{"id":10491,"date":"2016-05-13T15:39:09","date_gmt":"2016-05-13T13:39:09","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10491"},"modified":"2016-05-13T15:48:36","modified_gmt":"2016-05-13T13:48:36","slug":"jak-wygladalby-swiat-bez-muzyki-wlasnie-tak","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/13\/jak-wygladalby-swiat-bez-muzyki-wlasnie-tak\/","title":{"rendered":"Jak wygl\u0105da\u0142by \u015bwiat bez muzyki? W\u0142a\u015bnie tak…"},"content":{"rendered":"

Dzi\u015b pocz\u0105tek festiwalu Docs Against Gravity<\/a>, kt\u00f3ry – cho\u0107 filmowy – tradycyjnie ju\u017c przynosi jakie\u015b ciekawe historie muzyczne. W roku ubieg\u0142ym pisa\u0142em nawet, \u017ce to trzeci najlepszy spos\u00f3b obcowania z muzyk\u0105<\/a>. I nie chodzi mi tu po prostu o koncerty – a wyst\u0105pi\u0105 m.in. Kutiman Orchestra<\/strong> (dzi\u015b) i Songhoy Blues<\/strong> (17.05). Chodzi o program film\u00f3w dokumentalnych, kt\u00f3re cz\u0119sto uk\u0142adaj\u0105 si\u0119 w jaki\u015b sp\u00f3jny obraz tego, co si\u0119 z muzyk\u0105 na \u015bwiecie dzieje. Tegoroczna impreza odpowiada na pewne mocno postawione pytanie zadane przez edycj\u0119 poprzedni\u0105.<\/p>\n

\"lahore\"<\/a><\/p>\n

Pytanie jednego z zesz\u0142orocznych film\u00f3w (pisa\u0142em o nim do\u015b\u0107 szeroko, zada\u0142 je Bill Drummond z KLF), typowej wizji „problem\u00f3w pierwszego \u015bwiata”, brzmia\u0142o: Jak wygl\u0105da\u0142by \u015bwiat bez muzyki?<\/strong> W malijskich regionach Timbuktu i Gao, gdzie muzyka rozbrzmiewa\u0142a od setek czy tysi\u0119cy lat, ju\u017c to wiedz\u0105. Podobnie w pakista\u0144skim Lahore. W obu tych miejscach radykalny islam wypycha muzyk\u0119 ze sfery publicznej. Film Grajmy, dop\u00f3ki nas nie zabij\u0105<\/em> opowiada o muzykach, kt\u00f3rzy uciekaj\u0105 z p\u00f3\u0142nocnej cz\u0119\u015bci Mali, cho\u0107by do oboz\u00f3w dla uchod\u017ac\u00f3w w Burkina Faso, albo do stolicy kraju, Bamako. A czasem ta konieczno\u015b\u0107 ucieczki jest w\u0142a\u015bnie inspiracj\u0105 do za\u0142o\u017cenia zespo\u0142u, jak w wypadku \u015bwietnej formacji Songhoy Blues. Pie\u015b\u0144 Lahore<\/em> (fot. powy\u017cej) to z kolei historia pakista\u0144skich muzyk\u00f3w, wirtuoz\u00f3w miejscowych instrument\u00f3w graj\u0105cych kiedy\u015b w orkiestrach utwory filmowe, a dzi\u015b zbieraj\u0105cych si\u0119 po domach. Bo koncerty w prowincji, gdzie co rusz dochodzi do krwawych zamach\u00f3w terrorystycznych na tle religijnym, to pomys\u0142 wielce ryzykowny. Ten drugi dokument jest tematycznie bardziej oryginalny, pierwszy z kolei pozostaje bli\u017cej tego, o czym si\u0119 dzi\u015b pisze i czyta w prasie muzycznej. Sam chwali\u0142em w zesz\u0142ym roku<\/a> Songhoy Blues, grali zreszt\u0105 na Off Festivalu.<\/p>\n

Oczywi\u015bcie, racj\u0119 ma Micha\u0142 Wieczorek<\/a> opisuj\u0105c uchod\u017astwo muzyczne jako problem znacznie szerszy – tacy arty\u015bci jak Omar Souleyman te\u017c si\u0119 w kr\u0119gu tego zagadnienia mieszcz\u0105. Cho\u0107 Souleyman unika jak ognia deklaracji politycznych i musi prowadzi\u0107 subteln\u0105 gr\u0119, b\u0119d\u0105c jednocze\u015bnie muzykiem uwielbianym na Zachodzie i koncertuj\u0105cym wci\u0105\u017c w Syrii i innych krajach arabskich. Owszem, z za\u0142o\u017cenia jest artyst\u0105 komercyjnym – ale zarabiaj\u0105 pieni\u0105dze wszystkie egzotyczne gwiazdy, tu postrzegane jako alternatywa dla zachodniego rynku, a u siebie maj\u0105ce cz\u0119sto status (jak Souleyman) rozchwytywanych weselnych grajk\u00f3w. B\u0119dzie zreszt\u0105 okazja, \u017ceby o problemie porozmawia\u0107 – dzi\u015b w radiowej Dw\u00f3jce o 18.00, z udzia\u0142em Micha\u0142a Wieczorka w\u0142a\u015bnie, a tak\u017ce Mamadou Dioufa i Karola Piekarczyka z DAG.<\/p>\n

\"kutiman\"<\/a><\/p>\n

Co jeszcze wartego uwagi w programie Docs Against Gravity? Swoich fan\u00f3w b\u0119d\u0105 mia\u0142y dwa filmy biograficzne – o The Residents (Pozostaj\u0105c w cieniu<\/em> w re\u017c. Dona Hardy’ego Jr.) i Bj\u00f6rk. The Creative Universe of Music<\/em>. Na ten drugi radzi\u0142bym jednak uwa\u017ca\u0107, jest nieco rozczarowuj\u0105cy w wyrywkowej prezentacji islandzkiej gwiazdy – g\u0142\u00f3wnie w kontek\u015bcie niedawnej wystawy w MoMA. Z drugiej strony – m\u00f3wi co\u015b o tym, jak bardzo Bj\u00f6rk izoluje si\u0119 od prasy, jak\u0105 tajemnic\u0105 otoczone jest jej \u017cycie osobiste. I Am the Blues<\/em> w re\u017c. Daniela Crossa to kolejny ju\u017c z licznych film\u00f3w badaj\u0105cych korzenie bluesa. Warto wi\u0119ksz\u0105 uwag\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 na polski Jarocin. Po co wolno\u015b\u0107 <\/em>Leszka Gnoi\u0144skiego i Marka Gajczaka. Temat wydaje si\u0119 mocno wyeksploatowany, ale okazuje si\u0119, \u017ce z archiwali\u00f3w mo\u017cna jeszcze zmontowa\u0107 ciekawy obraz jaroci\u0144skiej imprezy, a – co najwa\u017cniejsze – unikn\u0105\u0107 stereotypowych gadek i \u0142atwych diagnoz. Fani Kutimana koniecznie powinni zobaczy\u0107 Thru You Princess <\/em> (fot. powy\u017cej) – niby to film o wsp\u00f3\u0142pracy Izraelczyka z ameryka\u0144sk\u0105 amatork\u0105 Princess Shaw, ale przyznaj\u0119, \u017ce dla mnie najciekawsza by\u0142a okazja do obejrzenia samego artysty przy pracy w jego domowym (kibucowym) studiu. <\/p>\n