{"id":10341,"date":"2016-05-09T11:00:47","date_gmt":"2016-05-09T09:00:47","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10341"},"modified":"2016-05-09T11:04:19","modified_gmt":"2016-05-09T09:04:19","slug":"szczesliwie-przestali-sie-rozwijac","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/09\/szczesliwie-przestali-sie-rozwijac\/","title":{"rendered":"Szcz\u0119\u015bliwie przestali si\u0119 rozwija\u0107"},"content":{"rendered":"

Kiedy grupa Radiohead <\/strong>wydaje now\u0105 p\u0142yt\u0119 – co wydarza si\u0119 ostatnio raz na 4-5 lat – dochodzi do przedziwnego zjawiska. Ludzie do\u015b\u0107 masowo po prostu jej s\u0142uchaj\u0105 i gor\u0105czkowo wymieniaj\u0105 si\u0119 opiniami. Tych opinii jest zwykle tyle co wypowiadaj\u0105cych si\u0119, lecz trudno nie dostrzec pewnej tendencji statystycznej, a ta m\u00f3wi\u0142a ostatnio rzecz smutn\u0105: z p\u0142yty na p\u0142yt\u0119 zesp\u00f3\u0142 – kt\u00f3ry zdefiniowa\u0142 muzycznie pocz\u0105tek nowego wieku wielk\u0105 rockow\u0105 p\u0142yt\u0105 OK Computer<\/em>, a potem przebi\u0142 j\u0105 zaskakuj\u0105cym brzmieniowo Kid A<\/em> – jest coraz s\u0142abszy. Ot\u00f3\u017c jako jeden z tych, kt\u00f3rzy w poprzedni album The King of Limbs<\/em> rzucali kamieniami<\/a>, chcia\u0142bym uprzejmie donie\u015b\u0107, \u017ce marsz w d\u00f3\u0142 si\u0119 sko\u0144czy\u0142. I \u017ce marsz w g\u00f3r\u0119 si\u0119 zaczyna.<\/p>\n

Zesp\u00f3\u0142 od\u0142o\u017cy\u0142 na bok mani\u0119 potwierdzania wielko\u015bci i nerwic\u0119 natr\u0119ctw nowatorstwa. Dwa ostatnie albumy Radiohead przyzwyczai\u0142y nas do tego, \u017ce nie ma album\u00f3w tej grupy przychodz\u0105cych ot, tak, po prostu. \u017be rodzajem koncepcji musi by\u0107 dla zespo\u0142u ju\u017c sama formu\u0142a wydania – indywidualna, niezale\u017cna, niezapowiedziana, przychodz\u0105ca z zaskoczenia, za zadeklarowan\u0105 sum\u0119 itd. Publikacj\u0119 A Moon Shaped Pool<\/em> poprzedzi\u0142y dwa single i dwa klipy dost\u0119pne w ci\u0105gu kilku dni poprzedzaj\u0105cych wyj\u015bcie ca\u0142o\u015bci. Do osobnej dystrybucji poprzez stron\u0119 internetow\u0105 zespo\u0142u zd\u0105\u017cyli\u015bmy si\u0119 ju\u017c przyzwyczai\u0107, wi\u0119c szoku nie by\u0142o. Teraz p\u0142acenie za muzyk\u0119 jej tw\u00f3rcom zaskoczenia nie wywo\u0142uje. Przysz\u0142a wi\u0119c wczoraj zapowiedziana 19.00 czasu brytyjskiego i album mo\u017cna sobie by\u0142o \u015bci\u0105gn\u0105\u0107, zainteresowanie nie wywali\u0142o, o ile mi wiadomo, serwer\u00f3w. Cho\u0107 pierwszy obrazek dotycz\u0105cy cyfrowej dystrybucji widoczny w chwili wydania na oficjalnej stronie nie robi\u0142 dobrego wra\u017cenia:<\/p>\n

\"wybor\"<\/a><\/p>\n

Wyb\u00f3r mi\u0119dzy Apple a Apple nie bardzo mi pasowa\u0142 do zespo\u0142u, kt\u00f3ry si\u0119 korporacjom nie k\u0142ania (a mo\u017ce i tu przesta\u0142o Yorke’owi zale\u017ce\u0107?). Na szcz\u0119\u015bcie w ci\u0105gu kolejnych minut pojawi\u0142y si\u0119 inne \u017ar\u00f3d\u0142a, z kt\u00f3rych p\u0142yt\u0119 mo\u017cna – w wersji cyfrowej – naby\u0107 legalnie. I nielegalna wersja, dost\u0119pna na The Pirate Bay od godz. 19.15 (jak sprawdzili \u017cyczliwi) i na Chomiku od 19.16. Czyli jest zainteresowanie tymi dinozaurami rocka? Nie\u017ale, mo\u017ce uda im si\u0119 sprzeda\u0107 wersj\u0119 deluxe nowego albumu za 76 funt\u00f3w (z dost\u0119pnymi od r\u0119ki plikami cyfrowymi) i wersj\u0119 winylow\u0105 (tu spory zaw\u00f3d: „Please note there is no immediate download with this product”) za 25 funt\u00f3w, nie licz\u0105c przesy\u0142ki. Niby na tym etapie zdinozaurzenia ka\u017cdy zesp\u00f3\u0142 r\u017cnie na pieni\u0105dze grono najtwardszych fan\u00f3w, ale nawet wersja cyfrowa kosztowa\u0142a niema\u0142o:<\/p>\n

\"zakup\"<\/a><\/p>\n

Tym milszy by\u0142 moment, gdy okaza\u0142o si\u0119, \u017ce muzyka o tej sprzeda\u017cowej otoczce pozwala szybko zapomnie\u0107. 52 minuty, 11 utwor\u00f3w. Single, bardzo odmienne stylistycznie i z pozoru umiarkowanej jako\u015bci, okaza\u0142y si\u0119 \u015bwietnymi albumowymi utworami do wielokrotnego s\u0142uchania. Oba te\u017c nios\u0142y w sobie w cz\u0119\u015bci wsp\u00f3lnej – cho\u0107 w r\u00f3\u017cnych postaciach – jeden z leitmotiv\u00f3w nowej p\u0142yty. Czyli aran\u017cacje instrument\u00f3w smyczkowych. Smyczki w Burn the Witch<\/em> zwiastowa\u0142y, \u017ce us\u0142yszymy pierwszy album Radiohead, na kt\u00f3rym Jonny Greenwood („m\u0142ody Greenwood” – jak go okre\u015bli\u0142 zabawnie kto\u015b na TT, dzi\u015b jedyne 44 lata) wykorzysta umiej\u0119tno\u015bci nabyte przy okazji pracy nad kompozycjami orkiestrowymi. W tym pewnie i wsp\u00f3\u0142prac\u0119 z Pendereckim, bo ten atak smyczk\u00f3w to rzecz przypominaj\u0105ca twardo obchodz\u0105cy si\u0119 z instrumentami styl polskiego kompozytora z lat 60. \u015awiata muzyki wsp\u00f3\u0142czesnej Anglik takimi utworami nie podbije, ale jako sk\u0142adnik utwor\u00f3w Radiohead jego partie brzmi\u0105 uskrzydlaj\u0105co i – jak na rockow\u0105 formu\u0142\u0119 – niebanalnie. London Contemporary Orchestra si\u0119 sprawdzi\u0142a, trend na zak\u0142adanie takich elastycznych i progresywnie my\u015bl\u0105cych zespo\u0142\u00f3w orkiestrowych zosta\u0142 dobrze wykorzystany. A r\u00f3\u017cnorodno\u015b\u0107 podej\u015bcia do orkiestrowych aran\u017cacji tych dw\u00f3ch utworach i np. The Numbers<\/em> (o tym za chwil\u0119) sprawia, \u017ce ta p\u0142yta oddycha r\u00f3\u017cnorodno\u015bci\u0105. <\/p>\n