{"id":10414,"date":"2016-05-12T16:00:21","date_gmt":"2016-05-12T14:00:21","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10414"},"modified":"2016-05-11T16:28:20","modified_gmt":"2016-05-11T14:28:20","slug":"16-00-jachna-mazurkiewicz-buhl-kameralna-muzyka-totalna","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/12\/16-00-jachna-mazurkiewicz-buhl-kameralna-muzyka-totalna\/","title":{"rendered":"16.00 Jachna \/ Mazurkiewicz \/ Buhl. Kameralna muzyka totalna"},"content":{"rendered":"<p>Trzy nazwiska w nazwie grupy zapewne z niejednego powodu. Po pierwsze dlatego, \u017ce tak si\u0119 utar\u0142o w okolicach jazzu, a cho\u0107 to te dalsze (bo muzyka w brzmieniu z jazzem kojarzona, ale oparta na groove&#8217;ach spoza tej bajki), to jednak ci\u0105gle okolice. Po drugie dlatego, \u017ce <strong>Jachna \/ Mazurkiewicz \/ Buhl<\/strong> to de facto supergrupa. Jacek Buhl jest perkusist\u0105, kt\u00f3ry grywa\u0142 w pierwszym sk\u0142adzie Vari\u00e9t\u00e9 i pionierskich yassowych zespo\u0142ach, ci\u0105gle bardzo aktywnym \u0142\u0105cznikiem z przesz\u0142o\u015bci\u0105 tej sceny. Wojciech Jachna to tr\u0119bacz niezwykle pracowity i ju\u017c dobrze znany. Obaj cz\u0119sto nagrywaj\u0105 w duecie. Kontrabasista Jacek Mazurkiewicz to te\u017c osoba, wok\u00f3\u0142 kt\u00f3rej obraca si\u0119 ostatnio spora cz\u0119\u015b\u0107 improwizuj\u0105cego towarzystwa. A w tym pracowitym dniu nie mog\u0142o u mnie zabrakn\u0105\u0107 ludzi pracy.<!--more--><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"560\" height=\"315\" src=\"https:\/\/www.youtube.com\/embed\/elhLusB8de0?list=PLa9TSvfqP8gwJOUwEvSKZqIV6BLYqhM9W\" frameborder=\"0\" allowfullscreen><\/iframe><\/p>\n<p>Reszta trop\u00f3w troch\u0119 tu jednak myli. Za pozornie standardowym sk\u0142adem (tr\u0105bka + sekcja) kryje si\u0119 bowiem zesp\u00f3\u0142 o pot\u0119\u017cnym brzmieniu, wzbogaconym delikatn\u0105 produkcj\u0105 i masteringiem, kt\u00f3re nie hamuj\u0105 dynamiki (bas staje si\u0119 momentami a\u017c za mocny, nieokie\u0142znany) i zachowuj\u0105 naturalne wybrzmienia, a czasem i drobne d\u017awi\u0119ki t\u0142a w miejscu nagra\u0144 &#8211; bydgoskiej synagodze. Poza tym grupa u\u017cywa, wzorem formacji z okolic Roba Mazurka, dopingu elektronicznego, kt\u00f3ry jak wiadomo jest silnie mutagenny w zderzeniu z okolicami muzyki na &#8222;j&#8221;. Zar\u00f3wno wi\u0119c w swobodnej galopadzie <em>A ya<\/em>, jak i w zapowiadaj\u0105cym p\u0142yt\u0119 utworze <em>Nie wiem, my\u015bl\u0119<\/em> mamy do czynienia z formacj\u0105 wcale nie tak kameraln\u0105, z zespo\u0142em ci\u0119\u017ckiego kalibru i charakterze rozsadzaj\u0105cym potencjometry niczym dym wydostaj\u0105cy si\u0119 poza ramy czworo\u015bcianu na jak zwykle w wypadku Instant Classic \u0142adnie zaprojektowanej ok\u0142adce. A we wspania\u0142ej <em>Stacji Fordon <\/em>ucieka w sin\u0105 &#8211; czy mo\u017ce raczej gwiezdn\u0105 &#8211; dal, zbli\u017caj\u0105c si\u0119 do sedna tego, co nam cz\u0119sto Instant Classic oferuje &#8211; nieoczywistych form muzyki psychodelicznej. W tym momencie ujawnia si\u0119 ca\u0142a koncepcja p\u0142yty, kt\u00f3ra obejmuje rozwichrzony, improwizowany \u015brodek klamr\u0105 bardzo transowych nagra\u0144 &#8211; <em>Dawny \u015bwiat<\/em> to przecie\u017c dobrze dobrana para dla <em>Stacji Fordon<\/em>.<\/p>\n<p>To wszystko autorzy <em>D\u017awi\u0119k\u00f3w ukrytych<\/em> opatruj\u0105 cytatem z Brunona Schulza (<em>Ulica Krokodyli<\/em>). Nie oni pierwsi i nie ostatni pr\u00f3buj\u0105 ten rodzaj literackiego skupienia nad detalem zamieni\u0107 na d\u017awi\u0119ki. Tyle \u017ce tego Schulza &#8211; cho\u0107by i ci\u0105gle na pograniczu snu &#8211; czytaj\u0105 na g\u0142os, mo\u017ce nawet podniesionym g\u0142osem. To nic nie szkodzi. Kryzys godziny 16.00 nie bierze pod uwag\u0119 okoliczno\u015bci d\u017awi\u0119kowych &#8211; ja o tej porze wpad\u0142bym w senny trans nawet w maszynowni.     <\/p>\n<p><strong>JACHNA \/ MAZURKIEWICZ \/ BUHL <em>D\u017awi\u0119ki ukryte<\/em><\/strong>, Instant Classic 2016, <strong>7-8\/10  <\/strong><\/p>\n<p><iframe loading=\"lazy\" width=\"100%\" height=\"450\" scrolling=\"no\" frameborder=\"no\" src=\"https:\/\/w.soundcloud.com\/player\/?url=https%3A\/\/api.soundcloud.com\/tracks\/251969339&amp;auto_play=false&amp;hide_related=false&amp;show_comments=true&amp;show_user=true&amp;show_reposts=false&amp;visual=true\"><\/iframe><\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"<p>Trzy nazwiska w nazwie grupy zapewne z niejednego powodu. Po pierwsze dlatego, \u017ce tak si\u0119 utar\u0142o w okolicach jazzu, a cho\u0107 to te dalsze (bo muzyka w brzmieniu z jazzem kojarzona, ale oparta na groove&#8217;ach spoza tej bajki), to jednak ci\u0105gle okolice. Po drugie dlatego, \u017ce Jachna \/ Mazurkiewicz \/ Buhl to de facto supergrupa. [&hellip;]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":10415,"comment_status":"open","ping_status":"closed","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,12,312,120,2404,107,2412,7,2249,1139],"tags":[2374,2373,2375,2178],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10414"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=10414"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10414\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":10418,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/10414\/revisions\/10418"}],"wp:featuredmedia":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media\/10415"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=10414"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=10414"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=10414"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}