![\"east_agouza\"](\"\/wp-content\/uploads\/2016\/06\/east_agouza.jpg\")
<\/a><\/p>\nAgouza to dzielnica Gizy, czyli trzeciego najwi\u0119kszego miasta w Egipcie, sklejonego z Kairem (nie by\u0142em, ale wida\u0107 to na mapach, wi\u0119c zgrywam m\u0105drego), cho\u0107 mo\u017ce raczej trzeba by powiedzie\u0107: rozdzielonego lini\u0105 Nilu. Zesp\u00f3\u0142, o kt\u00f3rym chc\u0119 powiedzie\u0107, nazywa si\u0119 The Dwarfs of East Agouza<\/strong> (czyli Kar\u0142y ze Wschodniej Agouzy), st\u0105d potrzeba dowiedzenia si\u0119 czego\u015b wi\u0119cej. Przez 15 minut bezskutecznie pr\u00f3bowa\u0142em wi\u0119c – jak to zwykle robi\u0119 w takich sytuacjach – obejrze\u0107 widok z satelity, a potem odpali\u0107 magiczny Google Street View, czyli zajrze\u0107 mieszka\u0144com w okna, obejrze\u0107 samochody albo zerkn\u0105\u0107 we fragment jakiego\u015b ods\u0142oni\u0119tego podw\u00f3rka. Niestety, Agouza widziana z g\u00f3ry nie da\u0142a si\u0119 obejrze\u0107 z perspektywy ulicy, a z g\u00f3ry by\u0142a koszmarnie niewyra\u017ana. Najbli\u017csz\u0105 zdokumentowan\u0105 przez Google cz\u0119\u015bci\u0105 miasta by\u0142y stoj\u0105ce na zachodzie Gizy s\u0142ynne piramidy i kawa\u0142ek turystycznej przestrzeni wok\u00f3\u0142. To ju\u017c stwarza pewien stopie\u0144 oddalenia i egzotyki – niby mog\u0119 na miejsce pojecha\u0107 z wycieczk\u0105, ale jest szansa, \u017ce co\u015b mnie po drodze zaskoczy, je\u015bli nie przejrz\u0119 – jak czasem mi si\u0119 zdarza – trasy wycieczki przez Google. <\/p>\n Stanowisko bezdyskusyjnego odkrywcy piastuje w Kairze Alan Bishop – lider ameryka\u0144skiej grupy Sun City Girls i szef labelu Sublime Frequencies, kt\u00f3remu zachodni \u015bwiat zawdzi\u0119cza poznawanie m.in. takich postaci jak Omar Souleyman czy Bombino. I to on gra w zespole The Dwarfs of East Agouza – improwizuj\u0105cym, mi\u0119dzynarodowym triu, kt\u00f3re a\u017c tak bardzo mnie zainteresowa\u0142o. Dok\u0142adniej rzecz ujmuj\u0105c, Bishop gra w TDOEA transowe basowe ostinata na podobie\u0144stwo tych krautrockowych z Niemiec lat 70. I to one decyduj\u0105 o charakterze nagra\u0144 grupy, w po\u0142\u0105czeniu z afryka\u0144sk\u0105 w brzmieniu perkusj\u0105 i swobodnymi, urokliwymi, cho\u0107 nieco siermi\u0119\u017cnymi w\u0119dr\u00f3wkami po gryfie gitarowym ocieraj\u0105cymi si\u0119 o amatorskie zabawy z instrumentem. Te dwa ostatnie sk\u0142adniki to ju\u017c efekt pracy Sama Shalabiego (gitara) i Maurice’a Louki (organy, syntezatory, perkusja). Wszyscy poznali si\u0119, mieszkaj\u0105c nawet przez jaki\u015b czas w tym samym mieszkaniu. Shalabi to muzyk z okolic kanadyjskiego Constellation, kt\u00f3rego ostatnia p\u0142yta – Music for Arabs<\/em> – potwierdza\u0142a wyra\u017anie kr\u0105g zainteresowa\u0144, zwi\u0105zany zreszt\u0105 z pochodzeniem, Shalabi porusza si\u0119 bowiem stale mi\u0119dzy Egiptem a Kanad\u0105. Z kolei Louca jest jednym z najciekawszych – jak twierdz\u0105 m\u0105drzy ludzie – alternatywnych muzyk\u00f3w w egipskiej stolicy.<\/p>\n Album ukaza\u0142 si\u0119 ju\u017c \u0142adnych par\u0119 tygodni temu i na pocz\u0105tku wyda\u0142 mi si\u0119 egzotyczn\u0105 fanaberi\u0105. Rozdygotan\u0105, hipnotyczn\u0105 muzyk\u0105, jakiej pewnie pe\u0142no w Egipcie. Tymczasem naprawd\u0119 nie\u017ale zderza swobod\u0119, improwizacj\u0119 z zapami\u0119taniem sekcji rytmicznej, znajduj\u0105c wsp\u00f3ln\u0105 przestrze\u0144 dla dw\u00f3ch przybysz\u00f3w i jednego autochtona, i to terytorium bardzo dalekie od \u0142atwego folklorystycznego podej\u015bcia. Louca wprowadza te\u017c bardzo subtelnie elektronik\u0119: Nak\u0142ada j\u0105 niczym jakie\u015b oszcz\u0119dne sample z Kraftwerku na \u017cywe granie jamuj\u0105cych instrumentalist\u00f3w (Where’s Turbo?<\/em>). Co zreszt\u0105 dalej daje wra\u017cenie, jak gdyby Egipcjanin, Amerykanin i Kanadyjczyk spotkali si\u0119 w Niemczech. Dziwi mnie tylko brzmienie gitary Sama Shalabiego, przypominaj\u0105ce momentami lutni\u0119 oud, na kt\u00f3rej muzyk te\u017c przecie\u017c grywa, ale kt\u00f3ra nie jest wyszczeg\u00f3lniona w opisie p\u0142yty. Je\u015bli to wynika z samych technik, godne to jest prawie takiego uznania, na jakie zas\u0142u\u017cy\u0142 ostatnio Raphael Rogi\u0144ski. Tak\u017ce Bishop, graj\u0105c na saksofonie w drugiej cz\u0119\u015bci p\u0142yty, przejmuje techniki obecne w tym obszarze geograficznym. Efekt jest za ka\u017cdym razem godny uwagi i w pewien spos\u00f3b analogiczny do tego, co na bazie brzmie\u0144 z Afryki Zachodniej robi Joshua Abrams.<\/p>\n THE DWARFS OF EAST AGOUZA Bes<\/em><\/strong>, Nawa 2016, 8\/10<\/strong><\/p>\n