{"id":10962,"date":"2016-07-14T09:00:17","date_gmt":"2016-07-14T07:00:17","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=10962"},"modified":"2016-07-13T18:31:09","modified_gmt":"2016-07-13T16:31:09","slug":"tylko-dla-doroslych-les-bleus-vol-3","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/07\/14\/tylko-dla-doroslych-les-bleus-vol-3\/","title":{"rendered":"Tylko dla doros\u0142ych (Les Bleus vol. 3)"},"content":{"rendered":"

W ostatniej ods\u0142onie francuskiego wakacyjnego minicyklu – \u015bcie\u017cka d\u017awi\u0119kowa. Zaczyna si\u0119 jak King Crimson, ale towarzyszy francusko-du\u0144skiemu filmowi od 18 lat, do\u015b\u0107 dalekiego od wizji z tekst\u00f3w KC – Le Mariage Collectif<\/em> (1971 r.) to mianowicie hipisowska komedia erotyczna, opowie\u015b\u0107 o seksualnej komunie, zwi\u0105zku kilku pan\u00f3w i pa\u0144. Zaryzykuj\u0119 twierdzenie, \u017ce dzi\u015b bardziej znana jest mimo wszystko muzyka z tego filmu, skomponowana przez Jean-Pierre’a Mirouze’a, a szczeg\u00f3lnie oparty na niez\u0142ej partii organ\u00f3w Hammonda (gra na nich Jean-Pierre Sabar) i funkowym rytmie utw\u00f3r Sexopolis<\/em>, odkrywany na nowo od pocz\u0105tku XXI wieku. <\/p>\n

\"IMG_20160703_155549960_edit\"<\/a><\/p>\n

Mirouze w latach 60. pracowa\u0142 w GRM, \u015bci\u0105gni\u0119ty tam przez samego Pierre’a Schaeffera do wsp\u00f3\u0142pracy z Pierre’em Henrym. Ci\u0105gnie go jednak w inn\u0105 stron\u0119 – najpierw ku muzyce etnicznej, potem ku soundtrackom. Wielkiej kariery nigdy nie zrobi, pozostaj\u0105c raczej dzieckiem swojej epoki. Le Mariage Collectif<\/em> jest jedynym znanym mi jego nagraniem, a nawet ta p\u0142yta nie jest jako\u015b powszechnie rozpoznawana w kr\u0119gach wielbicieli francuskiej rozrywki sprzed lat (sprawdza\u0142em). A szkoda, bo zawiera kilka niez\u0142ych przyk\u0142ad\u00f3w nieco sp\u00f3\u017anionej kontynentalnej psychodelii na bazie rocka lub folku, granej to z hardrockow\u0105 energi\u0105 (nieco bardziej awangardowe podej\u015bcie do stylu Sexopolis <\/em>b\u0119dziemy mieli na stronie B winyla), to zn\u00f3w z jazzow\u0105 lekko\u015bci\u0105 i finezj\u0105 wykonawc\u00f3w z kr\u0119gu Canterbury. Nie wiem, jak si\u0119 Mirouze’owi wiod\u0142o na \u015bcie\u017ckach muzyki \u015bwiata, ale po latach cudem odnalaz\u0142a i wznowi\u0142a jego \u015bcie\u017ck\u0119 d\u017awi\u0119kow\u0105 wytw\u00f3rnia, kt\u00f3ra na wszystkich sferach jego zainteresowania, w\u0142\u0105cznie z t\u0105 ostatni\u0105, zna si\u0119 \u015bwietnie – Born Bad Records<\/a> z podparyskiego Romainville, kt\u00f3rej r\u00f3\u017cnorodny katalog zdarza\u0142o mi si\u0119 ju\u017c prezentowa\u0107. Warto \u015bledzi\u0107 ich wydawnictwa, bo Francuzi, cho\u0107by nawet mieli w sferze produkcji muzyce rozrywkowej d\u0142ugie lata s\u0142abo\u015bci, to doskonale odnajduj\u0105 si\u0119 w rolach kolekcjoner\u00f3w i s\u0142uchaczy. Wspomnijmy t\u0119 pozytywn\u0105 cech\u0119 przy okazji 14 lipca i przy d\u017awi\u0119kach Marsy… hm, niech b\u0119dzie Le Mariage Collectif<\/em>. <\/p>\n

MUZYKA FILMOWA Le Mariage Collectif<\/em><\/strong>, Bagatelle 1971\/Born Bad Records 2012, 8\/10<\/strong><\/p>\n