{"id":11021,"date":"2016-07-29T09:00:37","date_gmt":"2016-07-29T07:00:37","guid":{"rendered":"http:\/\/polifonia.blog.polityka.pl\/?p=11021"},"modified":"2016-07-29T09:31:58","modified_gmt":"2016-07-29T07:31:58","slug":"po-linkach-na-planete-bowie","status":"publish","type":"post","link":"https:\/\/blog.polityka.pl\/polifonia\/2016\/07\/29\/po-linkach-na-planete-bowie\/","title":{"rendered":"Po linkach na planet\u0119 Bowie"},"content":{"rendered":"

\"bowie_proms\"<\/a>Praktycznie ka\u017cdy tydzie\u0144 tego roku wype\u0142niony by\u0142 w mniejszym lub wi\u0119kszym stopniu Davidem Bowiem. Ale dzi\u015b dzie\u0144 szczeg\u00f3lny. Na londy\u0144skich Promsach koncert po\u015bwi\u0119cony Bowiemu<\/a>, z zespo\u0142em stargaze, Amand\u0105 Palmer (o jej p\u0142ycie w ho\u0142dzie dla Bowiego ju\u017c pisa\u0142em<\/a>), a tak\u017ce m.in. Anna Calvi, Laur\u0105 Mvul\u0105, Markiem Almondem i Johnem Cale’em. Koncert – kt\u00f3ry transmituje BBC, a retransmitowa\u0107 b\u0119dzie zapewne za jaki\u015b czas tak\u017ce Polskie Radio – przedstawi zmar\u0142ego artyst\u0119 jako posta\u0107 \u0142\u0105cz\u0105c\u0105 gatunki<\/a>, co sami organizatorzy opisuj\u0105. Cz\u0142owieka ze \u015bwiata rozrywki, kt\u00f3ry nie musia\u0142 szuka\u0107 wsparcia w \u015bwiecie muzyki powa\u017cnej, bo ten \u015bwiat w pewnym momencie sam si\u0119 nim zainteresowa\u0142. Kilka tygodni temu ukaza\u0142a si\u0119 ksi\u0105\u017cka On Bowie<\/em> Roba Sheffielda – dobra artystyczna biografia, po przeczytaniu kt\u00f3rej nieco \u0142atwiej sobie ten dorobek uporz\u0105dkowa\u0107. I u\u015bwiadomi\u0107, dlaczego trudno by\u0142o to zrobi\u0107 wcze\u015bniej.<\/p>\n

\"on_bowie\"<\/a>Prawdopodobnie nie ma na ziemi mi\u0142o\u015bnika Bowiego, kt\u00f3ry twierdzi\u0142by, \u017ce lubi wszystkie spo\u015br\u00f3d jego artystycznych faz \u017cycia<\/em> – pisze na samym wst\u0119pie Sheffield. – Zapewne nie zalicza\u0142by si\u0119 do nich nawet sam Bowie.<\/em> Ale zaraz dodaje, \u017ce sprowadzanie bohatera do roli kameleona, wymy\u015blania si\u0119 wci\u0105\u017c od nowa i refrenowego „ch-ch-changes” to z\u0142y pomys\u0142. \u017be Bowie ma w ka\u017cdym swoim wcieleniu cechy wsp\u00f3lne. I pr\u00f3buje go opisa\u0107 poprzez te sp\u00f3jno\u015bci w dorobku. Zbyt pochopnie uznajemy go za aktora – uwa\u017ca. I odnajduje w nim kogo\u015b kreuj\u0105cego pr\u0105dy, a nie wchodz\u0105cego w nie. Od Space Oddity<\/em>, kt\u00f3re zacz\u0119\u0142o zako\u0144czony na p\u0142ycie Blackstar <\/em>i pojawiaj\u0105cy si\u0119 w r\u00f3\u017cnej formule cykl opowie\u015bci o majorze Tomie. A to ju\u017c jaka\u015b sta\u0142a. Sheffield analizuje j\u0105 na wszystkie strony – od \u017ar\u00f3de\u0142 (poza oczywistym seansem 2001 – Odysei kosmicznej <\/em>Kubricka, tak\u017ce piosenk\u0119 Bee Gees New York Mining Disaster 1941<\/a><\/em> z linijk\u0105 Have you seen my wife, Mr. Jones?<\/em>), po kontynuacje u innych artyst\u00f3w (Satellite of Love<\/em> Lou Reeda). Bowie jest nie tyle aktorem, co medium wsp\u00f3\u0142czesnej kultury. Jego I’m floating in a most peculiar way<\/em> ma \u017ar\u00f3d\u0142o w You’re talking in a most peculiar way<\/em> u Stones\u00f3w<\/a>. Sheffield tropi precyzyjne \u017ar\u00f3d\u0142a inspiracji w repertuarze The Beatles i podobie\u0144stwa do kariery Neila Younga.<\/p>\n

Neil Young? Trudno przecie\u017c znale\u017a\u0107 bardziej ODMIENN\u0104 gwiazd\u0119 lat 70., nie tylko bior\u0105c pod uwag\u0119 muzyk\u0119, ale tak\u017ce wygl\u0105d zewn\u0119trzny, stosunek do mody itd. Przynajmniej w teorii. Sheffield prezentuje jednak i tu do\u015b\u0107 brawurowo sw\u00f3j pogl\u0105d: Bowie sp\u00f3\u017ani\u0142 si\u0119 na lata 60., na epok\u0119 idealizmu hipis\u00f3w i musia\u0142 – podobnie jak Neil Young – walczy\u0107 o pozycj\u0119 kluczowej postaci lat 70.<\/em> Obaj opierali wi\u0119c swoj\u0105 karier\u0119 na zwrotach stylistycznych, obaj te\u017c nie chcieli w prosty spos\u00f3b powtarza\u0107 pierwszego singlowego numeru jeden (Bowie piosenki Fame<\/em>, Young – Heart of Gold<\/em> – tu oczywi\u015bcie wida\u0107 ameryka\u0144sk\u0105 perspektyw\u0119 Sheffielda!), byli wzajemnie swoimi fanami, a nawet pr\u00f3bowali kopiowa\u0107 sw\u00f3j styl (wg Sheffielda: p\u0142yta Trans <\/em>Younga, zesp\u00f3\u0142 Tin Machine). Autor ksi\u0105\u017cki cytuje te\u017c obficie Younga, kt\u00f3ry rzeczywi\u015bcie wydawa\u0142 si\u0119 geniusz Bowiego rozumie\u0107. Wa\u017cne jest jednak to, \u017ce stawia Bowiego na tej samej p\u00f3\u0142ce co Younga, je\u015bli chodzi o komponowanie. Widziana w skr\u00f3towej wersji kariera Bowiego przedstawiona przez Sheffielda pokazuje pracowitego, ba, niezmordowanego autora piosenek, kt\u00f3re tworzy\u0142 ca\u0142ymi seriami, znakomitych p\u0142yt tworzonych w bardzo kr\u00f3tkich okresach – jak pi\u0105tka ulubionych przez Sheffielda album\u00f3w: od Station to Station<\/em> (1976) po Scary Monsters<\/em> (1980). Autor ksi\u0105\u017cki przypomina \u015bwietn\u0105 piosenk\u0119 All the Young Dudes<\/em> oddan\u0105 grupie Mott the Hoople w jednym z najbardziej p\u0142odnych artystycznie okres\u00f3w Bowiego. Takie drobiazgi rzeczywi\u015bcie umyka\u0142y przy pierwszych po\u017cegnaniach p\u00f3\u0142 roku temu:<\/p>\n