W \u015bledzeniu dzisiejszego serialu zostali ze mn\u0105 ju\u017c pewnie tylko najbli\u017csi, wi\u0119c mog\u0119 si\u0119 podzieli\u0107 paroma uwagami osobistymi wynikaj\u0105cymi z ca\u0142ego tego do\u015bwiadczenia. Po pierwsze, nie jest lekko. Musia\u0142em wyskoczy\u0107 na konkurs do syna, lat osiem (wa\u017cna sprawa), a tu si\u0119 okazuje, \u017ce zamieni\u0142em nazwiska Krzak i Kleszcz w jednym z wpis\u00f3w – i nawet nie mam poprawi\u0107. Godziny uciekaj\u0105 szybciej ni\u017c zwykle. Wychodzi na to, \u017ce czytaj\u0105 mnie na porod\u00f3wce (jedna z bohaterek – trzymam kciuki). Kilka os\u00f3b, kt\u00f3re wys\u0142a\u0142y mi ostatnio p\u0142yty, zaczyna dopytywa\u0107, czy na pewno dosta\u0142em. A ja mam przed sob\u0105 dwie ostatnie notki i wszystkiego nie zmieszcz\u0119, niekt\u00f3rych rzeczy przes\u0142ucha\u0107 nie zdo\u0142am, a o wielu po prostu nie mam jeszcze zdania. S\u0105 przy tym p\u0142yty, kt\u00f3re nie znios\u0142yby tego t\u0142oku, potrzebuj\u0105 wi\u0119cej skupienia. A na mnie w redakcji patrz\u0105 i tak ju\u017c troch\u0119 dziwnie – zastanawiam si\u0119, czy nie wy\u015bl\u0105 na jaki\u015b przymusowy urlop. Mo\u017ce wi\u0119c trzeba chwil\u0119 odpocz\u0105\u0107.<\/p>\n
Odpocz\u0105\u0107 da si\u0119 pod dwoma warunkami: p\u0142yta jest zagraniczna i najlepiej jeszcze mo\u017cliwie s\u0142aba (wtedy recenzje same si\u0119 pisz\u0105 i zyskuj\u0105 najwi\u0119cej czytelnik\u00f3w), ewentualnie przeci\u0119tna. Wprawdzie nie da si\u0119 w tej ostatniej sytuacji du\u017co na jej temat napisa\u0107, ale jest szansa, \u017ce czytelnik nie zauwa\u017cy, bo zwykle te\u017c nie ma twardej opinii na temat zjawiska. Czym\u015b takim jest – jak mi si\u0119 wydaje – pierwszy album Sama Beama<\/strong> (Iron & Wine) pod w\u0142asnym nazwiskiem, a przy tym album duetowy, nagrany z Jesc\u0105 Hoop<\/strong>, te\u017c ameryka\u0144sk\u0105 songwriterk\u0105, z Kalifornii. W doborowym sk\u0105din\u0105d towarzystwie – jest perkusista Wilco Glenn Kotche, jest skrzypek Eyvind Kang, jest wreszcie Rob Burger, kt\u00f3ry gra na instrumentach klawiszowych, ale te\u017c zaaran\u017cowa\u0142 smyczki – \u0142adne, ale niezbyt odkrywcze, bior\u0105c pod uwag\u0119 na przyk\u0142ad to, co ostatnio zaproponowa\u0142 Greenwood u Radiohead. No ale konwencja inna – s\u0142odka, \u0142atwa i przyjemna. Z mi\u0142o\u015bci, o kt\u00f3rej tak interesuj\u0105co \u015bpiewa\u0142a Bili\u0144ska i kt\u00f3r\u0105 tak r\u00f3\u017cnorodnie potraktowali Kleszcz i Krzak (pami\u0119tam, kto jest kto), tutaj zosta\u0142a momentami jednak do\u015b\u0107 ckliwa klisza. Granie \u0142adne w szczeg\u00f3\u0142ach, ale bez wizji w ca\u0142o\u015bci. Beam to zreszt\u0105 dla mnie klasyczna historia wzlotu i wypalenia. Wzlot artystyczny prze\u017cy\u0142 przy okazji The Shepherd’s Dog<\/em>, wzlot komercyjny – przy kolejnej p\u0142ycie Kiss Each Other Clean<\/em>. T\u0119 niestety – poza mo\u017ce singlowym Every Songbird Says<\/em> – \u0142atwo b\u0119dzie zapomnie\u0107 do 18.00. <\/p>\n SAM BEAM & JESCA HOOP Love Letter for Fire<\/em><\/strong>, Sub Pop 2016, 5\/10<\/strong><\/p>\n