{"id":10873,"date":"2016-06-29T10:14:35","date_gmt":"2016-06-29T08:14:35","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10873"},"modified":"2016-06-29T10:16:45","modified_gmt":"2016-06-29T08:16:45","slug":"wielokrotnie-pisalem-juz-o","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/06\/29\/wielokrotnie-pisalem-juz-o\/","title":{"rendered":"Wielokrotnie ju\u017c pisa\u0142em o…"},"content":{"rendered":"

O Open’erze na przyk\u0142ad pisa\u0142em wielokrotnie. Ale przy okazji ka\u017cdej edycji jest dla kogo\u015b pierwsz\u0105 edycj\u0105, a c\u00f3\u017c warte s\u0105 stare wspomnienia trening\u00f3w biegowych mi\u0119dzy scen\u0105 g\u0142\u00f3wn\u0105 a drug\u0105 co do wielko\u015bci scen\u0105 w namiocie? A przynajmniej c\u00f3\u017c s\u0105 warte w por\u00f3wnaniu z tym pierwszym razem? Je\u015bli kto\u015b chcia\u0142by to zobaczy\u0107, biegaj\u0105c co najwy\u017cej do lod\u00f3wki po zaopatrzenie, to transmitowana jest w tym roku du\u017ca cz\u0119\u015b\u0107 imprezy<\/a>. Ju\u017c od dzi\u015b. A ja b\u0119d\u0119 dzi\u015b przekonywa\u0142 o tym, \u017ce pierwszy raz w wypadku wielu artyst\u00f3w jest najwa\u017cniejszy. I jest zmor\u0105 recenzenta, bo ten z za\u0142o\u017cenia powinien zna\u0107 poprzednie razy, a je\u015bli artysta jest odpowiednio charakterystyczny, znajomo\u015b\u0107 poprzednich raz\u00f3w to tylko przekle\u0144stwo. Dlatego nie musicie wierzy\u0107 recenzentom, kiedy pisz\u0105 o tym, \u017ce „bywa\u0142o ju\u017c lepiej” i \u017ce nowa p\u0142yta to ju\u017c pop\u0142uczyny po poprzednich. Ale mam czworo wykonawc\u00f3w, kt\u00f3rzy przynosz\u0105 dowody na to, \u017ce czasem warto recenzentom zaufa\u0107.<\/p>\n

Wielokrotnie ju\u017c pisa\u0142em o Marissie Nadler.<\/strong> Ale ci\u0105gle nie wiem, jak wyt\u0142umaczy\u0107, \u017ce co\u015b jest bardzo dobre, tylko troch\u0119 ju\u017c zamarynowane w zalewie tych swoich zalet, tak intensywnych, \u017ce powoli zaczynaj\u0105 przypomina\u0107 wady. M\u00f3j kolega mawia\u0142 na co\u015b takiego „dobre w swojej klasie”. Kolejny (du\u017ca dyskografia i powoli gubi\u0119 rachub\u0119) album wokalistki z Bostonu o urokliwej i delikatnej manierze, kt\u00f3ra ostatnio przypomina mi o tym, \u017ce i delikatno\u015b\u0107 ma swoje granice. Bo co z tego, \u017ce kibicuj\u0119 Amerykance od lat, je\u015bli ostatnio z pieni\u0119dzy wydanych na jej albumy zwrot w postaci regularnych powrot\u00f3w do poszczeg\u00f3lnych piosenek mam coraz mniejszy. \u0141adne, ale mam do\u015b\u0107. Tu warto wraca\u0107 do Hungry is the Ghost<\/em> – utworu z nieco pot\u0119\u017cniejsz\u0105, bardziej te\u017c rockow\u0105 aran\u017cacj\u0105, kt\u00f3ra od razu robi r\u00f3\u017cnice – oraz do kolejnego na li\u015bcie All the Colors of the Dark<\/em>, kt\u00f3ry m\u00f3g\u0142by by\u0107 \u015bwietn\u0105 piosenk\u0105 Calexico lub Lambchop. Nadler zebra\u0142a niez\u0142y zesp\u00f3\u0142 – od Randalla Dunna, kt\u00f3ry produkuje ju\u017c kolejny jej album, po odpowiedzialnego za smyczkowe aran\u017cacje Eyvinda Kanga, kt\u00f3ry przyjedzie na tegoroczne Sacrum Profanum. Kiedy jednak przypominam sobie por\u00f3wnania Nadler do Joni Mitchell, kiedy\u015b uzasadnione, to dzi\u015b widz\u0119, \u017ce by\u0142y na wyrost, bo na tym etapie kariery Joni Mitchell by\u0142a ju\u017c zupe\u0142nie gdzie indziej. W ca\u0142o\u015bci do przes\u0142uchania TUTAJ.<\/p>\n

MARISSA NADLER Strangers<\/em><\/strong>, Sacred Bones\/Bella Union 2016, 6\/10<\/strong><\/p>\n