{"id":10384,"date":"2016-05-12T09:00:56","date_gmt":"2016-05-12T07:00:56","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10384"},"modified":"2016-05-12T09:17:52","modified_gmt":"2016-05-12T07:17:52","slug":"900-charles-bradley-zycie-po-60-tce","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/12\/900-charles-bradley-zycie-po-60-tce\/","title":{"rendered":"9:00 Charles Bradley. \u017bycie po 60-tce"},"content":{"rendered":"<p>Mo\u017cecie to nazwa\u0107 eksperymentem, ale czas wy\u015brubowa\u0107 rekord na Polifonii. Dzi\u015b 10 p\u0142yt w ci\u0105gu jednego dnia, przy zachowaniu godzinnych odst\u0119p\u00f3w i pe\u0142nej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci oferty. Troch\u0119 nowo\u015bci z kwietnia, par\u0119 zupe\u0142nie nowych album\u00f3w czekaj\u0105cych na s\u0142owo recenzji. Bez wi\u0119kszej filozofii i d\u0142u\u017cszych wst\u0119p\u00f3w. Mo\u017cna przyj\u0105\u0107 za\u0142o\u017cenie, \u017ce mia\u0142em to wszystko przygotowane od miesi\u0119cy. Na pocz\u0105tek kto\u015b, kto powinien nie\u017ale pogodzi\u0107 gusta r\u00f3\u017cnych os\u00f3b, kt\u00f3re tu zagl\u0105daj\u0105: <strong>Charles Bradley<\/strong>. Cz\u0142owiek, kt\u00f3ry zosta\u0142 kucharzem. A po wielu latach kucharz, kt\u00f3ry sta\u0142 si\u0119 wokalist\u0105. Jeden z tych artyst\u00f3w, kt\u00f3rzy &#8211; obok Rodrigueza &#8211; \u015bwietnie wpisali si\u0119 w powszechn\u0105 retromani\u0119, gdy idealna  nowa twarz ma za sob\u0105 wiele lat do\u015bwiadcze\u0144.<!--more--><\/p>\n<p>To ju\u017c trzecia p\u0142yta wokalisty z Florydy, kt\u00f3ry sensacyjnie debiutowa\u0142 po 60-tce, przypadaj\u0105c przy okazji do gustu publiczno\u015bci alternatywnego Off Festivalu. Fakt, \u017ce zast\u0119powa\u0142 &#8211; i dot\u0105d zast\u0119puje &#8211; nie\u017cyj\u0105cego Jamesa Browna, swojego idola z m\u0142odo\u015bci (kt\u00f3rego zd\u0105\u017cy\u0142 ogl\u0105da\u0107 na pocz\u0105tku lat 60. na deskach Apollo Theater), jest ju\u017c nieco mnie uderzaj\u0105cy. Poziom, z jakim Bradley odtwarza posta\u0107 Browna, przesta\u0142 by\u0107 zaskoczeniem. Co zatem zostaje, poza sta\u0142ymi trikami? <\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/xi49yirJiEA\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Przede wszystkim znakomite rzemios\u0142o: Bradley ma naturaln\u0105 kontrol\u0119 nad wokalem. Wydaje si\u0119, \u017ce w ka\u017cdym momencie dysponuje jeszcze pot\u0119\u017cnym zapasem. Nie mniej wa\u017cny jest zesp\u00f3\u0142, kt\u00f3ry mu przygrywa &#8211; idealna, rozlu\u017aniona sekcja rytmiczna i d\u0119ciaki graj\u0105ce jak w soulowych orkiestrach p\u00f3\u0142 wieku temu. Tak si\u0119 z\u0142o\u017cy\u0142o, \u017ce ca\u0142e \u015brodowisko skupione wok\u00f3\u0142 publikuj\u0105cej jego nagrania Daptone Records to jedna wielka grupa rekonstrukcyjna (co jest faktem znanym te\u017c od dawna  &#8211; od czasu s\u0142awnej wsp\u00f3\u0142pracy The Dap-Kings z Amy Winehouse na <em>Back to Black<\/em>, poza tym <a href=\"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/2014\/01\/20\/chcemysharon\/\">#ChcemySharon<\/a>). A tu mamy zanurzonych w brzmieniach afro The Budos Band, funkowy Menahan Street Band z Vincentem Axelrodem (i momentami dubluj\u0105cym Budos Band sk\u0142adem) oraz The Gospel Queens z mocnym ch\u00f3rkiem pod wodz\u0105 Naomi Shelton, kt\u00f3ra z kolei przed karier\u0105 w Daptone pracowa\u0142a jako sprz\u0105taczka. Czy co\u015b z tego muzycznie wynika nowego? Absolutnie nic. Tyle \u017ce pewnie ka\u017cdy z wyst\u0119puj\u0105cych tu muzyk\u00f3w m\u00f3g\u0142by prowadzi\u0107 warsztaty z czarnego grania, co s\u0142ycha\u0107 od pierwszego wej\u015bcia d\u0119ciak\u00f3w w <em>Good to Be Back Home<\/em> (wcze\u015bniej jest &#8211; jak przysta\u0142o na afroameryka\u0144ski album &#8211; intro-modlitwa). Cho\u0107 i tak naj\u0142atwiejszym do zapami\u0119tania numerem pozostanie dla mnie pi\u0105tka &#8211; znakomity cover <em>Changes <\/em>Black Sabbath. I ostrzegam, \u017ce b\u0119dziecie go potem nuci\u0107 do ko\u0144ca dnia &#8211; chyba \u017ce przeczytacie kolejny odcinek dzisiejszego cyklu. Ju\u017c o 10.00.     <\/p>\n<p><strong>CHARLES BRADLEY <em>Changes<\/em><\/strong>, Dunham\/Daptone 2016, <strong>6\/10 <\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/244908471&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Mo\u017cecie to nazwa\u0107 eksperymentem, ale czas wy\u015brubowa\u0107 rekord na Polifonii. Dzi\u015b 10 p\u0142yt w ci\u0105gu jednego dnia, przy zachowaniu godzinnych odst\u0119p\u00f3w i pe\u0142nej r\u00f3\u017cnorodno\u015bci oferty. Troch\u0119 nowo\u015bci z kwietnia, par\u0119 zupe\u0142nie nowych album\u00f3w czekaj\u0105cych na s\u0142owo recenzji. Bez wi\u0119kszej filozofii i d\u0142u\u017cszych wst\u0119p\u00f3w. Mo\u017cna przyj\u0105\u0107 za\u0142o\u017cenie, \u017ce mia\u0142em to wszystko przygotowane od miesi\u0119cy. Na pocz\u0105tek [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":10387,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[48,2413,312,120,2412,7,2249,1249,1059,106],"tags":[2414,2415,1401],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10384"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10384"}],"version-history":[{"count":8,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10384\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10463,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10384\/revisions\/10463"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10387"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10384"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10384"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10384"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}