{"id":10931,"date":"2016-07-11T09:00:51","date_gmt":"2016-07-11T07:00:51","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10931"},"modified":"2016-07-04T22:53:51","modified_gmt":"2016-07-04T20:53:51","slug":"niepohamowane-dziecko-zabojca-les-bleus-cz-1","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/07\/11\/niepohamowane-dziecko-zabojca-les-bleus-cz-1\/","title":{"rendered":"Niepohamowane dziecko zab\u00f3jca (Les Bleus vol. 1)"},"content":{"rendered":"

Kiedy pisz\u0119 te s\u0142owa, nie wiem jeszcze, czy Francuzi wygrali mistrzostwa. Ale nie ma pi\u0142ki bez ryzyk, a seria p\u0142yt na Polifonii dawno im si\u0119 nale\u017ca\u0142a. Proponuj\u0119 tydzie\u0144 z artystami z kraju, o kt\u00f3rym przez ostatni miesi\u0105c napisano ju\u017c wszystko, co najlepsze, i wszystko, co najgorsze. To ostatnie mi\u0119dzy innymi dlatego, \u017ce Francja nie musi si\u0119 obsesyjnie koncentrowa\u0107 na pi\u0142ce, znaj\u0105 tam r\u00f3wnie\u017c inne przyjemno\u015bci. Nie b\u0119d\u0119 udawa\u0142, \u017ce nad\u0105\u017cam za now\u0105 muzyk\u0105 z Francji, t\u0119 prezentuje stale na antenie radiowej red. Hawryluk, a serwis beehy.pe te\u017c proponuje stosowny k\u0105cik<\/a>, do\u015b\u0107 multikulturowy, jak dzisiejsza Francja. Ja wybior\u0119 na wyrywki to, co do\u015b\u0107 ma\u0142o znane, a fascynuj\u0105ce. Na pocz\u0105tek wr\u00f3c\u0119 do cz\u0142owieka, kt\u00f3ry wsp\u00f3\u0142tworzy\u0142 karier\u0119 Serge’a Gainsbourga i wielu innych artyst\u00f3w lat 60. i 70.<\/p>\n

\"IMG_20160703_160029769_edit\"<\/a><\/p>\n

Ten artysta to Jean-Claude Vannier<\/strong>. Francuski George Martin, David Axelrod, albo Ennio Morricone, w zale\u017cno\u015bci od tego, za co najbardziej docenimy tego producenta i aran\u017cera. Gainsbourgowi pom\u00f3g\u0142 stworzy\u0107 Histoire de Melody Nelson<\/em> (1971), by\u0107 mo\u017ce najwa\u017cniejsz\u0105 francusk\u0105 p\u0142yt\u0119 z muzyk\u0105 rozrywkow\u0105 w historii, ambitn\u0105 pop-rockow\u0105 suit\u0119 z do\u015b\u0107 erotycznym klimatem i rozbudowanymi aran\u017cacjami, kt\u00f3ra sta\u0142a si\u0119 wzorem dla Becka i bez kt\u00f3rej grupa Air w og\u00f3le by nie istnia\u0142a. Ot\u00f3\u017c wydana rok p\u00f3\u017aniej p\u0142yta L’enfant assassin des mouches<\/em> (Dziecko – morderca much) samego Vanniera jest niejako kontynuacj\u0105 albumu Gainsbourga w bardziej swobodnej konwencji, co samo w sobie w niej przyci\u0105ga. Vannier pracuje bez stylistycznych ogranicze\u0144, wykorzystuj\u0105c nie tyle wszystkie wyuczone umiej\u0119tno\u015bci, co ca\u0142e zdobyte wyczucie i do\u015bwiadczenie, bo pochodz\u0105cy z podparyskiego Courbevoie muzyk by\u0142 samoukiem. Ju\u017c samo to powinno gwarantowa\u0107 tej p\u0142ycie tabuny ciekawskich s\u0142uchaczy. Dodatkowym bod\u017acem mo\u017ce by\u0107 dzi\u015b rekomendacja za\u0142o\u017cyciela wytw\u00f3rni Finders Keepers Andyego Votela, kt\u00f3ry w roku 2005 opublikowa\u0142 reedycj\u0119 tego albumu z pierwszym numerem katalogowym swojego labela, a przy kolejnym wznowieniu na dziesi\u0119ciolecie wytw\u00f3rni czujnie zauwa\u017cy\u0142, \u017ce gdyby nawet FK mia\u0142o si\u0119 sko\u0144czy\u0107 na przypomnieniu \u015bwiatu o albumie Vanniera, to i tak by\u0142oby warto.<\/p>\n

Czym nie jest album Vanniera? Nie jest kontynuacj\u0105 p\u0142yty z Gainsbourgiem pod wzgl\u0119dem tre\u015bci. Wprawdzie Gainsbourg napisa\u0142 dziwne opisy do utwor\u00f3w, nadaj\u0105c do\u015b\u0107 abstrakcyjnej – ale sp\u00f3jnej – ca\u0142o\u015bci poz\u00f3r znaczenia, to nale\u017cy pami\u0119ta\u0107, \u017ce to nie s\u0105 piosenki. Nie ma wokali w stylu piosenkek pop, wokalnie pojawia si\u0119 tu jedynie ch\u00f3r Jeunesse Musicales, ten sam, kt\u00f3ry s\u0142yszymy na Histoire…<\/em> Mamy za to pot\u0119\u017cn\u0105 osnow\u0119 w postaci nagra\u0144 terenowych, efekt\u00f3w d\u017awi\u0119kowych, mamy partie inspirowane utworami Bartoka czy Strawi\u0144skiego (na nich – ale te\u017c na utworach Beatles\u00f3w – Vannier uczy\u0142 si\u0119 fachu), mamy skojarzenia z zapraszaj\u0105c\u0105 eksperymenty d\u017awi\u0119kowe muzyk\u0105 filmow\u0105 epoki (st\u0105d ten Morricone), no i wej\u015bcia w estetyk\u0119 rocka, znacznie mocniejsze ni\u017c na p\u0142ycie z Gainsbourgiem. Znany z Magmy gitarzysta Claude Engel wnosi t\u0119 rockow\u0105 energi\u0119 do jednego z najbardziej inspiruj\u0105cych francuskich nagra\u0144 prog-rockowych, L’enfent au royaume des mouches<\/em>. Mamy wreszcie rewelacyjn\u0105 fuzj\u0119 rocka i estetyki muzyki p\u00f3\u0142nocnej Afryki w Le roi des mouches et la confiture de rouse<\/em>. W aran\u017cacjach smyczk\u00f3w s\u0142ycha\u0107 tu zn\u00f3w – nie badania muzykologiczne, tylko do\u015bwiadczenia Vanniera, kt\u00f3ry sp\u0119dzi\u0142 troch\u0119 czasu w Algierze, przygrywaj\u0105c w knajpach na fortepianie. <\/p>\n

Album Vanniera nie jest arcydzie\u0142em bez skazy. W kilku fragmentach – cho\u0107by pocz\u0105tkowych partiach strony B – s\u0142yszymy ducha muzyki ilustracyjnej epoki, poza Morriconem i Axelrodem mo\u017ce nam przyj\u015b\u0107 do g\u0142owy (sposobem pracy z rockowym instrumentarium) tak\u017ce Andrzej Korzy\u0144ski. Bywa tu troch\u0119 pompatycznie (cho\u0107 efekt przesady Vannier wykorzystuje z pewnym wdzi\u0119kiem), jest wreszcie weso\u0142kowaty motyw Danse de l’enfant et du roi des mouches<\/em>, kt\u00f3ry ka\u017cdorazowo mnie dra\u017cni, a potem jeszcze podobnie denerwuj\u0105cy walczyk na stronie B. Z drugiej jednak strony, to ma by\u0107 szale\u0144stwo, horror, ale te\u017c kicz – je\u015bli ju\u017c aran\u017cer realizuje tu swoje najdziksze pomys\u0142y – w\u0142\u0105cznie z rozebraniem si\u0119 do naga na zdj\u0119cie ok\u0142adkowe – to dlaczego mia\u0142yby go zatrzymywa\u0107 granice dobrego smaku? <\/p>\n

JEAN-CLAUDE VANNIER L’enfant assassin des mouches<\/em><\/strong>, Suzelle 1972\/Finders Keepers 2015, 8\/10<\/strong><\/p>\n