{"id":10650,"date":"2016-05-31T09:00:42","date_gmt":"2016-05-31T07:00:42","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10650"},"modified":"2016-05-31T09:50:37","modified_gmt":"2016-05-31T07:50:37","slug":"wasz-ulubiony-artysta-juz-tu-jest","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/05\/31\/wasz-ulubiony-artysta-juz-tu-jest\/","title":{"rendered":"Wasz ulubiony artysta ju\u017c tu jest"},"content":{"rendered":"

Na tej p\u0142ycie jest wszystko, wi\u0119c nie tylko arty\u015bci ulubieni mogli si\u0119 zawieruszy\u0107, ale i jaki\u015b spo\u015br\u00f3d tych mniej lubianych. \u0141atwo zreszt\u0105 kogo\u015b przeoczy\u0107 w t\u0142umie, ale nie zauwa\u017cy\u0107 samej p\u0142yty nie spos\u00f3b. Tworz\u0105c kompilacj\u0119-ho\u0142d dla grupy Grateful Dead<\/strong> Day of the Dead<\/em> bracia Dessnerowie z The National najwyra\u017aniej postanowili nas – m\u00f3wi\u0105c j\u0119zykiem internetu – zafloodowa\u0107. Zala\u0107, pozostawi\u0107 we wra\u017ceniu totalnego przesytu, nadmiaru i niemo\u017cliwo\u015bci dok\u0142adnego poznania wszystkiego. Podobne wra\u017cenie robi przepastna, niezebrana w jednej kolekcji chyba przez nikogo dyskografia legendarnych Grateful Dead, czo\u0142owej grupy rocka psychodelicznego. Wi\u0119c wszystko w\u0142a\u015bciwie jest na miejscu. To album do s\u0142uchania, cho\u0107by po fragmentach, i dla przyjemno\u015bci. Na pewno nie do s\u0142uchania ciurkiem. 5 godzin 25 minut materia\u0142u zamkni\u0119tego w 59 utworach wybranych z przepastnego zbioru nagra\u0144 grupy Jerry’ego Garcii to co\u015b, czym Dessnerowie przebili wyczyn sprzed siedmiu lat, czyli trwaj\u0105c\u0105 2 godziny 10 minut kompilacj\u0119 Dark Was the Night<\/em>. I tym razem rzecz wychodzi w ramach charytatywnej serii Red Hot Organization, ale potwierdza, \u017ce przez lata Dessnerom uzbiera\u0142o si\u0119 o wiele wi\u0119cej znajomych.<\/p>\n

\"IMG_20160530_20473974_edit\"<\/a><\/p>\n

W \u015brodku sezonu, gdy na jedn\u0105 p\u0142yt\u0119 recenzent ma raptem kilka godzin, a na jej opisanie w papierowym magazynie dostaje jakie\u015b 1200 znak\u00f3w, ten album jest czyst\u0105 abstrakcj\u0105. Tutaj 3100 znak\u00f3w liczy sobie sama lista utwor\u00f3w. Nie chcia\u0142em sko\u0144czy\u0107 jak cytowany wy\u017cej recenzent zacnego niegdy\u015b magazynu „Rolling Stone”, kt\u00f3ry po tym ca\u0142ym wysi\u0142ku koncepcyjnym po\u015bwi\u0119ci\u0142 wydawnictwu 2 (s\u0142ownie: dwa) zdania. Nie po to chodzi\u0142em z t\u0105 p\u0142yt\u0105 przez p\u00f3\u0142 d\u0142ugiego weekendu, s\u0142uchaj\u0105c jej od rana do nocy, \u017ceby teraz wyda\u0107 z siebie recenzj\u0119 na 700 znak\u00f3w. Niezainteresowanym napisz\u0119 wi\u0119c od razu: mo\u017cecie, nie musicie kupowa\u0107, ale pos\u0142ucha\u0107 powinni\u015bcie. A zainteresowanych zapraszam dalej.<\/p>\n

Wprawdzie du\u017c\u0105 cz\u0119\u015b\u0107 tych 59 utwor\u00f3w (konkurencja doliczy\u0142a si\u0119 nawet po\u0142owy) wype\u0142niaj\u0105 jako sidemani cz\u0142onkowie The National, to gwiazd ci tutaj dostatek. I sposob\u00f3w na Grateful Dead r\u00f3wnie\u017c. Grupa The War On Drugs<\/strong> przyrz\u0105dza ich po swojemu, czyli w stylu Dire Straits, Jim James<\/strong> w sosie country-rockowym, Bruce Hornsby<\/strong> z Black Muddy River <\/em>robi ca\u0142kiem przyjemnego balladowego wyjca, kt\u00f3rego – je\u015bli nosicie w klapie znaczki z indierockow\u0105 m\u0142odzie\u017c\u0105 – b\u0119dziecie si\u0119 troch\u0119 wstydzi\u0107, a najmodniejsza nowa rockowa twarz Courtney Barnett<\/strong> robi z New Speedway Boogie<\/em> ten, no, boogie. Potem Mumford & Sons <\/strong> dzielnie pracuj\u0105 nad sprzeda\u017c\u0105 kompilacji w USA. A przynajmniej na to, \u017ceby\u015bcie sobie mogli na luzie pos\u0142ucha\u0107 Lee Ranaldo<\/strong> z Lis\u0105 Hannigan<\/strong> & Friends (ten ostatni cz\u0142on nazwy to zawsze eufemizm oznaczaj\u0105cy muzyk\u00f3w The National robi\u0105cych kolejne nadgodziny). A to dopiero przygrywka – jeste\u015bmy dopiero przy numerze 15, a omin\u0105\u0142em Kurta Vile’a, Perfume Geniusa, Sharon Van Etten, Phosphorescenta<\/strong> itd. Ale przynajmniej wiecie ju\u017c mniej wi\u0119cej, co tu si\u0119 dzieje, je\u015bli chodzi o poziom gwiazdorskiej obsady. A b\u0119d\u0105 jeszcze Anohni, Bill Callahan, Lucinda Williams<\/strong> czy Tim Hecker<\/strong> (tak, ten Hecker). <\/p>\n