{"id":1052,"date":"2011-07-04T15:19:39","date_gmt":"2011-07-04T13:19:39","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=1052"},"modified":"2011-07-08T13:40:28","modified_gmt":"2011-07-08T11:40:28","slug":"tennowyglosnygatunek","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2011\/07\/04\/tennowyglosnygatunek\/","title":{"rendered":"Tennowyg\u0142o\u015bnygatunek"},"content":{"rendered":"

Co za z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 losu, \u017ce w czasach miliona etykietek najbardziej gor\u0105cy gatunek muzyczny sezonu ci\u0105gle nie doczeka\u0142 si\u0119 jednego dobrze go definiuj\u0105cego terminu. Ja wiem, \u017ce kwestia, kt\u00f3ry gatunek najgor\u0119tszy, jest dyskusyjna (prosz\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na komentarze pod moim tekstem o Arcade Fire<\/a> – dla jednych AF to jaka\u015b anonimowa kapelka, dla innych tu\u017c obok – przehajp, a\u017c TAK skomplikowany jest w ten chwili \u015bwiat muzyki). Ale przyjmijmy dla dobra wywodu, \u017ce przynajmniej gor\u0105cy. W wywiadzie z Adrianem Utleyem w „Przekroju” czytam w\u0142a\u015bnie: „chocia\u017c nie do ko\u0144ca podoba mi si\u0119 ta muzyka, czuj\u0119, \u017ce co\u015b si\u0119 dzieje” – to o Jamesie Blake’u. Sam mia\u0142em okazj\u0119 pogada\u0107 z Markiem Ronsonem i on jako pierwszy przyk\u0142ad artysty, kt\u00f3ry tworzy muzyk\u0119 naprawd\u0119 nowoczesn\u0105 w czasach nieustaj\u0105cego nap\u0142ywu retro wymieni\u0142 SBTRKT<\/strong>. Do tego dochodzi jeszcze niez\u0142y Jamie Woon. A je\u015bli nagi\u0105\u0107 troch\u0119 rzeczywisto\u015b\u0107, to uda si\u0119 zaprosi\u0107 do grona Katy B. <\/p>\n

Pomys\u0142 jest prosty: wykorzysta\u0107 to, co wydarzy\u0142o si\u0119 na scenie dubstepowej w ostatnich latach, czyli przej\u0105\u0107 estetyk\u0119 muzyki stosunkowo minimalistycznej, opartej na elektronice i pot\u0119\u017cnym basie (podoba mi si\u0119 oficjalna relacja z koncertu Blake’a na Open’erze: „brzmienie basu by\u0142o tak mocne, \u017ce w samochodach zaparkowanych na ty\u0142ach sceny uruchomi\u0142y si\u0119 alarmy”), a zarazem wzbogaci\u0107 j\u0105 o soulowe z ducha wokale, obudowane w z grubsza piosenkow\u0105 struktur\u0119. Pisz\u0105c o Jamesie Blake’u<\/a>, proponowa\u0142em sam has\u0142o gospelektronika \/ muzyka gospelektroniczna. A zaproszeni do burzy m\u00f3zg\u00f3w Czytelnicy dorzucili dwie bardzo dobre moim zdaniem etykietki: „solitude gospel”, albo „so-go” (Karol takitam) oraz „soulstep” (Pablo Renato). Dzisiaj chcia\u0142bym wr\u00f3ci\u0107 do tamtej dyskusji, tudzie\u017c wznowi\u0107 poszukiwania. Okazj\u0105 jest fakt, \u017ce d\u0142ugo oczekiwana p\u0142yta producenta w najbardziej atrakcyjnej masce, czyli SBTRKT (Subtract) vel Aarona Jerome’a, ju\u017c si\u0119 ukaza\u0142a. <\/p>\n

Album zawiera sporo \u015bpiewania bliskiego duchem Blake’owi i Woonowi. Sampha, jeden z zaproszonych tu wokalist\u00f3w, ma nawet podobn\u0105 „charakterystyk\u0119” – nieco tylko przesuni\u0119t\u0105 w kierunku leciutko ju\u017c przebrzmia\u0142ego nu-jazzu. Z utwor\u00f3w nagranych w jego towarzystwie najbardziej ceni\u0119 „Something Goes Wrong” – bliskie Bale’owi nawet w melodyce. A na ca\u0142ej p\u0142ycie paradoksalnie najbardziej podoba mi si\u0119, gdy SBTRKT rezygnuje z wokali i w swojej instrumentalnej ods\u0142onie pod\u0105\u017ca w okolice stylistyki zwanej wonky, blisko takich artyst\u00f3w jak Rustie („Ready To Start<\/del> Set Loop”, ale te\u017c „Wildfire” z towarzyszeniem Yukimi z Little Dragon). Og\u00f3lnie kolejna mocna pozycja, cho\u0107 liczy\u0142em, \u017ce przebije te dotychczasowe. Par\u0119 mielizn i \u0142atwych rozwi\u0105za\u0144 by si\u0119 na tym albumie znalaz\u0142o, ale do s\u0142uchania w trakcie chodzenia po zalanym deszczem mie\u015bcie idealne. Mo\u017ce si\u0119 te\u017c okaza\u0107 niez\u0142e na \u017cywo – SBTRKT w Polsce jeszcze w lipcu, na szczeci\u0144skim festiwalu Boogie Brain<\/a>.<\/p>\n

Swoj\u0105 drog\u0105 jest i konkurencja dla ca\u0142ego tego post-dubstepowego ruchu. To kolejne spojrzenie na lata 80. i stylistyk\u0119 Joy Division, zimn\u0105 fal\u0119 oraz new romantic w nowej fali ameryka\u0144skiego grania syntezatorowego – John Maus, Autre Ne Veut. Wkr\u00f3tce tu, albo na drugim blogu, kilka s\u0142\u00f3w o tym pierwszym. No ale to ju\u017c, rzecz jasna, cz\u0119\u015b\u0107 – jak by to opisa\u0142 Reynolds – „Retromanii”. A Blake, Woon, Jerome i reszta maj\u0105 jednak urok odkrywania stosunkowo nowej rzeczywisto\u015bci.<\/p>\n

\"\"<\/a>SBTRKT „SBTRKT”<\/strong>
\nYoung Turks 2011
\n7\/10
\nTrzeba pos\u0142ucha\u0107:<\/strong> „Ready Start<\/del> Set Loop”, „Wildfire”, „Something Goes Wrong<\/del>Right”. <\/p>\n

<\/param><\/param><\/embed><\/object> SBTRKT f. Little Dragon, „Wildfire”<\/a> by The FADER<\/a><\/span> <\/p>\n","protected":false},"excerpt":{"rendered":"

Co za z\u0142o\u015bliwo\u015b\u0107 losu, \u017ce w czasach miliona etykietek najbardziej gor\u0105cy gatunek muzyczny sezonu ci\u0105gle nie doczeka\u0142 si\u0119 jednego dobrze go definiuj\u0105cego terminu. Ja wiem, \u017ce kwestia, kt\u00f3ry gatunek najgor\u0119tszy, jest dyskusyjna (prosz\u0119 zwr\u00f3ci\u0107 uwag\u0119 na komentarze pod moim tekstem o Arcade Fire – dla jednych AF to jaka\u015b anonimowa kapelka, dla innych tu\u017c obok […]<\/p>\n","protected":false},"author":1,"featured_media":0,"comment_status":"open","ping_status":"open","sticky":false,"template":"","format":"standard","meta":{"footnotes":""},"categories":[18,3,120,7,435,106],"tags":[631],"_links":{"self":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1052"}],"collection":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts"}],"about":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/types\/post"}],"author":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/users\/1"}],"replies":[{"embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/comments?post=1052"}],"version-history":[{"count":3,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1052\/revisions"}],"predecessor-version":[{"id":1098,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/posts\/1052\/revisions\/1098"}],"wp:attachment":[{"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/media?parent=1052"}],"wp:term":[{"taxonomy":"category","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/categories?post=1052"},{"taxonomy":"post_tag","embeddable":true,"href":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/wp-json\/wp\/v2\/tags?post=1052"}],"curies":[{"name":"wp","href":"https:\/\/api.w.org\/{rel}","templated":true}]}}