{"id":1043,"date":"2011-07-01T18:11:34","date_gmt":"2011-07-01T16:11:34","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1043"},"modified":"2011-07-01T16:12:44","modified_gmt":"2011-07-01T14:12:44","slug":"jak-sie-kochac-bezwstydnie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/01\/jak-sie-kochac-bezwstydnie\/","title":{"rendered":"Jak si\u0119 kocha\u0107 bezwstydnie?"},"content":{"rendered":"

Do\u015b\u0107 niezrozumia\u0142a cisza wok\u00f3\u0142 tej p\u0142yty w Polsce utwierdza mnie w przekonaniu, \u017ce wci\u0105\u017c jeszcze nie kochamy Neila Younga<\/strong> tak, jak na to zas\u0142u\u017cy\u0142. Pozwolicie, \u017ce pomog\u0119. A wiele os\u00f3b – zdaj\u0119 sobie z tego spraw\u0119 – potrzebuje pomocy, by pokocha\u0107 t\u0119 p\u0142yt\u0119. To nie jest mi\u0142o\u015b\u0107 \u0142atwa, a ju\u017c na pewno nie oparta na seksie. „Seksowny” to ostatnie, co mo\u017cna powiedzie\u0107 o kolejnym archiwalnym zestawie koncertowym z najgorzej ocenianego okresu w tw\u00f3rczo\u015bci Kanadyjczyka, czyli po\u0142owy lat 80., w dodatku zestawie obejmuj\u0105cym g\u0142\u00f3wnie muzyk\u0119 country.<\/p>\n

Witam tym serdeczniej w drugim akapicie niniejszego tekstu wszystkich tych, kt\u00f3rzy z krzykiem nie uciekli na has\u0142o „country”. Je\u015bli kto\u015b krzycza\u0142 po s\u0105siedzku, to przynajmniej wiecie, \u017ce nie chodzi o po\u017car. Ale i dla Was, kt\u00f3rzy si\u0119 ostali\u015bcie, nie mam informacji zwiastuj\u0105cych szybkie zauroczenie. Ot\u00f3\u017c nie jest to w \u017cadnym razie alt-country, muzyka Younga na tym albumie nie ma wiele wsp\u00f3lnego z tw\u00f3rczo\u015bci\u0105 takiego np. Willa Oldhama – poza znajomym nazwiskiem Spoonera Oldhama, klawiszowca i okazjonalnego wsp\u00f3\u0142pracownika NY. Rufus Thibodeaux, nie\u017cyj\u0105cy ju\u017c skrzypek z Luizjany, oraz graj\u0105cy na elektrycznej gitarze hawajskiej Ben Keith (te\u017c ju\u017c nie \u017cyje – zmar\u0142 w ubieg\u0142ym roku), ale te\u017c proponuj\u0105cy nam saloonowe zagrywki Oldham – wszyscy prowadz\u0105 Neila Younga na wody czystego country od pierwszych takt\u00f3w zbioru „A Treasure” (nazwanego tak od s\u0142\u00f3w Bena Keitha wypowiedzianych po odkopaniu oryginalnych ta\u015bm). \u017begnajcie ci, kt\u00f3rzy nie kochacie Younga do\u015b\u0107 mocno.<\/p>\n

Dobre wiadomo\u015bci b\u0119d\u0105 dopiero teraz, gdy ju\u017c wszyscy wyszli. Ot\u00f3\u017c „A Treasure” to zarazem szczyt formy wokalnej Younga – nawet mi\u0142o\u015bnikom jego piosenek trudno b\u0119dzie uwierzy\u0107 w to, jak bardzo dba o detal, jak dok\u0142adnie trzyma si\u0119 skali w wi\u0119kszo\u015bci utwor\u00f3w na tej p\u0142ycie. Zesp\u00f3\u0142 mu w tym niew\u0105tpliwie pomaga. NY mia\u0142 r\u0119k\u0119 do instrumentalist\u00f3w, a oni – co ju\u017c wiemy z innych pozycji imponuj\u0105cej „Performance Series” – odp\u0142acali mu kapitalnymi wyst\u0119pami. Tutaj te\u017c International Harvesters przeobra\u017caj\u0105 si\u0119 momentami w co\u015b bliskiego The Crazy Horse – cho\u0107by w finale „Southern Pacific” (s\u0142yszycie ten poci\u0105g?). Atmosfera na widowni dzia\u0142a na nich uskrzydlaj\u0105co (pos\u0142uchajcie reakcji na tekst „Motor City”). A dla „Bound for Glory” chyba w ko\u0144cu pope\u0142ni\u0119 szale\u0144stwo i kupi\u0119 sobie p\u0142yt\u0119 „Old Ways” z 1985 roku. Bez wstydu. <\/p>\n

No dobra, ci, kt\u00f3rzy zostali\u015bcie do ko\u0144ca. Kochajcie Younga. Kochajcie, do jasnej cholery.<\/p>\n

\"\"<\/a>NEIL YOUNG & INTERNATIONAL HARVESTERS „A Treasure”<\/strong>
\nReprise 2011
\n8\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107: <\/strong>„”Bound For Glory”, „Souther Pacific”, „Grey Riders”.<\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> 10-neil young-southern pacific-taku<\/a> by Chuck Barsh<\/a><\/span> <\/p>\n

I jeszcze wywiad z fragmentami wideo z epoki, kt\u00f3re – je\u015bli ju\u017c pos\u0142uchali\u015bcie p\u0142yty – nie wydadz\u0105 wam si\u0119 z pewno\u015bci\u0105 tak obciachowe, jak mo\u017ce si\u0119 zdarzy\u0107 na pocz\u0105tku:<\/p>\n