, dawny Antony, a dzi\u015b Anohni, uporz\u0105dkowa\u0142 \u015bwiat w\u0142asny, pozostawiaj\u0105c z ty\u0142u stare rozterki. Podpisuje si\u0119 imieniem, kt\u00f3rym – jak twierdzi – od lat si\u0119 prywatnie pos\u0142uguje. W dodatku prezentuje je g\u0142o\u015bno, wersalikami: ANOHNI<\/strong>, tytu\u0142y utwor\u00f3w w oryginalnym zapisie te\u017c krzycz\u0105 w podobny spos\u00f3b. I wreszcie przedstawia jako kobieta. Ba, nawet jako 9-letnia dziewczynka.<\/p>\n

Cho\u0107 ta ostatnia to tylko narratorka pierwszego na p\u0142ycie nagrania, \u015bwietnego Drone Bomb Me<\/em>, w kt\u00f3rym – w mistrzowskim elektronicznym aran\u017cu z subtelnymi odniesieniami do d\u017awi\u0119k\u00f3w z gier wideo – s\u0142yszymy p\u0142omienn\u0105 pie\u015b\u0144 afga\u0144skiej dziewczynki, ofiary dronowego ataku. Po przebojowym 4 Degrees<\/em> ten utw\u00f3r ostatecznie przekona\u0142 mnie do sensowno\u015bci wsp\u00f3\u0142pracy Anohni z Danielem Lopatinem (Oneohtrix Point Never) i Hudsonem Mohawkiem (Ross Birchard), kt\u00f3re oznacza\u0142o otoczenie si\u0119 – inaczej ni\u017c dot\u0105d (pomijaj\u0105c epizody, m.in. wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Hercules and the Love Affair) – muzyk\u0105 elektroniczn\u0105. Chropowato-\u015bmieciowy brzmieniowy zmys\u0142 Lopatina i melodyjno\u015b\u0107 Mohawka znakomicie si\u0119 tu jednak sumuj\u0105, a dodatkowo obaj potrafi\u0105 wykreowa\u0107 utwory o niemal symfonicznej sile – mam wra\u017cenie, \u017ce wp\u0142yw na pani\u0105 A. mia\u0142a do pewnego stopnia wsp\u00f3\u0142praca z Bjork, kt\u00f3ra potrafi r\u00f3wnie skutecznie tchn\u0105\u0107 emocje w maszyny. Te wszystkie komplementy rzucam z jednym zastrze\u017ceniem – i jest to zarazem najwi\u0119kszy mankament p\u0142yty: cz\u0119\u015b\u0107 z tych nagra\u0144 m\u0119czy kompresj\u0105. Do znudzenia zwracam uwag\u0119 na ten element, ale utwory 4 Degrees<\/em> i Watch Me<\/em> s\u0105 zniszczone dynamicznie w warstwie instrumentalnej, kompresja teoretycznie l\u017cej obesz\u0142a si\u0119 z wokalami, ale i te cierpi\u0105 w tym zestawieniu (Dynamic Range Meter w Foobarze pokaza\u0142 mi tr\u00f3jk\u0119, co jest warto\u015bci\u0105 osi\u0105gan\u0105 przez s\u0142yn\u0105cego z przesady Kanyego Westa i na ca\u0142kowicie zmasakrowanej pod tym wzgl\u0119dem Death Magnetic<\/em> Metalliki). Rozumiem konieczno\u015b\u0107 zachowania zniekszta\u0142cenia syntetycznych barw jako \u015brodka, ale tu rozlewa si\u0119 – i zak\u0142adam, \u017ce to sprawka Lopatina – na ca\u0142e utwory.<\/p>\n

Najgorsze jednak mamy tym sposobem za sob\u0105. Zostaje nam g\u0142\u00f3wna bohaterka p\u0142yty, kt\u00f3ra z soulowym zaci\u0119ciem buduje tu nowe protest songi. W Watch Me<\/em> – przeciwko inwigilacji, w pie\u015bni Obama <\/em>– przeciwko fa\u0142szywym nadziejom i niespe\u0142nionym obietnicom ko\u0144cz\u0105cej si\u0119 ameryka\u0144skiej prezydentury. I za ka\u017cdym razem, niczym ta Afganka w pierwszej piosence, \u015bpiewa g\u0142osem mi\u0142o\u015bci, skrywaj\u0105c nim najzjadliwsz\u0105 ironi\u0119. Chronisz mnie, tato, przed z\u0142em \/ Chronisz przed terroryzmem \/ Chronisz przed pedofilami<\/em> – s\u0142yszymy w Watch Me<\/em>. Z twojej twarzy odp\u0142yn\u0119\u0142a ca\u0142a nadzieja \/ Niczym z dziecka, na kt\u00f3re tak bardzo liczyli\u015bmy<\/em> – z niepokojem stwierdza Anohni w utworze Obama<\/em>. Bo prezydent id\u0105cy do wybor\u00f3w z Nadziej\u0105 w ha\u015ble, pozwoli\u0142 na szpiegowski program NSA, a jedyna osoba, kt\u00f3r\u0105 s\u0105dzono za przest\u0119pstwa wojenne, okaza\u0142 si\u0119 Chelsea Manning pr\u00f3buj\u0105cy je ujawnia\u0107. I \u015bpiewa o tym artystka, kt\u00f3ra z zaanga\u017cowaniem go w trakcie kampanii wspiera\u0142a. Poza tym pojawia si\u0119 duch matriarchalnej rebelii (Nigdy ju\u017c nie urodzimy butalnych m\u0119\u017cczyzn<\/em> to fraza powracaj\u0105ca w Violent Men<\/em>), wracaj\u0105 te\u017c w\u0105tki ekologiczne, kt\u00f3re ju\u017c u Antony’ego si\u0119 pojawia\u0142y (\u015bwietny Why Did You Separate Me From the Earth<\/em>).<\/p>\n

Jest wi\u0119c Hopelessness <\/em>tak proste jak tytu\u0142 – concept-albumem na temat pot\u0119guj\u0105cej si\u0119 beznadziei, pr\u00f3b\u0105 powrotu do \u017ar\u00f3de\u0142 pie\u015bni protestu wy\u015bpiewywanych pi\u0119knie jak Strange Fruit<\/em> Billie Holiday. I potwierdzeniem tego, \u017ce g\u0142os artystki radzi sobie \u015bwietnie w nowym otoczeniu. Prawdopodobnie i bez wi\u0119kszego instrumentalnego towarzystwa te\u017c by sobie poradzi\u0142. Gdzie\u015b poza nawiasem tej tematycznej p\u0142yty pozostaje co\u015b, o czym Anohni si\u0119 nie zaj\u0105kn\u0119\u0142a – \u017ce po Obamie mo\u017ce, przynajmniej teoretycznie, porz\u0105dzi\u0107 w jej kraju Donald Trump, kt\u00f3ry nawet nadziei nie daje. Czy\u017cby\u015bmy wi\u0119c my mieli cho\u0107 pod tym wzgl\u0119dem lepiej? Niekoniecznie, bo – chyba \u017ceby ostatecznie przekroczy\u0107 pr\u00f3b beznadziei – bohaterka p\u0142yty zauwa\u017ca s\u0142usznie w ko\u0144cowym Marrow<\/em>, \u017ce wszyscy dzi\u015b i tak jeste\u015bmy Amerykanami.<\/p>\n

ANOHNI Hopelessness<\/em><\/strong>, Secretly Canadian 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n